تلسکوپ جهان گستر مایکروسافت،آسمان گوگل را به زمین آورد

نسخه ابتدایی نرم افزار آسمان نمای شرکت مایکروسافت با نام "تلسکوپ جهان گستر" در دسترس همگان قرار گرفت.پس از ماهها انتظار، مسئولان شرکت مایکروسافت به وعده خود برای طراحی نرم افزار آسمان نما جامه عمل پوشاندند و نسخه ابتدایی این نرم افزار را با نام تلسکوپ جهان گستر (World Wide Telescope) برای استفاده عموم مردم بر روی شبکه وب قرار دادند.آنچه در ابتدا، پس از نصب این برنامه به چشم می خورد، بدون شک برتری تمام جانبه قابلیتهای این آسمان نما، نسبت به آسمان نمای شرکت رقیب مایکروسافت با نام گوگل اسکای یا همان آسمان گوگل در محیطی دلنشین و زیبا است.

 

 

دارا بودن مجموعه ای بی نظیری از بیش از 200 تصویر تلسکوپ فضایی هابل، بیش از 50 تصویر تلسکوپ فضایی اسپیتزر (در ناحیه فروسرخ) ، نزدیک به 30 تصویر تلسکوپ فضایی چاندرا (در ناحیه  پرتوهای ایکس)، به همراه مجموعه ای از تصاویر پیمایش آسمان در بخش های فروسرخ، ریزموج و رادیویی، این آسمان نمای آن لاین را منحصر به فرد کرده است.

 

 

علاوه بر آن داشتن مجموعه صورتهای فلکی، مجموعه نام ستارهها، مجموعه نام اجرام اعماق آسمان و مجموعه اجرام مسیه، در کنار جستجوی پیشرفته آن در منابع قوی ترین پایگاه دادههای اجرام سماوی جهان با نام سیمباد (SIMBAD)، هم بر راحتی دسترسی آن نسبت به باقی آسمان نماهای آن لاین افزوده شده و هم این نرم افزار را تبدیل به آسمان نمای مورد استفاده حرفه ای ها کرده است.آسمان گوگل یا گوگل اسکای بیشتر مورد استفاده حرفه ای های نجوم آماتوری قرار می گرفت ولی تلسکوپ جهان گستر مورد استفاده تحصیل کرده های دانشگاهی علم نجوم نیز قرار می گیرد. تلسکوپ جهان گستر برای نخستین بار در جهان علاوه بر قابلیت نمایش آسمان با استفاده از قوی ترین منابع داده ای جهان مانند SDSS و DSS در ناحیه مرئی، امکان نمایش تمام آسمان را در نواحی غیر مرئی رادیویی، ریزموج، فروسرخ، ماورا بنفش، ایکس و گاما را در چند زیرمجموعه فراهم کرده است.قابلیت رصد آسمان، مشاهده سیارات و زمین از فضا و همچنین دید پانورامای مریخ نوردهای روح و فرصت از سطح مریخ، به همراه امکان بزرگنمایی از دیگر مشخصات ویژه این آسمان نما است. امکان مشخص کردن منطقه رصدی در هر نقطه دنیا با قابلیت مشخص کردن میدان دید تلسکوپی و دوربین نجومی متصل به آن نیز در کنار امکان هدایت تلسکوپ قرار گرفته و از این رو تصویربرداری از اجرام سماوی را برای منجمان راحتتر از پیش کرده است.

 

 

با وجود همه این امکانات بی نظیر برای آسمان نمای آن لاین، مایکروسافت برای حذف رقیب خودش، آسمان گوگل، اقدام به قراردهی امکان عضویت گروههای نجومی مشهوری همچون مجله آسترونمی (Astronomy)، مجله اسکای اند تلسکوپ (Sky & Telescope) و گروه طرفداران شرکت مید (Meade 4M) کرده است.پس از آن مایکروسافت بازهم دست از کار نکشیده و اقدام به ساخت گشتهای آموزشی نجوم در داخل آسمان نمای تلسکوپ جهان گستر کرده است. گشتهای این آسمان نما از آموزش همین نرم افزار و آلودگی نوری در زمین تا مفاهیم کیهان شناسی مانند ماده تاریک را شامل می شود. شما هم می توانید در صورت تمایل در داخل این آسمان نما گشتی در میان اجرام سماوی با صدا و موسیقی مورد علاقه تان بسازید.

 

شما برای دریافت این نرم افزار با حجم 20.8 مگابایت، می توانید به وبگاه رسمی تلسکوپ جهان گستر (WorldWideTelescope.org) مراجعه کنید.برای نصب و اجرای این برنامه، نیاز به حداقل رایانه ای با سرعت پردازش دو گیگاهرتز، یک گیگابایت رم، یک گیگابایت حافظه خالی، کارت گرافیکی 128 و نمایشگر با قابلیت نمایش 1024 در 768 یا بالاتر در محیط ویندوز اکس پی با بسته خدماتی 2 و یا در محیط ویندوز ویستا است. اتصال به اینترنت نیز بنابر اعلام شرکت مایکروسافت بایستی حداقل 56 کیلوبیت در ثانیه باشد.بخش پژوهش شرکت مایکروسافت (Microsoft Research)، آسمان نمای تلسکوپ جهان گستر را طراحی کرده است. حال باید منتظر بود و دید که شرکت گوگل چه طرحی در برابر این حرکت مایکروسافت دارد.

 

کمی درباره ی دنباله دارها

ستارگان دنباله دار

بخش اعظم میلیاردها ستاره دنباله دار منظومه شمسی، در محدوده های دور دست آن قرار دارند، اما مدار بعضی از این ستارگان از نزدیکی خورشید عبور می کند و این امر موجب می شود تا شب هنگام در آسمان به خوبی دیده شوند. هر ستاره دنباله دار، هسته ای متشکل از یخ و غبار(موسوم به" گلوله برفی کثیف") دارد که پهنای آن حدود 20 کیلومتر(12مایل) است. هنگامی که این ستاره به خورشید نزدیک می گردد، هسته اش تبخیر شده و سری درخشان و دنباله ای طولانی شکل می گیرد.

پهنای هسته یک دنباله دار فقط چند کیلومتر می باشد، اما دنباله آن بسیار طولانی است. ستاره دنباله دار عظیمی که در سال 1843 دیده شد، دارای دنباله ای به طول 330میلیون کیلومتر(205میلیون مایل) بود. چگالی این دنباله ها حتی از بهترین خلئی که در شرایط آزمایشگاهی در روی زمین ایجاد شده، کمتر است.

ابر اوپیک – اورت

اکثر ستارگان دنباله دار در ابر اوپیک-اورت که یک ناحیه عظیم کروی به قطر تقریباً 200000 واحد نجومی(AU) است، قرار دارند. این ابر، مدارهای سیارات منظومه شمسی را احاطه کرده است. عقیده بر این است که این ابر حدود 10 تریلیون ستاره دنباله دار را در بر گرفته که مجموع جرم آنها سه برابر جرم زمین می باشد. کمربند کایپر در این ابر قرار دارد. این کمربند به شکل یک صفحه گرد می باشد و گروهی از ستارگان دناله دار را در خود جای داده است.

دور ترین ستارگان دنباله دار ابر اوپیک-اورت، حدود 2 سال نوری از خورشید فاصله دارند که این به معنی طولانی بودن طولانی بودن دوره تناوب مداری آنها است. ستاره دنباله دار"دلوان" که در سال 1914 مشاهده شد، انتظار می رود تا 24 میلیون سال آینده دیده نشود.

مدارهای ستارگان دنباله دار

هرچند که ابر "اوپیک- اورت" هرگز مشاهده نشده و وجود آن نیز نشده است، به نظر می رسد که اطلاعات و آمار فراوان در مورد ستارگان دنباله دار و مدارهایشان، وجود آن را تایید کنند. این اطلاعات نشان می دهند که ستارگان دنباله دار موجود در این ابر در مداری بسیار طولانی به دور خورشید می چرخند. در نزدیک ترین نقطه به خورشید، بیشتر این ستارگان فاصله ای بیش از 50 واحد نجومی با خورشید دارند. اما گاهی اوقات، نیروی جاذبه ستارگان و سیاراتی که که از کنار آنها می گذرند اختلالاتی در مدارهای این ستاره ها ایجاد می کنند. در این صورت، مسیر حرکت ستاره دنباله دار تغییر کرده و مدار جدید آن ممکن است به خورشید نزدیکتر شود.

دوره های تناوب مداری کوتاه و طولانی

ستارگان دنباله دار بر اساس دوره تناوب مداریشان به دو دسته تقسیم می شوند. ستارگان دارای دوره تناوب مداری بیش از 200 سال، و ستارگانی که دوره تناوب مداری شان کمتر از 200 سال می باشد. گروه اول، ستارگان با دوره تناوب مداری طولانی و گروه دوم با دوره تناوب مداری کوتاه هستند. این ظن وجود دارد که ستارگان دارای دوره تناوب مداری کوتاه، زمانی در ابر" اوپیک- اورت" دارای دوره تناوب طولانی بوده اند. بسیاری از ستارگان دارای دوره تناوب مداری کوتاه، در فواصل زمانی منظمی دیده شده اند که معروفترین آنها ستاره دنباله دار هالی است. ستاره دنباله دار" انکی" دنباله در هالی است. ستاره دنباله دار" انکی" کوتاهترین دوره تناوب مداری را دارد که 5/3 سال می باشد.

طول عمر ستارگان دنباله دار

ستارگان دنباله دار با هر بار گذشتن از کنار خورشید، مقداری از مواد خود را براثر تبخیر از دست می دهند. دنباله ستارگان دارای دوره تناوب مداری کوتاه، بسیار درخشان است، اما با هر بار گذشتن از کنار خورشید، مواد خود را از دست داده و بدین ترتیب، امکان روئت آنها کمتر می شود. بعضی از این ستارگان قبل از متلاشی شدن فقط یک بار دیده می شوند، هر چند که طول عمر معمولی یک ستاره دنباله دار با دوره تناوب کوتاه حدود 10000 سال است. گردش بسیاری از ستارگان دنباله دار دارای دوره تناوب طولانی به دور خورشید هزاران یا حتی میلیونها سال طول می کشد. بنابر این، طول عمر این ستارگان بسیار بیشتر از نوع دیگر است.

ستاره دنباله دار هالی

هالی یک ستاره دنباله دار با دوره تناوب کوتاه است که هر 76 سال یک بار به دور خورشید گردش می کند. در نزدیکترین فاصله به خورشید، بین مدار سیارات عطارد و زهره، و در دورترین فاصله، در فرا سوی مدار نپتون قرار می گیرد. هالی تنها ستاره دنباله داری است که از هسته اش عکسبرداری شده است. در سال 1986، پنج فضا پیما به مطالعه این ستاره پرداختند، و یکی از آنها به نام" جوتو" توانست عکس واضحی از هسته آن بگیرد.

تاریخچه هالی

نام ستاره دنباله دار هالی که معروفترین و درخشانترین ستاره دنباله دار با دوره تناوب کوتاه می باشد، از اسم " ادموند هالی" که در 1705 میلادی بازگشت آن را به سال 1758 پیش بینی کرده بود، گرفته شده است. هالی یکی از نخستین ستاره شناسانی بود که از نظریه جدید نیوتن به نام قانون جاذبه عمومی برای محاسبه مدارهای ستارگان دنباله دار، استفاده نمود. او دریافته بود که ستاره های دنباله دار درخشانی که در سالهای 1682،1607،1531 مشاهده شده بودند، مدارهای مشابه ای دارند و چنین نتیجه گیری کرد که آنها می باید یکی باشند. ظهور ستاره دنباله دار هالی ازسال 240 ق.م تاکنون، همواره پدیده ای خارق العاده و تماشایی تلقی شده است. بازگشت این ستاره در سال 1066، در پرده تزیینی "بایو" نشان داده شده است. این پرده، فتح انگلستان را به دست نورمنها، به تصویر کشیده است.

ستاره دنباله دار شوماکر- لوی

حداکثر فاصله ستاره های دنباله داری که در اوپیک- اورت هستند با خورشید دو سال نوری است. گاهی اوقات، جاذبه یک ستاره در حال عبور، ستاره دنباله دار را به سمت خورشید می راند. در قسمت های درونی منظومه شمسی، ستاره های دنباله دار تحت میدان جاذبه غولهای گازی قرار می گیرند. در سال 1992، میدان جاذبه قوی سیاره مشتری، ستاره دنباله دار شوماکر-لوی را به سمت خود کشید. هنگام نزدیک شدن به سیاره مشتری، این ستاره توسط جاذبه مشتری از هم متلاشی شد، و در سال 1994، 21 تکه از هسته آن هنگام سقوط در جو مشتری مشاهده شدند.

 انفجار تونگوسکا

صبحگاه 30 ژوئن سال 1908، انفجار مهیبی در ناحیه تونگوسکا در سیبری روسیه رخ داد. شاهدان عینی که در فاصله 500کیلومتری(300مایلی) بودند گفتند که جسمی بسیار درخشان به رنگ آبی روشن از آسمان فرود آمده و به شکل گوی آتشین که درخشانتر از خورشید بوده، منفجر شده است. انفجار باعث ویرانی منطقه ای به وسعت 80 کیلوتر(50مایل) شد. تصور می شود که جسم فرود آمده، هسته یک دنباله دار کوچک یا یک سیارک بوده است. 

یخ پیدا شد!!

با ناپدید شدن مواد سفید رنگ زیر پای فونیکس، مشخص شد که آن‌ها یخ‌ بوده‌اند. یخ‌هایی که پس از کنار رفتن خاک از روی آن‌ها تبخیر شده‌اند.

پس از گذشت 25 روز از ماموریت فونیکس(ققنوس)، این مریخ‌نشین موفق به کشف یخ شد. لکه‌های سفیدی که زیر پای مریخ‌نورد بودند، پس از گذشت چند روز ناپدید شدند. این امر نشان می‌دهد جنس این لکه‌ها که اندازه‌‌ای برابر یک حبه قند داشتند، یخ است. دانشمندان در روزهای گذشته بین گزینه‌های یخ و نمک شک داشتند.

 «پیتر اسمیت»، مدیر پروژه‌ی فونیکس می‌گوید:" آن‌ها باید یخ باشند. ناپدید شدن آن‌ها نشان می‌دهد که نمی‌توانند نمک باشند. نمک بخار نمی‌شود."

 

پس از آن‌که فونیکس در روزهای گذشته قسمتی از خاک را حفر کرد، لکه‌های سفیدی در قسمت‌های حفر شده دیده می‌شد اما امروز صبح خبری از آن‌ها نبود! 
همچنین امروز صبح، بازوی مکانیکی مریخ‌نشین در حال کندن یک گودال دیگر بود که به سطح سختی برخورد کرد. دانشمندان از این‌که احتمالا یک سطح یخی دیگر پیدا کرده‌اند، هیجان زده شده‌اند.

 خبرهای تکمیلی ماموریت فونیکس را از پایگاه خبری نجوم دنبال کنید.

پخش چیپس

یک شرکت تولید کننده چیپس اقدام به پخش آگهی تبلیغاتی محصولات خود در فاصله 42 سال نوری از زمین در جهت دب اکبر کرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، این احتمال که بیگانگان فضایی واقعا وجود داشته باشند بسیار کم است اما اگر واقعا وجود داشته باشند احتمال زیادی وجود دارد که گرسنه باشند! به همین دلیل شرکت انگلیسی تولید کننده چیپس "دوریتوز" تصمیم گرفت در اقدامی عجیب محصولات خود را در فضا ویژه آدمهای فضایی تبلیغ کند.

این شرکت بیش از شش ساعت یک پیام تبلیغاتی از محصولات خود را در منظومه شمسی پخش کرد. این آگهی تبلیغاتی از طریق قویترین رادارهای دنیا با عنوان مجموعه رادارهای اروپایی " Eiscat" پخش شد.

Eiscat مجموعه ای از ایستگاههای فضایی است که در کشورهای مختلف واقع در قطب شمال شامل مجمع الجزایر اقیانوس منجمد شمالی و نروژ نصب شده اند.

براساس گزارش روزنامه تلگراف، این پیام تبلیغاتی به فاصله 42 سال نوری از زمین در مسیر دب اکبر ارسال شد. انتخاب این صورت فلکی اتفاقی نبود. در حقیقت در صورت فلکی دب اکبر ستاره ای وجود دارد که شبیه به خورشید است و این بدان معنی است که در اطراف این ستاره سیارات مشابه زمین می توانند وجود داشته باشند.

این اولین بار نیست که پیامی از زمین برای موجودات فرضی فضایی ارسال می شود به طوری که فوریه گذشته ناسا یک پیام موسیقی از گروه "بیتلها" نوشته "جان لنون" را در فضا پخش کرد.

اکنون مقامات این شرکت تولید کننده چیپس امیدوارند که موجودات سبزرنگ به خاطر این آگهی از آنها قدردانی کنند!

تصاويري زيبا از راه شيري

ادامه نوشته

تصویر ارسالی از مریخ

در تصویر ارسالی مدارگرد اکتشافی مریخ، چتر بازشده مریخ نشین فونیکس به هنگام فرود در تقابل پس زمینه تیره مریخ دیده می شود.

 

بخت گرفتن این تصویر از چتر دوازده متری فونیکس با دوربین کیفیت بالای این مدارگرد در حدود 20% تا 40% بود. مدارگرد اکتشافی مریخ به هنگام برداشت این تصویر در ارتفاع 200 کیلومتری از سطح مریخ قرار داشت.

قرار بود در صورتی که ماموریت مریخ نشین فونیکس به هنگام نشست بر سطح سیاره سرخ با مشکل مواجه شود، از این تصویر نیز برای چراجویی آن ناکامی استفاده شود که البته این اتفاق به وقوع نپیوست و مریخ نشین به سلامت بر سطح سیاره سرخ فرود آمد. به همین سبب این تصویر جنبه آموزشی برای ماموریتهای آینده مریخ پیدا کرده است.

ادامه نوشته

در مریخ اب نیست....

در خبرهای قبل مطلع شدید که ققنوس آزمایش نمونه ها ی خاک مریخ را آغاز کرده است. نتایجی که  تاکنون از آزمایش اولین نمونه خاک در درون آزمایشگاه ققنوس به زمین مخابره شده، چندان رضایت بخش نیست. در نمونه ها اثری از آب وجود ندارد.

در هفته ی گذشته ققنوس در عبور دادن خاک از غربال، بدرون محفظه ی حرارتی TEGA با مشکلاتی مواجه شد و نمونه برای چند روز بر روی دهانه غربالی باقی مانده بود.  دانشمندان سرانجام توانستند  در 22 خردادماه این مشکل را برطرف کنند و ذرات پالایش شده ی خاک را از غربال عبور دهند. پس از آن ققنوس اولین آزمایش خود را به خوبی بر روی خاک انجام داد.
در ابتدا می بایست نمونه تا دمای 35 درجه ی سانتیگراد (95 درجه ی فارنهایت ) گرم شود. در این دما هر نوع  یخی که در نمونه وجود داشته باشد ذوب خواهد شد.
در فاز دوم آزمایش، گرما بیشتر می شود و  نمونه تا دمای 175 درجه ی سانتیگراد (350 درجه ی فارنهایت ) حرارت می بیند. این مراحل بر روی نمونه ی دریافتی خاک انجام شد اما اثری از آب مایع و یا بخار آن یافت نشد. ممکن است علت یافت نشدن آب در نمونه این باشد که در حین ماندن خاک بر روی درب ورودی آزمایشگاه، هر گونه آب احتمالی درخاک تبخیر شده باشد، زیرا  اتمسفر سیاره  بسیار رقیق است و فشار پایین ی دارد. البته این نظر چندان حائز اهمیت نیست، زیرا وسیله ای برای اثبات آن مورد استفاده قرار نگرفته است و این  در حد یک احتمال باقی می ماند. ققنوس  هنوز ترفندهای  بسیاری برای یافتن آب در آستین دارد. 
William Boynton-سرپرست تیم TEGA از دانشگاه آریزونا – گفت : ما ابتدا هیچ گونه آبی را در نمونه ی خاک مشاهده نکردیم. عقیده بر اینست که هر یخ مایعی  در نمونه بر اثر تابش آفتاب و اتمسفر نازک آن به سرعت بخار شده است. یخ در فشار پایین نمی تواند به آب مایع تبدیل شود و مستقیما در آستانه ی تبخیر قرار دارد (با گذشتن از فاز مایع ).
دانشمندان در طی روزهای آینده ققنوس را به سوی روشن کردن دوباره ی کوره ی  آزمایشگاهی TEGA  هدایت می کنند تا نمونه تا دمای 1000 درجه سانتیگراد (1800 درجه ی فارنهایت ) حرارت داده شود. با این کار مواد معدنی که ممکن است بطور شیمیایی به H2O،   SO2  یا CO2 تبدیل شوند ، تبخیر شده و سپس با استفاده از دستگاه های ویژه ، گازهای خروجی سنجیده می شوند. هرچند امروز آب بطور مستقیم آشکارسازی نشد،  اما دانشمندان اطمینان زیادی دارند که بتوانند شواهدی از وجود آب را در دور بعدی آزمایش ها بدست آورند.
هنگامیکه  این فرایند در محفظه ی حرارتی مریخ نشین انجام می شد، ققنوس به حفاری و خاکبرداری از سطح مریخ بوسیله ی بازوی رباتیک خود ادامه داد. بازوی رباتیک در جریان حفاری خود، با ادغام دو گودال "Dodo" و BabyBear ، گودال بزرگتری با نام گودال Goldilocks (یک تصویر سه بعدی از این گودال را در بالا مشاهده می کنید ) را بوجود آورد.
چیزی که در در جمعه ی  گذشته توجه  دانشمندان را به خود جلب کرد، یک  رسوب سفیدرنگ بود . دانشمندان مشتاقند بدانند که این رسوب سفید رنگ آب است یا نمک .

نگاهی به بیگ بنگ

 



مقدمه

حتما ما مي دانيم كه جهان آغازي داشته است ، هرچند كه اين علم از جستجوي بشر براي بهتر فهميدنش چندان راضي نيست . كنجكاوي هاي ما باعث مي شود كه اين سؤال در ذهن ما ايجاد شود كه جايگاه ما در جهان چيست و يا اينكه جايگاه خود جهان كجا است . در سراسر زمان ما اين سؤالات را از خومان داشته ايم كه جهان چطور آغاز شد ؟ و يا اينكه سن جهان چند سال است ؟ ديگر سؤال مطرح اين است كه ماده چگونه پديد آمد . اين سؤالات آسان نيستند و ما در طول عمرمان در تاريخ اين سياره در تلاش هستيم كه سرنخ هايي را به دست آوريم . اما هنوز با صرف اين همه انرژي « چرا » هاي بسياري باقي است كه ما فقط مي توانيم در آنها تأمل كنيم .

ما راه هاي بسياري را براي كشف چگونگي آغاز كيهان و خواستگاه جهان هستي پيموده ايم كه بسيار طولاني نيز بوده اند . از ميان درك هاي علمي نوين ما اين امكان را داريم كه تعدادي تئوري را براي پاسخ به اين سؤالات آماده كنيم كه آنها را فرضيه مي خوانيم . طبيعت صحيح علم بدين گونه است كه اكثريت اين پاسخ ها فقط در حد يك تئوري هستند كه در آن سؤالات پيچيده اي نيز وجود دارد . شايد اين امري ذاتي باشد كه خداوند در ما قرار داده است كه به دنبال علت سؤالات مي رويم تا اينكه به بتوانيم به هستي ادامه دهيم .

اگر چه در اين مقاله ي كوتاه قادر نخواهيم بود كه به تمام اين سؤالات درباره ي آفرينش هرچيز پاسخ دهيم ، در صورتي كه واقعيت ها هستند ولي سعي مي كنيم كه پاسخي معين و قابل قبول براي اين سؤالات ارائه كنيم . اين موضوع مهم است كه اين اطلاعات در ذهن به خاطر بسپاريم . اين سؤالات به فهم دوباره ي جهان به طور شفاف كمك خواهند كرد . در ميان اين موضوعات در مورد بيگ بنگ ، سن جهان و اولين اتمها بحث خواهيم كرد . باور ما اين است كه قادريم به چند سؤال كليدي پاسخ دهيم .

بيگ بنگ

يكي از سؤالات هميشه پايدار در طول زندگي انسان ها اين بوده است كه :

جهان چگونه آفريده شده است ؟

عده اي بر اين عقيده اند كه جهان آغازي نداشته است و پايان آن نيز بي نهايت خواهد بود . در ميان اين نظريه ها ، تئوري بيگ بنگ داراي اعتباري بيشتري است . حدود 15 ميليارد سال قبل در انفجاري فوق العاده عظيم انبساط جهان آغاز شد . اين انفجار اصطلاحا" به بيگ بنگ Big Bang معروف است كه در زبان فارسي معادلي به نام مهبانگ براي آن وجود دارد . در نقطه اي كه اين رويداد انجام پذيرفت تمام ماده و انرژي جهان متمركز بود ؛ چه چيز قبل از اين رويداد وجود داشت آيا ماده اي خالص بود ، هنوز ما كاملا" نمي دانيم و در فكريم . اين رخداد يك انفجار مرسوم نبود . فضا پس از اين رويداد پر از ذرات شد . بيگ بنگ كاملا" به انفجار فضا در خودش بستگي داشت و اين انفجار برخلاف انفجار يك بمب است كه به طرف خارج تكه هايي را پرتاب مي كند . در آن زمان كهكشان ها و يا خوشه ها وجود نداشتند . ولي در كل بيگ بنگ بنياد جهان را پايه گذاري كرد .

منشأ تئوري بيگ بنگ را مي توان ادوين هابل دانست . هابل به اين موضوع پي برد كه جهان پيوسته در حال گسترش است . همچنين او به اين موضوع پي برد كه سرعت كهكشان ها با فاصله يشان متناسب است . يعني مثلا" كهكشان هايي كه دو برابر از ما دورترند دوبرابر سريع تر حركت مي كنند . ديگر نتيجه اين بود كه جهان در همه جهت در حال گسترش است . اين بدان معنا است كه هر كهكشان با مقدار حركت يكسان از زمان براي حركت از موقعيتي يكسان و مشترك مي آيند . با توجه به مشاهدات ادوين هابل تنها تئوري بيگ بنگ مي تواند اين موضوعات را شرح دهد .

بعد از بيگ بنگ جهان پيوسته در حال انبساط بوده است و بدين سان رفته رفته فاصله ي خوشه هاي كهكشاني بيشتر و بيشتر شد . اين پديده خارق العاده كه كهكشان هاي همواره از هم فاصله مي گيرند را انتقال به قرمز مي گويند . يعني نور كهكشان هاي دور وقتي به زمين يا هر كهكشان ديگر نزديك مي شود طول موج آن كشيده مي شود ، در واقع افزايش مي يابد .

اين سرعت كهكشان ها به فهم اين موضوع كمك مي كند كه همه از يك نقطه نشأت گرفته اند . مدركي ديگر نيز براي بيگ بنگ وجود دارد ؛ در سال 1964 دو ستاره شناس به نامهاي آرنو پزيانس و رابرت ويلسون در يك كوشش مشترك امواج ميكروموج را از فضاي بيروني جو كشف كردند . آنها به طور اتفاقي منشأ جار و جنجال هاي بيرون را كشف كردند . اين سر و صداها به نظر نمي آمد كه از يك نقطه نشاأت گرفته باشند در عوض از همه ي جهات به يك اندازه مي آمد . آنها از دورترين نقطه ي جهان مي آمدند كه بعد بيگ بنگ آنها محل واقعه را ترك كرده بودند . اين كشف و كه نتيجه نخستين انفجار و پرتوافشاني بوده است اعتماد به بيگ بنگ را افزايش ميدهد .

اخيرا" ماهواره ي COBE ناسا ميكروموج هايي را كشف كرد كه از بيرون جهان منشأت گرفته بودند . هرچند كه اين ماهواره كشف كرد كه جهان در سردي آغاز شده كه هنوز در حال انبساط يافتن بود نوسانات كم به علت تفاوت دمايي وجود را آغاز كرد . اين نوسانات محاسبات نخستين از امكان سرما و پيشرفت جهان در كسري از ثانيه بعد از بيگ بنگ را ثابت مي كند . اين نوسانات در جهان براي توصيف و شرح لحظه اي بعد از بيگ بنگ آماده شده است . همچنين به شكل گيري كهكشان هايي كه در فصل هاي آينده در مورد آن بحث مي كنيم كمك خواهند كرد .

در تئوري بيگ بنگ براي هريك از سؤالات مهم راه حلي قابل قبول ارائه شده است . اين موضوع در فهم آن مهم است كه در اين تئوري ثابت شده تجديد نظر شده است . چون مشاهدات كامل تر شده اند و پژوهش ها نيز افزايش يافته است ، تئوري بيگ بنگ تكامل يافته است و اطلاعات ما از منشأ جهان اساسي تر شده است .

نخستين اتم ها

حال كه در تلاش هاي بسيار دانشمندان توانسته چگونگي ساخته شدن جهان را مورد بررسي قرار دهند سؤال منطقي ديگر اينجا است كه پس از آن چه رخ داد ؟ در كسر بسيار كوچكي از نخستين ثانيه آفرينش بود كه خلاء كامل آغاز شد جايي كه امروزه مي دانيم كه جهان در آن رشد كرده است . در اين لحظه بسيار كوتاه جهان آشامه اي از پلاسما بود . ما از اين لحظه ي كوتاه چه مي دانيم ؟ علم تدابيري براي اين لحظات دارد كه پايه اي بر آنچه است كه امروز مي دانيم .

بي درنگ پس از بيگ بنگ ، چنانكه هر كس مي تواند تصور كند جهات به طور عجيبي گرم بود چنانكه به به سرعت ماده و ضد ماده در جهات مختلف انتشار يافتند . همچنين آن سرما در زماني در حدود 43- ^ 10 ثانيه بعد از آفرينش به مقداري ماده و ضد ماده تبديل شد كه هنوز كيهان شناسي با اين مقدار نامتقارن است . همچنين اين دو نوع با يكديگر آفريده شدند ؛ آنها با يكديگر برخورد مي كردند و نابود مي شدند و در عوض انرژي خالص پديد مي آمد . خوشبختانه براي ما يك عدم تقارن ، توجه ماده وجود داشت . همچنين نتيجه صحيح از فزوني كه حدودا" يك قسمت در ميليون است . جهان مي تواند در راهي مساعد براي ايستادگي ماده رشد كند . از اين گذشته جهان از آغاز با منبسط شدن همراه بود ، اين تفاوت باعث رشد وسيع آن شد . ذراتي كه در جهان به وجود آمده بودند به ترتيب آفريده مي شدند و دوباره به همراه ضد ذرات نابود مي شدند .

براي ذراتي كه در جهان به وجود آمدند نامگذاري خاصي داريم اين ذره ها هر كدام به تنهايي نامي دارند از جمله نوترينو ها ، باريون ها ، الكترون ها و كوارك ها كه هر كدام از اينها سازنده ي كالبد ماده ي زندگي است كه امروزه ما آنها را مي شناسيم . هنگام آغاز دوره ي باريون ها ذرات سنگين قابل شناخت وجود نداشت زيرا هنوز بسيار داغ بود . در اين لحظه فقط آشامه ي كوارك وجود داشت چون جهان به سردي آغاز شد و انبساط يافت ، ما فهم اين مطلب را دقيقا" واضح آغاز مي كنيم .

بهد دماي جهان در خدود 300ميليارد درجه كلوين رو به نزول گذاشت . اگر بخواهيم تشبيه نسبتا" خوبي به كار ببريم مي توانيم بگوئيم همانند آبي كه تبديل به يخ شده باشد . حال جهان تركيبي از نوترون ها و فوتون ها است كه آنها را هادرون مي خوانيم . هنوز ماده ي پيچيده اي در اين دما وجو ندارد . اگر چه ذرات بار دار يا همان لپتون ها نيز وجود داشتند ولي از واكنش دادن با هادرون ها منع مي شدند كه البته ماده ي پيچيده تري نيز هستند . به زودي لپتون ها كه شامل الكترون ها نيز هستند مي توانند به هادرون ها متصل شوند و اتصال و اتحادي را بين خود به وجود آورند كه در واقع همان ماده ي مشترك است .

در حدود يك تا سه دقيقه پس از آفرينش جهان نوترون ها و پروتون ها با هم واكنش نشان دادند و هسته ي دوتريوم كه ايزوتوپي از هيدروژن است را مي افريند به زودي دوترويوم نوترون ديگري را نيز جذب مي كند و هسته ي تريتيوم را نيز مي سازد تريتيوم نيز يكي ديگر از ايزوتوپ ها هيدروژن است . به سرعت به پيروي از اين واكنش پروتون ها و نوترون هاي ديگري نيز افزوده مي شود كه پس از تريتيوم با اضافه شدن پروتون هسته ي هليوم ساخته مي شود . دانشمندان بر اين عقيده اند كه در نخستين سه دقيقه آفرينش براي هر هسته ي هليوم ده پروتون وجود داشت . بعد از افزايش سرما اين پروتون ها مي توانستند الكترون ها براي آفريده شدن هيدروژن معمولي اسير كنند . نتيجه آن جهان امروز كه به اعضاي هر هليوم يازده اتم هيدروژن موجود مي باشد .

مي دانيم كه بيشتر اين اطلاعات صحيح از حدس انسان سرچشمه مي گيرند . با تحقيقاتي كه امروزه در جهان صورت گرفته است مي توانيم درباره گذشته آن توضيحي دهيم . تلاش هاي بسياري فهم شكل گيري باريون ها و تعداد آنها صورت گرفته است . از ميان پاسخ به سوالات مدرن امروزي نقش هاي بيگ بنگ و گذشته آن قابل قبول است . متعاقب مطالعات در زمينه ي چگونگي شكل كردن اتمهاي ساده در آزمايشگاه مي توانيم چند حدس جالب ديگر بزنيم همانند چگونه اين منشأ جهان شكل داده شد . هرچند كه تلاش هاي بسياري براي چگونگي شكل كردن نخستين اتم ها و همچنين آفريده جهان صورت گرفته است با اين حال ما هنوز از اينها كاملا" مطمئن نيستيم .

سن جهان

حالا ما دو پاسخ مهم براي دو تا از سؤالات خود داريم كه در رابطه با جهان هستند . هرچند كه هنوز يك سؤال عمده باقي مانده است ؛ اگر جهان به راستي متناهي است چند سال وجود دارد ؟ دوباره علم از روي شواهد و قرائن موجود مي تواند سن جهان را از بيگ بنگ تا كنون حدس بزند . با به كار بستن معادله هاي مشترك و معمولي فيزيك از فاصله و سرعت برابر با زمان كه دوباره از مشاهدات هابل استفاده مي شود ، نسبيتا" مي توان سن آن را به طور صحيح تخمين زد .

دو اندازه گيري به فاصله حركت كهكشان ها از ما و انتقال به قرمز كهكشان نيازمند بودند . شكست نخستين كوشش ها باعث جستجوي مسافت از ميان مثلثات شد . دانشمندان اين امكان را داشتند تا ضخامت مدار زمين را به دور خورشيد محاسبه كنند كه حركات خورشيد را در كهكشان خودمان تقويت مي كرد . متأسفانه اين محاسبات به تنهايي قادر نبودند تا فاصله هنگفت بين كهكشان ما و آن جسم را تعيين كنند تا سن جهان تخمين زده شود و اين هم خطايي معني دار و مهم بود .

گام بعد فهم ارتعاش ستاره ها بود . آن مشاهدات در زمينه ي ستارگاني بوده است كه داراي درخشش يكسان هستند و سوسو زدن آنها نيز يكسان بوده است . دانشمندان فرض مي كنند كه ستاره هايي كه در كهكشان خودمان هستند و چشمك زدن يكساني نيز دارند همچون اجرامي هستند در مقدار فاصله يكساني در فاصله هاي كهكشاني بايد باشند كه شدت يكساني دارند . استفاده از روش مثلثات محاسبه ي فاصله ي ستاره از كهكشان ما را امكان پذير مي سازد . از اين رو فاصله ي كهكشان هاي دور با مطالعات مختلفي قابل محاسبه است البته سختي اين كارها همانند تعيين فاصله ي دو اتومبيل در شب ظلماني است . فرض كنيد چراغ جلوي دو اتومبيل شدت تابش يكساني دارد . از ديد ناظر نور اتومبيلي واضح تر به نظر مي رسد كه از او فاصله ي كمتري داشته باشد و آن اتومبيلي كه از او دورتر است كم فروغ تر به نظر مي رسد . باز هم اين راه حل نمي تواند مسافت هاي بسيار زياد كهكشان ها را به تنهايي مورد محاسبه قرار دهد . در فاصله ها خاص غير ممكن است كه فاصله ي كهكشان را از يك ستاره مشخص سازيم . زيرا انتقال به قرمز زياد اين كهشكان ها بايد يك روش داشته باشد تا فاصله تمام خوشه ها كهكشاني از يك ستاره به تنهايي اندازه گيري كند .

با مطالعه ي خوشه هاي كهكشاني كه به ما نزديك هستند مي توانند از عقيده جود اندازه ي ديگر خوشه ها بهره مند شوند . نتيجه ي آن مي تواند پيشگويي فاصله راه شيري از آنها باشد . بنابراين محاسبات براي بدست آوردن فاصله ي خوشه و انتقال به قرمز آن ، نظري پاياني است كه تعيين مي كند كهكشان چند سال از ما در حال حركت بوده است . تك تك اين اعداد مي توانند به صورت تك تك محاسبه شوند و زماني كه اين دو كهكشان در يك مكان و يك زمان بودند را بازگرداند كه در واقع همان لحظه ي بيگ بنگ است . معادله ي عمومي كه براي محاسبه سن جهان استفاده مي شود به صورت زير است :

منبع : پارس اسكاي

(distance of a particular galaxy) / (that galaxys velocity) = (time)

or

4.6 x 10^26 cm / 1 x 10^9 cm/sec = 4.6 x 10^17 sec

حاصل اين معادله برابر 17 ^ 10 × 6.4 ثانيه است كه با اندكي محاسبات بسيار ساده رياضي مي توانيم آن را به عددي كه تقريبا" برابر پانزده ميليارد سال است تبديل نمود . اين محاسبه تقريبا" براي هر كهكشاني كه قابل مطالعه است صدق مي كند . هرچند كه اندازه گيري اين مقدارها كه در معادلات به دست آمده اند كه تخميني از سن جهان مي باشند مي توانند صحيح باشند . در صورتيكه برآورد سن جهان فرايندي پيچيده است . اين دستاورد در اين علم گامي بحراني است .

و حالا چه ؟

خلاصه ما نخستين موضوعات را كه دانشمندان در زمينه ي جهان كشف كرده اند را شرح داديم . درك ما از بيگ بنگ و چگونگي آن ، نخستين اتمها و سن جهان به طور معيوب آشكار است ؛ در واقع در اين زمينه مباحث زيادي براي بحث وجود دارد . در زمينه زمان نيز سؤالات بي انتهايي وجود دارد كه هنوز براي پاسخ به آنها بايد كمي صبوري كنيم . هنوز بسيار از مفاهيم پايه اي جهان پيچيده هستند و جاي تفكر در آنها باقي است .

بعد از درك اين موضوع تئوري بيگ بنگ به پايداري افراد را به مبارزه و رقابت مي طلبد . اين تئوري رقيب هاي خود را به سويي راهنمايي مي كند كه جستجوي بيشتر باعث مي شود كه ثابت شود اين تئوري صحيح است در واقع به آن ها مداركي قابل ارائه مي كند . در سر فصل هايي از اين مقاله مداركي را مورد بررسي قرار داديم كه آزموده شده بودند و از جهات مختلفي جستجو شده بودند ، در هر صورت باعث مي شوند كه تصوير نسبتا" كاملي از جهان در ذهن داشته باشيم .

اخيرا" ناسا موضوعاتي را كشف نموده است كه انسان را متحير و انگشت به دهان مي كند . در واقع دلايلي بر وجود بيگ بنگ هستند . بيشتر ستاره شناسان و فيزيكدانان از رصدخانه ي استرو 2 استفاده مي كردند اين رصدخانه مي توانست يكي از نيازمندي هاي پايه اي جهان را در بيگ بنگ تأييد كند . در ژوئن 1995 دانشمندان تونستند نخستين هليم را كشف كنند ، همچون دتريوم در فاصله هاي دور جهان . اين كشف با يكي از نمود هاي مهم بيگ بنگ هماهنگ است كه در آغاز خلقت هليوم و هيدروژن با يكديگر تركيب شدند .

بعد در مشاهدات تلسكوپ فضايي هابل اين سرنخي معين براي عناصر باقيمانده اي است كه ما امروزه مي شناسيم . دانشمندان با استفاده از تلسكوپ فضايي هابل دريافته كه در ستاره هاي كهن عنصر بور زيادي موجود بوده است . آنها فرض كردند كه وجودش مي تواند عامل هركدام از اين دوتا باشد . مي تواند باقيمانده رويداد نيرومند تولد كهكشان يا اينكه نشان دهنده ي اين است كه حتي بور تاريخ آن به قبل از بيگ بنگ برمي گردد . اگر دومي صحيح باشد ، دانشمنداني بايد دوباره سعي كنند تا تئوري جديدي براي تولد جهان ارائه كنند همچنين براي رويداد هاي پس از آن . بر طبق تئوري هاي كنوني در آن زمان امكان وجود اتم هاي سنگين و پيچيده وجود نداشته است .

در اين روش آنچه را كه مي بينيم هرگز درست نيست . اشتياق ما براي دريافتن اين علم هرگز فرونشانده نمي شود . با اين حال پاسخ سؤال حالا چه ؟ در حال حاضر غير ممكن است . در اين دوره ما نمي توانيم پاسخ اين سؤالات را به كار ببنديم .

افكار عميق

اين گمان بسيار مشكل است كه اين موضوع را از افكار روزانه جدا كنيم . هر كس در هر نقطه از زمان به سختي مي تواند با اين موضوع ستيز كند كه چرا ما اينجا هستيم ؟ برخي در فلسفه ي طبيعي محض به دنبال پناهگاهي براي اين سؤال هستند ، در صورتيكه اكثريت براي پاسخ اين سؤال به دلايل علمي نزديك مي شوند . اين افراد خاص در سطح هاي بالاتر به دنبال پاسخ اين سؤال هستند و فقط در وجود انساني تمركز نمي كنند بلكه هر چيز را كه واقعي مي دانند مد نظر قرار مي دهند .

اگر شما در مكاني بنشينيد و سعي كنيد تمام جهان را تصور كنيد متحير خواهيد شد . هرچند كه حالا علم مي تواند در رابطه با جهان به بحث بپردازد ؛ درباره ي چگونگي آغاز آن و آينده ي صحبت كند و ... . اين موضوع آسان به نظر مي رسد تا در مقياس هاي بزرگ در رابطه با سالها ( ميليارد ) بحث كنيم . ما از ميان زندگي خود به اينجا سفر مي كنيم و دوباره از همان ميان به آسمان ها بازميگرديم .

در اين مقاله سعي كرديم كه تا حدودي كمي جهان را به تقد و بررسي بگذاريم . اين موضوع نيز جالب است كه ما هنوز به طور كامل نمي دانيم كه چه طور به وجود آمده ايم و تمام اين حرفهايي را كه گفتيم در حد يك نظريه است كه امكان دارد درست باشد و يا اينكه غلط نمايان گر شود . خداوند اين توانايي را در هر انسان سالمي قرار داده است كه تفكر كند و بهترين حدس را بزند . از ميان اين گمان ها ما مي توانيم درست ترين آنها را مشخص كنيم و مبنا قرار دهيم.

نقل از سي پي اچ تئوري

عکس های تلسکوپ فضایی اسپیتزر

این تصویری است که در طول موج فروسرخ توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر از صفحه کهکشان راه شیر

ی تهیه شده است: نگاهی که به سختی در یک تصویر جای می‌گیرد.

 

 

در حقیقت، بیش از 800000 فریم از اطلاعات دوربین‌های اسپیتزر به صورت تکه تکه در کنار هم گرد

 آمده‌اند و اکنون این تصویر عظیم موزائیکی را از صفحه کهکشان پدید آورده‌اند. دقیق‌ترین تصویری که

تاکنون در طول موج فروسرخ از کهکشان ما ثبت شده است. تصویر کامل موزائیکی 120 درجه پهنا دارد.

رشته‌هایی که با رنگ سبز کاذب برجسته شده‌اند، مولکول‌های پیچیده‌ی هیدروکربن پلی‌سایکلیک

آروماتیک(PHAs) هستند. این مولکول‌ها در زمین بسیار معمولی هستند و در دوده‌ی حاصل از احتراق

ناقص تولید می‌شوند. PHAs ها در مناطقی که ستاره‌ها شکل می‌گیرند یافت می‌شوند و با ذرات غبار

قرمز رنگ گرافیتی همراه هستند.

 

 

تلسکوپ فضایی اسپیتزر spitzer

با تشکر از وب برجیس

وزن منظومه ی ما!!

یک تریلیون بار پر جرم تر از خورشید است.

تخمین های قبلی، جرم کهکشان را 750 میلیارد تا 2 تریلیون بار پر جرم تر از خورشید پیش بینی می کردند. اخیرا، محققان به رقمی بهتر دست یافته اند.

اکنون اخترشناسان روشی بسیار بهتر را به کار برده اند و به این نتیجه رسیده اند  که جرم کهکشان ما اندکی کمتر از 1 تریلیون جرم خورشیدی است.
 
جرم کهکشان ترکیبی از جرم ستاره ها، گاز، غبار و ماده تاریک است. تخمین اخیر بر پایه ستارگان نمونه موجود در هاله کهکشان استوار بود، در حقیقت به صورت نسبی، ستارگانی پراکنده و کروی در قرص کهکشانی انتخاب شدند.
 
به گزارش سايت نجوم، سرعت ستارگان در هاله کهکشان نشان دهنده جرم آن است و این موضوع به اخترفیزیکدانان اجازه می دهد تا مقدار گرانش لازم برای پایدار ماندن ستاره ها در مدارشان را محاسبه نمایند. یکی از اخترشناسان چینی می گوید:" کهکشان ما لاغرتر از تصورات فبلی است." او همچنین افزود:" این بدان معنی است که کهکشان ما ماده تاریک کمتری نسبت به باورهای پیشین دارد. همچنین راه شیری مکانی مناسب برای تبدیل هیدروژن به هلیوم در ستارگان است".

داده های اخیر نقشه برداری دیجیتال سولان به انجام رسیده است.این پروژه کمکی برای درک بهتر کهکشان راه شیری است. یکی دیگر از اخترشناسان می گوید:" اندازه گیری جرم راه شیری بسیار دشوار است، به دلیل آنکه ما درون این کهکشان قرار داریم. اما عددی که برای جرم به دست می آید بسیار مهم است. چرا که اگر بخواهیم شکل گیری راه شیری را بررسی کنیم و آن را با کهکشان های دور دست مقایسه کنیم، جرم کهکشان جزئی پایه ای محسوب می شود."
 
تخمین قبلی بر پایه بررسی 500 جرم یا کمتر استوار بود اما روش جدید بر پایه داده های 2400 ستاره قرار دارد.

تصاویر ارسالی کاسینی از زحل

در سفری 4 ساله با فضاپیمای کاسینی همراه شوید و زیباترین عکس‌های این فضاپیما را از زحل و منظومه‌ی زیبای اطراف آن‌ ببینید.

حدود 4 سال از ماموریت فضاپیمای کاسینی-هویگنس می‌گذرد. سفر کاسینی و همراهش، هویگنس، به زحل 7 سال به طول انجامید. پس از رسیدن به زحل، هویگنس از کاسینی جدا شد و روی سطح تیتان، بزرگ‌ترین قمر زحل فرود آمد. به لطف داد‌ه‌های کاسینی و هویگنس، آن‌چه امروز از منظومه‌ی زحل می‌دانیم بسیار بیش‌تر از گذشته است.

آن‌چه در ادامه‌ می‌بینید تصاویری برگزیده‌ از چند هزار تصویری است که کاسینی در طول ماموریت خود به زمین فرستاده است. تصاویری شگفت‌انگیز از زیبایی‌های زحل، حلقه‌ها و قمر‌های آن.

توجه: حجم تصاویر حدود 1 مگابایت است و بارگذاری آن با اینترنت کم‌سرعت اندکی زمان می‌برد. 

 

 

تصویر 1: خورشیدگرفتگی از دید کاسینی، در این تصویر خورشید پشت زحل قرار دارد و حلقه‌ها به خوبی نمایان هستند

ادامه نوشته

2 تا عکس توپ نجومی

بازهم مطلبی درباره ی یوفو(اعتراف کلیسا)

جام جم آنلاين: در سال‌هاي پس از رنسانس علمي تاكنون معادله بزرگي ميان جوامع علمي و كليساي كاتوليك در جريان بوده است. علم غربي كه مدت يك هزاره خود را در زير فشار سختگيري‌هاي حكومت واتيكان مي‌ديد احساس كرد در شرايط جديد مي‌تواند آزادانه حركت كند. اثبات دستاوردهاي علمي جديد نيز جايگاه دانشمندان را ارتقا مي‌داد و جوامع علمي نيز هربار كه كليساي كاتوليك قصد داشت وارد حوزه علوم شود داستان‌هاي قرون وسطي و محاكمه گاليله و امثال او را به ياد كليسا مي‌آوردند.

از حدود 28 سال پيش و با انتخاب پاپ ژان پل دوم به مقام پاپي، تلاش‌هاي زيادي در خصوص آشتي علم و كليسا برداشته شد كه عفو گاليله يكي از نقاط عطف آن بود اما اين مواجهه در زمان جانشين او پاپ بنديكت شانزدهم بار ديگر بالا گرفت، اما هفته پيش پدر گابريل فوئز، رئيس رصدخانه واتيكان و مشاور علمي پاپ بنديكت در گفتگويي با هفته‌نامه لابزرو دروم كه روزنامه نيمه رسمي واتيكان محسوب مي‌شود، مطالبي را بيان كرد كه نوعي انقلاب در زمينه علمي واتيكان محسوب مي‌شود، او وجود موجودات فرازميني را پذيرفت.

اين پذيرش پس از آن به دست آمد كه واتيكان و دانشمندان مناقشه‌اي چند قرنه را پشت سرگذاشته‌اند، مناقشه‌اي كه هنوز هم ادامه دارد و احتمالا هيچگاه به پيروزي يك سوي ماجرا ختم نخواهد شد.

35كيلومتر دورتر از شهر رم و ميدان سنت پيتر در منطقه‌اي ييلاقي و مشرف به درياچه‌اي زيبا، قصر گاندالفو برفراز تپه‌اي كم ارتفاع قرار گرفته است.

اين قلعه يكي از اقامتگاه‌هاي پاپ به شمار مي‌رود و بسياري از ملاقات‌هاي مهم پاپ و كاردينال‌هاي ارشد در اين قلعه قديمي صورت مي‌گيرد، اما از زمان پاپ پيرس يازدهم در دهه 1930 بود كه به‌دستور او تجهيزات رصدخانه واتيكان به همراه مجموعه ارزشمندي از آثار علمي نجومي به اين اقامتگاه تابستاني پاپ منتقل شد.

تجهيزات جديدي به مجموعه رصدخانه واتيكان در گندالفو اضافه شد و اگر چه امروز واتيكان در جايي بسيار دورتر (ايالت آريزوناي امريكا) صاحب يكي از مدرن‌ترين مراكز تحقيقات ستاره‌شناسي (VoRco) است، اما مجموعه با ارزشي كه در گندالفو نگهداري مي‌شود، جايگاه بار ارزشي به آن داده است.

در كتابخانه اين قلعه كه درهاي آن تنها تحت شرايط بسيار خاص و براي افراد عادلي رتبه‌ باز مي‌شود مجموعه‌اي از دست‌نويس‌هاي بسيار ارزشمند كه در فهرست كتاب‌هاي ممنوعه واتيكان قرار دارند نگهداري مي‌شود. 22 هزار جلد كتاب دست‌نويس‌هاي منحصر به فردي از دانشمنداني چون كپرنيك، گاليله، نيوتون، كپلر، تيكو براهه، كلاويوس ويچي و تعداد زيادي از نسخ علمي دوران اسلامي در آنجا نگهداري مي‌شود.

اين مركز علمي مهم شاهد رويدادهاي غريبي بوده است، اما شايد نه پاپ گريگوري سيزدهم كه دستور ساخت رصدخانه در ميدان سنت پيتر را داد و نه پاپ يبوس يازدهم كه رصدخانه را به گندالفو منتقل كرد هيچگاه فكر نمي‌كردند روزي سرپرست اين مركزي كاتوليكي سختي به زبان آورد كه در چند قرن قبل كليسا افرادي را براي به زبان راندن آن حرف‌ها زنده در آتش سوزانده بود.

اگر به قرن 17 برگرديم متوجه مي‌شويم كه كليساي كاتوليك آن دوران با امروز تفاوت‌هاي فراواني داشت و اجازه ابراز هيچ نظري كه در تضاد با آموزه‌هاي رسمي آن باشد را نمي‌داد و اوج اين دوران عصر تفتيش عقايد (Inquisition)  بود، اين دادگاه به بررسي در ريشه عقايد افراد در حوزه‌هاي مختلف از جمله حوزه‌هاي علمي مي‌پرداخت و اگر تضادي با آموزه‌هاي كليسا مي‌يافت صاحب آن را تكفير مي‌كرد و مجازاتي دردناك منتظر آنها بود، هزاران نفر در آن سال‌ها به دليل محكوم شدن در دادگاه‌هاي تفتيش عقايد زنده در آتش سوزانده شدند و يكي از بحث‌برانگيز‌ترين سوژه‌ها مسائل كيهان‌شناسي و نجومي بود.

كليساي كاتوليك كه آن دوران خود را در مركز عالم مي‌ديد به مدل جهاني بطلميوس اعتقاد داشت كه زمين را در مركز عالم مي‌ديد و به سختي از آن دفاع مي‌كرد و در برابر هر صداي مخالفي مقاومت مي‌كرد. داستان محكوميت گاليله يكي از جنجال‌برانگيزترين نمونه‌هاي تاريخي اين رويارويي است. گاليله كه 400 سال قبل با رصد تلسكوپي آسمان شواهد تجربي به رد نظريه زمين مركزي يافته بود كه حرف‌هاي كپرنيك و كپلر را تاييد مي‌كرد و زمين را از مركزيت عالم به كناري انداخت.

شايد انتشار چنين عقيده‌اي جايگاه مركزي و محوري كليسا را نيز با  چالش مواجه مي‌كرد. گاليله به دليل نگراني از رفتار كليسا نتايج خود را منتشر نكرد تا زماني كه يكي از دوستان او به نام پاترن باربرياني با نام اوربان هشتم به مقام پاپي، گاليله نيز اثر خود به نام گفتگو در باب 2 روايت درخصوص جهان را كه در سال 1632 منتشر كرد اما او بيش از اندازه به نفوذ دوست خود اميد بسته بود، مركزيت عالم موضوع شوخي‌برداري نبود و گاليله را به پاي ميز محاكمه تفتيش عقايد كشاند.

توبه ظاهري گاليله جان او را نجات داد و تبعيد خانگي او را به همراه داشت. اما روح او هرگز مورد بخشش قرار نگرفت و او به دليل اثبات خورشيد مركزي گناهكار شناخته شد. اما 30 سال قبل از انتشار گفتگو، كليسا دانشمند ديگري را كه حاضر به توبه نشده بود از دادگاه تفتيش عقايد به هيمه برافروخته در ميدان شهر فرستاده شد تا زنده سوزانده شود.

جوردانو برونو، كشيش ايتاليايي بود كه عقايد نوآورانه زيادي را مطرح مي‌ساخت او هم همانند كپرنيك به نظام زمين مركزي عالم انتقاد داشت كه خورشيد بايد در مركز منظومه شمسي باشد اما او اعتقاد كفرآميز ديگري نيز داشت و آن مربوط به اعتقاد برونو به امكان وجود جهان‌هاي ديگر و امكان وجود حيات در آنها بود، برونو نمي‌توانست بپذيرد كه انسان تنها موجود زنده كل عالم باشد و اين يكي از دلايل اصلي بود كه در دادگاه تفتيش عقايد روم بر عليه برونو مورد استدلال قرار گرفت و در نهايت در 17 فوريه 1600 در آستانه قرن جديد در ميدان شهر سوزانده شد.

بعد از رنسانس نبرد آشكار عالمان و كليسا به لايه‌هاي پنهان‌تري منتقل شد اما همچنان ادامه يافت، پاپ ژان پل دوم كه وظيفه خود را آماده كردن كليساي كاتوليك براي ورود به هزاره جديد مي‌دانست، سعي كرد حتي‌الامكان تنش‌هاي جهان ايمان مسيحي و دانش‌ نوين را كم كند. به همين دليل در گندالفو ميزبان برخي از سرشناس‌ترين كيهان‌شناسان چون هاوكينگ شد تا نظريات جديد را بشنود.

اگرچه پاپ حاضر نشد هيچ‌‌گاه روش‌هاي تحقيقاتي مدرن پزشكي چون استفاده از سلول‌هاي بنيادي را نپذيرفت. اما در سال 1979 كميسيوني از رياضيدانان، كاردينال‌ها، مورخان و اخترشناسان را تشكيل داد تا روند دادگاه گاليله را بار ديگر مورد بررسي قرار دهند. نتيجه اين بررسي‌ها كه 13 سال به طول كشيد در حكم اول نوامبر 1992 به نتيجه رسيد ، در اين بيانيه كه با مهر مقام پاپي منتشر شد پس از 360 سال و در عصري كه ماهواره‌هاي فضايي در مرزهاي منظومه شمسي قرار داشتند حكم محكوميت گاليله را نقض و حكم بر بي‌گناهي گاليله داد اما بر درستي اقدام كليسا در آن دوره نيز تاكيد كرد.

با درگذشت ژان پل دوم و در پي اجلاس مخفي‌ كاردينال‌ها ساعت 19/18 روز سه‌شنبه 30 فروردين 84 كاردينال جوزف راينزيگر با لقب بنديكت شانزدهم به مقام پاپي رسيد. او كه اكنون 81 سال سن دارد و به 10 زبان زنده دنيا سخن مي‌گويد و بسياري اميدوار بودند  حضورش جهش ديگري به سوي علم باشد اما رويدادها مسير ديگري را رفت.

قراردادن تحقيقات پزشكي سلولي و روش‌هاي پيشگيري از بيماري‌هاي جنسي در فهرست گناهان جديد و دفاع از محاكمه و محكوميت گاليله از سوي بنديكت خشم مجامع علمي را برانگيخت به طوري كه در ابتداي سال‌جاري و زماني كه پاپ مي‌خواست براي مراسم آغاز سال تحصيلي به دانشگاه رم برود، دانشجويان دست به اعتراض زدند و مانع سخنراني و حضور او شدند.

اما واتيكان بار ديگر همگان را شگفت‌زده كرد و در حالي كه همگان گمان مي‌كردند با كليساي سرسخت‌تر از ژان پل مواجهند روزنامه لا آبذر ويتور، رومانو كه ارگان نيمه‌رسمي واتيكان محسوب مي‌شود گفتگويي را با كشيش 45 ساله واتيكان و رئيس رصدخانه واتيكان كه مشاور علمي پاپ بنديكت نيز به حساب مي‌آيد منتشر كرد.

پدر گابريل فونز در اين گفتگو براي نخستين بار در تاريخ كليسا و برخلاف همه نظرات قبلي و حتي سوزاندن دانشمندان، اعلام كرد باور به وجود حيات فرازميني در مريخ يا نقاط ديگر كيهان تقابلي با باورهاي كاتوليكي ندارد و حتي ممكن است تمدن‌هاي هوشمندانه ديگري وجود داشته باشندكه از گناه نخستين مبرا باشند.

عنوان اين گفتگوي جنجال‌برانگيز به نام «فرازميني‌ها برادر من هستند» موجي از حيرت را ايجاد كرد. كليساي كاتوليك بر مبناي قوانين فقهي سختگيرانه‌اش انسان را در مركز عالم و آفرينش مي‌داند و نمي‌توانست حضور حيات در نقاط ديگر را بپذيرد، بورتو و دهها نفر ديگر به دليل اين اظهارنظر سوزانده شده بودند.

بسياري از كارشناسان اميدوارند اين اظهارنظر رسمي واتيكان آغازي براي آشتي بيشتر ميان علم و كليساي كاتوليك باشد و راه را به سوي تفاهم بيشتر باز كند. شايد اين تغيير اساسي كه دست كمي از پذيرش مدل زمين مركزي و انقلاب كپرنيكي در تاريخ علم  ندارد، بتواند كليسا را به اين سوي ببر كه در حل مشكلاتي نظير شيوع ايدز در آفريقا و تلاش براي افزايش ضريب سلامت مردم و تحقيقات پزشكي نيز، نقش مسوولانه‌تري را بر عهده گيرد برخي ديگر نيز اعتقاد دارند شايد تحولات اخير در حوزه‌هاي فضايي و افزايش احتمال حيات سلولي به مريخ، اقمار مشتري و ديگر نقاط كيهان، كليساي واتيكان را به اقدامي پيشگيرانه وادار كرده است تا زماني كه چنين خبر مهمي اعلام مي‌شود عامه كاتوليك‌ها با بحران اعتقادي مواجه شوند.

به هر حال بايد اين مسير پيوند بيشتر ميان علم و ايمان مسيحي را به فال نيك گرفت. پيوندي كه به رشد هر دو طرف كمك خواهد كرد.

منبع:روزنامه جام جم

کبری 11 توی اسمون!!!!

 

نیمه شب بیست و هشتم شهریور ۱۳۵۵ برای کارکنان برج مراقبت فرودگاه مهرآباد شبی

 معمولی و خسته کننده بود تا این که تماس های مکرر ساکنان مناطق شمالی تهران آنها را متوجه حضور شی پرنده ناشناسی برفراز شمیران کرد.

 

لحظاتی بعد دو فروند جنگنده اف-۴ پایگاه هوایی شاهرخی (نوژه) در همدان به سمت تهران

ترک می کنند تا درباره پرواز این شی ناشناس تحقیق کنند.

فردای آن روز روزنامه های پایتخت در گزارش مختصری از حضور اشیای پرنده ناشناس

برفراز تهران و تلاش "ستوان جیم" برای تعقیب آنها خبر دادند.

سی و یک سال پس از این حادثه، سرتیپ دوم خلبان پرویز جعفری که روزنامه ها از او به

 دلایل امنیتی با نام مستعار "ستوان جیم" نام برده بودند، از تهران به واشنگتن سفر کرده تا

به همراه تعدادی از مسوولان رسمی و افسران نظامی نه کشور جهان از دولت آمریکا بخواهد با

 انتشار اسناد طبقه بندی شده بررسی های خود درباره اشیای پرنده ناشناس به تحقیقات بین

 المللی در این باره کمک کند.

این گروه که علاوه بر آقای جعفری شامل فرماندار سابق ایالت آریزونا، مدیر سابق اداره اشیای

 پرنده ناشناس وزارت دفاع بریتانیا و تعدادی از خلبانان آمریکایی و غیرآمریکایی است، هفته

 گذشته در یک کنفرانس مطبوعاتی در واشنگتن از دولت آمریکا به خاطر کنار گذاشتن طرح

تحقیقاتی "کتاب آبی" در دهه ۶۰ میلادی انتقاد کرد.

این در حالی است که در هفته های گذشته با مطرح شدن موضوع مشاهده اشیای پرنده ناشناس

 به وسیله جیمی کارتر از روسای جمهور سابق آمریکا و دنیس کوسینیچ از داوطلبان نامزدی

 حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری این کشور، این موضوع دوباره مورد توجه

 رسانه های این کشور قرار گرفته است.

"هواپیمایم از کار افتاد"

پرویز جعفری (ستوان جیم) که در زمان حادثه با درجه سرگردی فرماندهی دو فانتوم اعزامی ا

ز پایگاه شاهرخی را بر عهده داشت، در گفتگو با بی بی سی فارسی در واشنگتن، خاطرات

 خود از وقایع شب بیست و هشتم شهریور ۱۳۵۵ را بازگو کرد.

به گفته سرتیپ جعفری، پس از تماس مسوول برج مراقبت مهرآباد با تیمسار یوسفی، فرمانده

 کشیک نیروی هوایی، دو فانتوم این نیرو از همدان روانه تهران می شوند.

سرنشینان جنگنده اول پس از نزدیک شدن به شی پرنده ناشناس برفراز تهران متوجه از کار

افتادن آلات دقیق و وسایل ارتباط رادیویی خود می شوند و مجبور به برگشت به پایگاه شاهرخی

 می شوند.

در این حال، آقای جعفری که به همراه سروان دمیریان، خلبان دوم خود به فاصله ده دقیقه پس

 از هواپیمای اول پایگاه را ترک کرده بود، سعی می کند با نزدیک شدن به شی ناشناس، با

 چشم و به وسیله رادار آن را ارزیابی کند.

آقای جعفری مشاهدات خود از این شی را این طور بیان می کند: "حرکت های خیلی سریع می

کرد و با سرعت بالا جابجا می شد. از خود چهار نور ساطع می کرد. از قسمت بالای آن نوری

قرمز و چشمک زن، در پایین نوری نارنجی رنگ و در طرفین نوری آبی رنگ ساطع می شد.

این نورها به قدری شدید بودند که امکان دیدن بدنه این شی وجود نداشت."

با نزدیک شدن جنگنده اف-۴ به فاصله ۴۰ کیلومتری شی پرنده ناشناس که به سمت بیابان

های جنوب تهران در حال حرکت بود، جسم نورانی کوچکی از آن جدا می شود و به سمت

هواپیمای ایرانی حرکت می کند.

سرتیپ جعفری در این باره می گوید: "من فکر کردم موشکی به سمت من شلیک شده و سعی

کردم با موشک حرارتی آن را هدف قرار دهم. ولی وقتی موشکم را انتخاب کردم، متوجه از کا

ر افتادن آلات دقیق و خاموش شدن همه چراغ ها بر روی صفحه مقابلم شدم. در آن لحظه آلات

دقیق شروع به نوسان کردند و ارتباط رادیویی هم از کار افتاد."

آقای جعفری درباره احساس خود در آن لحظه می گوید: "هم حس کنجکاوی داشتم و هم این که

 با گذشت زمان وحشت برم داشت."

با ادامه حرکت جسم نورانی به طرف جنگنده اف-۴، آقای جعفری تصمیم می گیرد در صورت

نزدیک تر شدن آن، به بیرون بپرد ولی با فاصله گرفتن هواپیما از شی پرنده ناشناس اصلی، جسم نورانی به سوی سفینه اصلی بر می گردد.

در این حال، به گفته آقای جعفری به او دستور فرود در تهران داده می شود و همزمان جسم

 نورانی دیگری از شی ناشناس جدا می شود و با سرعت بالا به دور جت اف-۴ حرکت می کند.

تعقیب و گریز برفراز تهران

پرویز جعفری می گوید هنگام پرواز به سمت مهرآباد،ناگهان متوجه حرکت یک شی ناشناس دیگر از شمال تهران به سوی خود می شود.

" یک چیزی از ارتفاع خیلی پایین از بالای سر من رد شد. این یکی خط کش مانند بود و مانند شی ناشناس اول گرد نبود."

پرویز جعفری هنگام فرود متوجه حرکت جسم نورانی دیگری از شی پرنده ناشناس اصلی به

 سمت زمین در منطقه کهریزک می شود و با گزارش این موضوع بار دیگر ماموریت پیدا می کند به سمت آن حرکت کند.

با نزدیک شدن مجدد جت اف-۴ به شی پرنده ناشناس، آلات دقیق و رادار آن بار دیگر از کار

می افتد و در نهایت مجبور به بازگشت به فرودگاه مهرآباد می شود.

آقای جعفری با اشاره به وقایع آن شب می گوید علاوه بر مسوولان ایرانی، آمریکایی ها هم به

 این موضوع کنجکاوی نشان دادند و اسناد خود درباره آن را تا سال ها به حالت طبقه بندی شده نگهداری می کردند.

به گفته سرتیپ جعفری، اسنادی که به تازگی منتشر شده نشان می دهد یکی از ماهواره های

نظامی آمریکا پرواز شی پرنده ناشناس برفراز تهران را ردگیری کرده بود.

پس از فرود هواپیمای آقای جعفری در تهران، او به همراه سروان دمیریان و دو خلبان اف-۴

دیگر مورد آزمایش پزشکی قرار گرفتند و هواپیماهای آنها از نظر آلودگی رادیواکتیوی بررسی شد.

به گفته آقای جعفری، آزمایش های پزشکی به طور متناوب برای ماه ها ادامه داشت و هیچ

مورد غیرطبیعی در بدن او و سایر خلبانان مشاهده نشد.

پرویز جعفری پس از این حادثه به خدمت در نیروی هوایی ایران ادامه می دهد و در سال

۱۳۶۸ با درجه سرتیپ دومی بازنشست می شود.

سروان دمیریان در جریان جنگ هشت ساله کشته شد.

غول پيکرترين هليکوپترهاي دنيا

مقاله اي که مي خوانيد بزرگترين هليکوپترهاي دنيا را معرفي مي کند و همچنين چگونگي دسته بندي هاي معمول را براساس وزن به جاي دسته بندي بر اساس اندازه توضيح مي دهد. اگرچه ابعاد پره ها معمولا مقياس خوبي براي بزرگي و يا کوچکي اندازه يک هليکوپتر است،اما اين ماشين ها اغلب بر اساس بيشترين وزن هنگام برخاستن از زمين دسته بندي مي شوند.

Mil V-12 :

اين مدل بزرگترين پرنده ماشيني است که توسط شوروي سابق در دهه 1960 ساخته شد. اين هليکوپتر آزمايشي داراي دو ملخ در دو سر بال بزرگ بود که در کنار بدنه طراحي شده بودند. هر ملخ حدود 35 متر قطر داشت. اين هليکوپتر بسيار بود به طوريکه از لبه ملخ اول آن تا لبه ملخ روبه رو 67 متر طول داشت که اين حتي بزرگتر از عرض هواپيماي بوئينگ 747 است.

نکته قابل توجه ديگر وزن اين هليکوپتر بود که به 105 تن مي رسيد. اين مقدار 2 برابر وزن دومين هليکوپتر بزرگ جهان است. در سال 1969 اين هليکوپتر باري معادل 40 تن را از زمين برداشت که اين مقدار هم وزن سومين هليکوپتر بزرگ دنيا بود و اين حرکت رکوردي تاريخي را براي V-12 رقم زد که در کتاب رکوردها ثبت شد.

اين هليکوپتر بسيار بزرگ قدرت مانور نداشت به همين خاطر مورد استفاده واقع نمي شد و کمکم از رده خارج شده و به موزه نيروي هوايي روسه انتقال يافت.

Mil Mi-26 :

پس از V-12 دانشمندان روسي سعي کردند عيب هاي V-12 را بر طرف کرده و هليکوپتر غول پيکري را توليد کنند که هم قدرت مانور بيشتري داشته باشد و هم نيروي پيشران آن دو برار V-12  باشد. سرانجام اين هليکوپتر در دهه 70 توليد شد و براساس وزن خود که 56 تن بود رتبه دوم بزرگترين هليکوپتر جهان را بدست آورد. گرچه به طور قابل توجهي کوچکتر از V-12بود اما قدرت حمل باري تا حدود 20 تن را داشت. Mi-26 ملخي داشت که ثابت مي کرد بسيار قدرتمند و کارآمد است. حدود 200 عدد از اين مدل ساخته شد که بسياري از آنها به کشورهاي ديگر صادر شد و بسياري نيز ناکارآمد ماند.

Mil Mi-6:

سومين و چهارمين هليکوپترهاي عظيم الجثه طرحهايي شبيه به Mi-26 و V-12داشتند.

اولين تلاش شوروي سابق براي ساخت يک هليکوپتر با قدرت حمل بالا در اواسط دهه 50 ميلادي انجام شد، زماني که آنها 6-Mi را ساختند که تا 25 سال بعد کاربرد داشت. اين هليکوپتر حدود 44 تن وزن داشت. ملخ هاي 35 متري به کار برده شده در MI-6 همانند ملخ هاي مدل V-12 بود.

Mi-6بزرگترن هليکوپتر جهان بود و اين عنوان را تا زمان ساخت V-12 يدک مي کشيد. Mi-6 مدلي بود که در زمان خود بسيار تکثير شد. حدود 860 عدد از اين پرنده در بين سالهاي 1960 تا 1980 ساخته شد که کاربردهاي نظامي و غير نظامي را شامل مي شد.

Mil Mi-10 :

ديگر عضو خانواده هليکوپترهاي غول پيکر Mi-10 بود. Mi-10 نوع خاصي از Mi-6 بود که جرثقيل هوايي لقب گرفته بود. Mi-10 موتور و سيستم هاي ديناميکي Mi-6 را داشت اما بدنه آن طراحي جديدي داشت. برعکس بدنه Mi-6 که داراي دربهاي کشويي براي حمل بار از درون بدنه بود،Mi-10 براي حمل انسان طراحي شده بود. هر سه مدل Mi-10،M-6 و V-12 از ملخ هايي به قطر 35 متر بهره مي بردند.

در مقايسه با Mi6، Mi10 وزني معادل 3 تن داشت که آنرا در رده چهارم بزرگترين هليکوپترهاي جهان قرار مي داد. تنها 53 عدد از اين مدل توليد شد که کاربردهاي کمي نيز داشت.

امروزه کارکردهاي اين هليکوپتر را Mi-26 نيز انجام مي دهد که مدلي جديدتر و قدرتمندتر است.

Sisorsky CH-35E:

اين هليکوپتر پنجمين هليکوپتر بزرگ دنيا بوده و نيز بزرگترين هليکوپتري که تا بحال در آمريکا ساخته شده است که تا بحال در آمريکا ساخته شده است که نام کامل آن Sikorsky CH-53E Super Stallion مي باشد. CH-35Eمدل بزرگ شده CH-53 Sea Stallion است. هردو پرنده اولين بار به منظور حمل و نقل جنگ افزارهاي نيروي دريايي ساخته شدند اما پس از آن کاربردهاي گسترده تري يافتند.

بزرگترين عضو خانواده CH-53، مدل CH-35E است که وزن آن 33340 کيلوگرم مي باشد. در مقايسه با ديگر مدل هاي CH-53 که داراي طول ملخي به اندازه 24.1 بودند، CH-53E و MH-53 به موتوري با قدرت بالا مجهز شده است که قدرت بالابري آنرا افزايش مي دهد.

تقريبا 115 نمونه از  CH-53E و MH-53 ساخته شد و امروزه نيز اين مدلها به عنوان بزرگترين هليکوپترهاي غرب شناخته مي شوند هرچند ساخت مدل جديدي از خانواده CH-53 در حال طراحي و پيشرفت است.

Boeing Vertol MH-47E/G:

هليکوپتر بزرگ بعدي Boeing Vertol CH-47 Chinook نام دارد که اولين در آمريکا طراحي وساخته شد. ساخت خانواده H-47 در اواخر دهه 50 ميلادي آغاز شد. ويژگيهاي طراحي آن عبارت بودند از بزرگ و جادار بودن و بدنه کشيده آن که در ابتدا و انتها داراي دو موتور پرقدرت است و اين دو موتور دو ملخ به قطر 18.3 متر را مي چرخانند. از اين نوع هليکوپتر به صورت گسترده براي حمل و نقل سربازان استفاده مي شد. توانايي حمل و نقل ابزار سنگين از ديگر ويژگي هاي اين هليکوپتر بود. تا بحال حدود 100 مدل از اين نوع پرنده ساخته شده که  به  حدود 20 کشور دنيا صادر شده است.

بزرگترين مدل هاي H-47 که تا به حال ساخته شده مدل هاي MH-47E و MH-47G است که براي ماموريت هاي خاص نيز کاربرد دارد. وزن اين دو مدل حدود 22680 کيلوگرم مي باشد که در مدل هاي پيشرفته وزن آن به 24495 کيلوگرم نيز مي رسد. شايان ذکر است که مدلهاي جديدي همچون CH-47F, MH-47G, and HH-47 هم اکنون مراحل پاياني ساخت را مي گذرانند. 

 

Hughes XH-17:

هفتمين هليکوپتر بزرگ جهان الگوي اوليه بزرگي است که XH-17 SKY CRANE نام دارد. SKY CRANE يا جرثقيل هوايي اولين پرنده اي بود که توسط شرکت هواپيمايي HUGHES ساخته شد. در همان سالها يعني دهه 40 ميلادي شرکت هواپيمايي SPRUCE GOOSE نيز مدلي از آنرا ساخت که نيرومندتر بود. کمي پس از آن HUGHES علاقه مند به هليکوپتري با فناوري بالا شد و نمونه را از شرکت KELLET خريداري کرد. متشابه با MI-10 روسيه XH-17، به 4 چرخ مجهز بود تا اين وسيله بتواند جرمهاي سنگين را از زمين بردارد.

H-17 دوملخ دو ملخ به طولهاي 40.8 داشت که به چرخنده اي بسيار بزرگ که هنوز هم بزرگترين محور گردنده است متصل بودند. ساخت نمونه پروازي XH-17 در اواخر دهه 1940 براي مقاصد تحقيقاتي شروع شد. نمونه مورد نظر در سال 1952 زماني که سومين دوره آزمايشي خود را به پايان رساند تکميل شد اگرچه اين مدل بعلت آنکه بسيار سنگين و بزرگ بود کاربرد زيادي نداشت و سرانجام توليد آن متوقف شد.

Sikorsky CH-54:

آخرين مدل ليست بزرگترين ها مدلي آمريکايي با نام Sikorsky CH-54 است.

متشابه با Mi-10 و XH-10 ، CH-54 براي کارهاي سنگين همچون جابجايي بارهاي بسيار بزرگ طراحي شده بود. اين هليکوپتر غير معمول از نظر ظاهري شامل ملخ هايي به طول 21.9 بود که به موتوري با دور بسيار بالا متصل بود.

در جلوي تيغه هاي هليکوپتر اتاقک خلبان طراحي شده بود و دور تا دور پنجره داشت که به خدمه اجازه مي داد بار در حال حمل را مشاهده کنند. اين اتاقک کوچک مدل CH-54 را مدلي بسيار کارآمد و سازگار با اشکال مختلف بار کرده بود. CH-54 با وزني معادل 21320 کيلوگرم ابتدا براي جابجايي بارهاي نظامي همچون توپها ، ماشينهاي جنگي و ... طراحي شد و گنجايش برداشت بار آن در جنگ ويتنام برا ي جابجايي هواپيماها و هليکوپترها نيز به کار آمد. مدل غير نظامي اين هليکوپتر S-64 نام داشت و براي کاربردهاي آتش نشاني به کار رفت.

حدود 105 عدد از اين نوع هليکوپتر ساخته شد و با وجود اينکه ارتش ديگر از آن استفاده نمي کند هنوز کار بردهاي غير نظامي خود را حفظ کرده است.

نتيجه گيري:

علاوه بر توضيحات بالا راجع به مقدار اندازه هليکوپترهاي فوق بايد گفت که وزن ديگر هليکوپترهاي ساخته شده تاکنون از 35 تن تجاوز نکرده است. در واقع بيشتر هليکوپترها در مقابل اين غولها کوچک به نظر مي آيند با توجه به اينکه مقدار خواهان بيشتري براي هم خانواده هاي کوچکشان وجود دارد.

شکل زير V-12 و Mi-26 روسيه را با CH53E آمريکايي مقايسه مي کند. با وجود اينکه Super stallion از هم خانواده هاي آمريکايي خود بسيار بزرگتر است اما در مقابل دو رقيب غول پيکر روس خود همچون يک اسباب بازي مي نمايد.

بخش دانش و فناوري سايت تبيان

پالسار عجیب

اخترشناسان پس از یافتن نوع عجیب و غریبی از ستاره‌ها موسوم به پالسار (Pulsar، تپ اختر) که به نظر می‌رسد در مداری بسیار دراز و کشیده به دور ستاره خورشید مانندی می‌چرخد، سخت به حیرت افتاده‌اند. در واقع یافته اخیر این ستاره را در آرایشی نشان می‌دهد که دانش فعلی دانشمندان درباره پالسار‌ها را به چالش می‌کشد. پالسار‌ها اجرامی با چگالی غیر‌عادی‌اند که بر اثر انفجار ستاره عظیمی مثل یک ابرنواختر به وجود می‌آیند. پالسار‌ها در فواصل زمانی منظمی، رگبار‌های شدید و کوتاهی از امواج مثل پرتو ایکس و پرتو‌های الکترومغناطیسی مرئی از خود ساطع می‌کنند. این پالسار جدید موسوم به J۱۹۰۳+۰۳۲۷ در فاصله ۲۱ هزار سال نوری از زمین قرار گرفته است. سال نوری مسافتی است که نور در طول یک سال می‌پیماید و معادل ۱۰ تریلیون کیلومتر خواهد بود. اسکات رنسوم (S.Ransom)، اخترشناس رصدخانه اخترشناسی رادیویی ملی در ویرجینیای آمریکا در مصاحبه‌ای تلفنی، در این باره گفت «پرسش بزرگ این است که چنین چیزی چگونه شکل‌ گرفته است، چرا که از مدل استاندارد ما در شکل‌گیری این‌گونه اجرام، به هیچ‌‌وجه پیروی نمی‌کند.
این جرم آسمانی به خاطر چرخش بسیار سریعش، درمیان دانشمندان به پالسار میلی ثانیه‌ای شهرت یافته است. در واقع این پالسار در هر ثانیه ۴۶۵ بار به دور خودش می‌چرخد. تا کنون هرچه پالسار کشف شده بود به دور یک کوتوله سفید (نوعی ستاره درحال مرگ) و در مدار‌هایی تقریبا دایره شکل می‌چرخیدند. اما این یکی در مداری بسیار کشیده و به دور ستاره‌ای می‌چرخد که به لحاظ ترکیبات و اندازه، بسیار به خورشید ما شباهت دارد.
دیوید چمپیون (D.Champion)، ستاره‌شناس مرکز تاسیسات ملی تلسکوپ استرالیا در این باره می‌گوید «در واقع آنچه ما یافته‌ایم پالساری میلی ثانیه‌ای است که در نوع نادرستی از مدار، به دور نوع نادرستی از ستاره می‌چرخد. اکنون باید دریابیم که این منظومه عجیب و غریب چگونه شکل گرفته است.» پالسار شگفت‌انگیز اخیر توسط تلسکوپ رادیویی مستقر در پوئترو ریکو شناسایی شده است.
پالسار‌ها انواع بسیار نادری از ستاره‌های نوترونی هستند که میدان‌های مغناطیسی بسیار قدرتمندشان باعث به وجود آمدن پرتو‌هایی از نور مرئی و امواج رادیویی می‌شوند که با چرخش ستاره به دور خود، درست مثل یک فانوس دریایی عمل می‌کنند. به بیان دیگر اثرات میدان مغناطیسی پالسار‌ها به‌گونه‌ای است که نور مرئی و امواج رادیویی تنها در یک راستا از آنها خارج می‌شود. این پدیده موسوم به اثر فانوس دریایی باعث می‌شود پالسار‌ها تنها زمانی قابل رصد باشند که امتداد امواج خارج شده از آنها کره زمین را نشانه رفته باشد. البته با توجه به اینکه پالسار‌ها با سرعت‌های بسیار زیادی به دور خود می‌چرخند در آسمان به شکل یک فانوس دریایی چشمک‌زن به نظر می‌رسند. پالسار‌های معمولی بین یک تا ۲۰ بار در ثانیه به دور خود می‌چرخند. اما انواعی از آنها موسوم به پالسار‌های میلی ثانیه‌ای هم وجود دارند که سرعت چرخش‌شان به دور خود بسیار زیاد است. با توجه به اینکه چگالی این اجرام بسیار زیاد است، حرکت اسپینی آنها با نظم و دقت بسیار زیادی انجام می‌شود. در برخی از پالسار‌ها میزان دقت چرخش ستاره به دور خود، در حد ساعت‌های اتمی است.
تا پیش از این یافته شگفت‌انگیز اخیر دانشمندان بر این باور بودند که این پالسار‌های میلی ثانیه‌ای در ابتدا کارشان را به شکل یک پالسار معمولی با حرکت اسپینی کمتر آغاز می‌کنند و سپس پس از آنکه مواد به بیرون پرتاب شده توسط ستاره‌ای دیگر، به سطح این پالسار‌ها رسید، با افزایش جرم آنها میزان اندازه حرکت‌شان نیز افزایش می‌یابد و در نتیجه به پالساری میلی ثانیه‌ای با حرکت اسپینی بسیار سریع تبدیل می‌شوند. به گفته رنسوم «اگر پیش از این از هر اخترشناسی می‌پرسیدید که آیا ممکن است چنین منظومه‌ای (کشف اخیر) وجود داشته باشد، به طور قطع می‌گفت نه. به همین خاطر است که اخترشناسان از کشف منظومه اخیر به شدت شگفت‌زده شدند.» دانشمندانی که خبر کشف اخیر را در قالب مقاله‌ای در ژورنال Science منتشر کردند، وجود ستاره سومی از نوع نوترونی یا کوتوله سفید را نیز حدس زدند که احتمال دارد همراه با دو ستاره دیگر در حال گردش باشد. دانشمندان تا کنون بیش از ۱۰۰ پالسار را شناسایی کردند که همگی در منظومه‌هایی دو ستاره‌ای یا دودویی قرار گرفته‌اند، رتسوم در این باره می‌گوید «کشف اخیر می‌تواند نخستین منظومه سه‌تایی باشد».

كیوان فیض اللهی

كهكشان هاي تصادمي از نگاه تلسكوپ فضايي هابل

كهكشان هاي تصادمي از نگاه تلسكوپ فضايي هابل

در هجدهمین سال تولد تلسکوپ فضایی هابل، به استقبال دیدن عکس هایی بسیار زیبا و جذاب از سری کهکشانهای تصادمی Arp 148, VV 032, Mayall's Object, MCG+07-23-019 میرویم ...

---

با هم به استقبال ديدن عكس هايي بسيار زيبا و جذاب از آلبوم جديد تلسكوپ فضايي هابل، "كهكشان هاي تصادمي" ميرويم؛ بر روي عكس دلخواه خود در اين سايت كليك كنيد، سپس شما خواهيد توانست به تمامي اندازه هاي قابل دانلود از اين عكس ها دسترسي پيدا كنيد:

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2008/16/image/aa

هکر کار خود را کرد!

يك هكر پايگاه اينترنتي ماموريت كاوشگر مريخ را تغيير داد

سخنگوی برنامه ماموریت کاوشگر فینیکس مریخ اعلام کرد یک هکر با در دست گرفتن کنترل تارنمای Web site‬ عمومی این مرکز، تغییر مطلب خبری اصلی آن را تغییر داده است . . .

---

سخنگوي برنامه ماموريت كاوشگر فينيكس مريخ اعلام كرد يك هكر با در دست گرفتن كنترل تارنماي  ‪ Web site‬عمومي اين مركز، تغيير مطلب خبري اصلي آن را تغيير داده است.

به گزارش خبرگزاري آسوشيتدپرس، سارا هاموند گفت امضاي يك هكر و يك لينك كه بازديدكنندگان را به يك پايگاه اينترنتي خارجي هدايت مي‌كند ، جايگزين مطلب خبري جديدي شده است كه روز جمعه در صفحه اين پايگاه اينترنتي قرار داده شد.

فعاليت اين پايگاه اينترنتي كه ميزباني آن را دانشگاه آريزونا به عهده دارد متوقف شده و متخصصان رايانه در حال كار براي حل اين مشكل هستند.

كاوشگر فينيكس مريخ روز يكشنبه گذشته براي يافتن آثاري از تركيبات آلي كه سنگ بناي حيات را تشكيل مي‌دهد بر روي مريخ فرود آمد.

نشاني اينترنتي اين پايگاه .‪Phoenix Mars: http://phoenix.lpl.arizona‬ ‪ /edu‬اعلام شده است.

ربات های باد کردنی!!

شايد روزي مريخ نوردان آينده سازمان ناسا كاوشگران باد شدني كوچكي را با خود به مريخ ببرند. 

 

 ممكن است روزي يك دسته از روباتهاي كروي شكل و باد كردني با غلتيدن بر سطح مريخ به اكتشاف اين سياره مشغول شوند. دانشمنداني كه اين كاوشگران سبك را طراحي كردند مي گويند اين روباتها مي توانند نواحي وسيعي از مريخ را با هزينه هاي كمتري مورد كاوش قرار دهند.

 

فردريك بروهن از موسسه هوا فضاي سوئد مبتكر اين روباتها است. طرح وي اكنون توسط يك گروه از دانشمندان توسعه داده شده است. وي مي گويد" كاوشگران ما سبك هستند و با استفاده از انرژي بسيار كم و با هزينه هائي نسبتا كمتر مي توانند تا مسافتهاي طولاني سطح مريخ را طي كنند. با يكبار شارژ باتري كاوشگر مي تواند تا صد كيلومتر مسافرت كند.

 

 

 

پژوهشگران قبلا كاوشگران غلتان و كروي شكل را مطرح كرده بودند ولي هيچكدام از اين دانشمندان بادكردني بودن آنها را پيشنهاد نكردند.. گروه بروهن با كمك مالي موسسه ملي فضائي سوئد يك نمونه بادكردني از اين روباتها را طراحي كرد. اين روبات در زمان فرود آمدن به سطح مريخ با استفاده از يك فشنگ كه داخل آن جا سازي شده از گاز زنون پر مي شود كه  در نهايت فقط سي سانتي متر قطر خواهد داشت.

  

بروهن بر اين عقيده است كه زمانيكه اين روبات باد نشده و  هنوز در فضا پيما قرار دارد فقط نيمي از حجم يك كاوشگر چرخدار با همان مقدار تجهيزات حسگر را نياز خواهد داشت.

 

اين فناوري به نسلهاي بعدي كاوشگران "اسپيريت (Spirit)" و اپورتونيتي (Opportunity)" سازمان ناسا اين امكان را خواهد داد تا كاوشگران كوچكي از خودشان را حمل كنند و آنها را براي مناطق جديدي از مريخ كه از لحاظ علمي مورد توجه هستند به فضا اعزام كنند.

 

بروهن اطمينان دارد كه اين ايده عملي خواهد بود زيرا يك نمونه بزرگتر "زميني" از فناوري روبات كروي (با اين تفاوت كه  باد كردني نيست) و توسط دانشمندان گروه وي طراحي شد در حال آزمايش شدن و انجام برخي عمليات از قبيل كاربردهاي امنيتي و شناسائي است. اين روبات زميني قادر است نواحي بزرگي مانند بندرگاهها را مورد تجسس قرار دهد و بر روي برف ، ماسه و نواحي ريگزار و تمامي سطوح ديگر حركت كند. به دليل اينكه اين كاوشگر كروي است فقط يك نقطه كوچك از آن با زمين تماس دارد در نتيجه اصطكاك تقريبا صفر است. به اعتقاد بروهن شكل هندسي اين روبات بهترين گزينه براي صرفه جوئي در انرژي و حركت بر روي نواحي غير قابل پيش بيني است.

 

نمونه باد كردني اين روبات از يك پوسته  قابل باد شدن تشكيل شده كه اين پوسته نيز از يك نوع ماده بسيار محكم كه براي سفرهاي فضائي كاربرد دارد و مي تواند حرارتهاي بسيار بالا را تحمل كند ساخته شده است. درون اين روبات يك محور توخالي قرارد دارد كه از يك طرف روبات تا طرف ديگر متصل شده و يك پاندول آويزان حاوي تمامي تجهيزات الكترونيكي را نگه مي دارد.

 

اين پاندول از اهميت بسيار بالائي برخوردار است زيرا مكانيسم حركتي روبات را تشكيل مي دهد. زمانيكه يك موتور وزنه آويزان پاندول را به جلو مي راند ، روبات مي چرخد تا با تغيير ايجاد شده در مركز ثقل مطابقت كند. اين پاندول مي تواند به طرفين نيز حركت كند.

  

سناريوي كاربرد اين روباتها به اين شكل خواهد بود كه زمانيكه مدارگرد به مريخ مي رسد ، يك دسته از اين كاوشگران را باد مي كند و آنها را درون جو مريخ مي فرستد. يك سپر حرارتي نيز آنها را در مقابل داغ شدن در زمان ورود به جو محافظت مي كند.

 

اين روباتهاي باد كردني در اصل روياي آژانس فضائي اروپا براي ماموريت برنامه ريزي شده به سياره عطارد براي سال 2013 بود. اما اين ماموريت لغو شد.                

کوچکترین سیاره

ستاره شناسان کوچکترین سیاره تا امروز را که در مدار ستاره ای معمولی می گردد ردیابی کرده اند؛ کره ای که تنها سه برابر زمین است. 

کشف سیاره ای با جرم مشابه زمین هدف نهایی منجمانی است که سیارات را در منظومه های دیگر جستجو می کنند.چنین کشفی مهم خواهد بود زیرا دانشمندان به دنبال یافتن کرات دیگری هستند که زمینه وجود حیات در آنها مهیا باشد.این سیاره حول ستاره ای می گردد که جرم آن چنان کم است که ممکن است یک ستاره به اصطلاح "ناکام" یا یک کوتوله قهوه ای باشد.

اخترشناسان این کره تازه را با استفاده از تکنیکی موسوم به "مایکرولنزینگ گرانشی" کشف کردند.این شیوه از این خاصیت استفاده می کند که نور هنگام گذر از نزدیکی یک شیء سنگین مانند یک ستاره خم می شود.سیاره تازه حدود 3/3 برابر زمین است. برخی محققان می گویند این سیاره ممکن است دارای جوی غلیظ باشد و احتمال دارد اقیانوسی مایع بر سطح آن وجود داشته باشد. تلسکوپ فضایی جیمز وب که قرار است در سال 2013 پرتاب شود می تواند نشانه های حیات را روی سیاراتی به اندازه زمین که حول ستاره های کم جرم در همسایگی ما در جهان می گردند جستجو کند. قبلا یک سیاره کوچکتر از این کشف شده بود اما در اطراف یک تپ اختر (پالسار) کشف شده بود. اما سیاره جدید در اطراف یک ستاره معمولی پیدا شده است.

دیوید بنت محقق اصلی این پروژه از دانشگاه نوتردام گفت: "مایکرولنزینگ راهی است که به یافتن سیارات کوچکتر منجر می شود، از جمله سیاراتی به اندازه زمین." وی افزود: "این یافته همچنین منجمانی را که در جستجوی سیاراتی هستند که در فاصله لازم برای پیدایش حیات از ستاره های کم جرم می گردند دلگرم خواهد کرد."

جهانی پرآب؟

این سیاره با شعاعی شبیه به زهره - فاصله زهره از خورشید - حول کوتوله قهوه ای می گردد. اما تصور می شود که ستاره مرکزی سه هزار تا یک میلیون بار محوتر از خورشید باشد بنابراین انتظار می رود سطح فوقانی اتمسفر این سیاره از پلوتون سردتر باشد. نیکلاس راتنبری از دانشگاه منچستر که از دیگر محققان این پروژه است به بی بی سی گفت: "براساس محکم ترین ایده های ما از چگونگی شکل گیری سیارات، این سیاره می تواند اتمسفر خیلی غلیظی داشته باشد. این اتمسفر احتمالا مثل یک پتو عمل می کند و سیاره را گرم نگاه می دارد." "بنابراین حتی اگر مقداری انرژی وارد شده از خورشید منظومه ناچیز باشد.... حرارت داخلی که از داخل سیاره متصاعد می شود می تواند سطح را گرم کند." "این باعث گمانه زنی هایی شده است دایر بر اینکه امکان وجود اقیانوسی مایع بر سطح آن هست. این مهیج است چون یکی از خواصی که مایلیم روی یک سیاره قابل سکونت ببینیم وجود آب مایع روی سطح است." این سیاره توسط تلسکوپ MOA-II در کوه "مانت جان" در زلاندنو کشف شد و MOA-2007-BLG-192Lb نامگذاری شده است.

جسمی عجیب در زیر ققنوس

مریخ نشین ققنوس که هم اکنون در عرض های شمالی مریخ فعالیت می کند، به هنگام فرود، تصاویری از اطراف خود به زمین مخابره کرد که زمین اطراف مریخ نشین را بر عکس ماموریت های پیشین سطحی مریخ، بسیا صاف و هموار نشان می داد. اما زمانی که بازوی روباتیک ققنوس که وظیفه حفاری را در از آزمایشگاه مینیاتوری به عهده دارد، دوربینی دارد که به دانشمندان امکان می دهد تا با تصویربرداری دقیقتر از زمین اطراف مریخ نشین، بهترین محل ها برای حفاری را مشخص کنند.
اما در یکی از نخستین تصاویری که دوربین بازوی روباتیک، از زمین اطراف ققنوس تهیه کرده است، جسم عجیبی به رنگ سفید و به احتمال زیاد، یخ در زیر مریخ نشین دیده می شود که امید دانشمندان به یافتن آب در این منطقه را به شدت افزایش داده است.

توده یخی محتمل در زیر مریخ نشین

با توجه به اینکه جهت عملیات فرود ققنوس، به دلیل وزن بسیار زیاد آن نسبت به مریخ نوردهای Spirit و Opportunity، استفاده از روش Airbag (کیسه هوا؛ روشی که مریخ نشین، پس از جدا شدن از چترنجات در جریان عملیات فرود، با استفاده از کیسه ای از هوا که آن را احاطه کرده است، ضربات ناشی از برخورد تا ثابت شدن محموله را مهار می کند)، پیشنهاد نشده و قرار شد تا با استفاده از Retrorocket ها (موشک های منفی) سرعت آن را تا زمان فرود نهایی کم کنند، دانشمندان احتمال می دهند که در زمان فعالیت این موشک ها، بخشی از خاکی که لایه ضخیم یخی منطقه قطبی مریخ را پوشانده باشد کنار رفته، و یخ نمایان شده است. البته این تنها در حد یک حدس است و بایستی منتظر بود تا در روزهای آینده، بازوی روباتیک ققنوس با آغاز عملیات علمی اش، این ادعا را به اثبات برساند.

دیسکاوری پرتاب شد

 

شاتل فضایی دیسکاوری آماده است تا نیمه شب ۱۱ خرداد به وقت ایران، ماموریت 15 روزه خود را به مقصد ایستگاه فضایی بین المللی تحت عنوان ماموریت STS-124، آغاز کند. دیسکاوری در این ماموریت، حامل دومین و آخرین قسمت ماژول ژاپنی Kibo (به معنای امید در زبان ژاپنی) که آزمایشگاهی علمی می باشد را به اتاقک هارمونی ایستگاه فضایی بین المللی متصل ساخته و بنابراین قدم بزرگ دیگری در جهت تکمیل تنها ایستگاه فضایی مداری فعال بشر، برداشته شود. نخستین قسمت محموله Kibo، در ماموریت STS-123 یعنی ماموریت پیشین شاتل فضایی ایندیور، به ایستگاه ملحق شده بود.

نشان ماموریت STS-124

با انجام این پرواز، تنها 8 ماموریت دیگر تا اتمام پروژه شاتل باقیست (البته به استثنای دو ماموریتی که هنوز انجام آنها قطعی نیست)، پروژه ای که در سال 1981 با پرتاب شاتل فضایی کلمبیا به فرماندهی جان یانگ و همراهی رابرت کریپن، آغاز گردید و پس از بروز دو حادثه دلخراش یکی در سال 1986 با انفجار شاتل چالنجر و دیگری در سال 2003 با انفجار کلمبیا، امشب قرار است تا صد و بیست و سومین آن، به انجام برسد.

شاتل فضایی دیسکاوری بر روی سکوی پرتاب

همچنین در این ماموریت قرار است سازمان فضایی آمریکا، ناسا با همکاری کمپانی والت دیزنی، عروسکی 30 سانتیمتری از Buzz lightyear، فضانورد معروف انیمیشن Toy Storyٍ، را بوسیله شاتل دیسکاوری به ایستگاه فضایی ببرد تا دانش آموزان به درک وسیعتری از اهداف علم و تکنولوژی دست یابند. برای کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با این پروژه به اینجا مراجعه کنید.
همچنین در اینجا می توانید پروسه ساخت ایستگاه فضایی از ابتدا تا انتها را بصورت شماتیک مشاهده کنید.

سه لکه ی مشتری

 

300 سال است که جو راه راه مشتری عارضه‌ای قابل توجه را به رصدگران تلسکوپی عرضه می‌کند، یک سیستم طوفانی بزرگ چرخان که با نام لکه‌ی بزرگ قرمز شناخته می‌شود. در سال 2006، یک سیستم طوفانی دیگر بر روی مشتری پدیدار شد که به نظر می‌رسد از ترکیب چند طوفان کوچک سفید رنگ پدید آمده و رنگی قرمز به خود گرفته باشد. اکنون، در مشتری سومین لکه‌ی قرمز پدیدار شده است که به نظر می‌آید حاصل ترکیب لکه‌های سفید کوچک‌تر باشد. تمام این لکه‌ها در این تصویر دیده می‌شود. این تصویر در روزهای 20 و 21 اردیبهشت به وسیله‌ی دوربین میدان دید باز سیاره‌ای شماره 2 تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده است. لکه‌ها در میان ابرهای اطراف گسترش یافته‌اند و رنگ سرخ آن‌ها احتمالا به دلیل بالا آمدن لایه‌های پایین جو در اثر طوفان و برخورد نور فرابنفش با آن‌ها است. البته فرآیند شیمیایی کاملا مشخص نیست. اندازه‌ی لکه‌ی بزرگ دو برابر قطر سیاره‌ی زمین است اما قطر دو لکه‌ی دیگر از قطر زمین کوچک‌تر است. جدیدترین لکه که در سمت چپ تصویر قرار دارد، در همان نواری که لکه‌ی بزرگ در آن حرکت می‌کند در حال پیش‌روی است و در ماه آگوست با لکه‌ی بزرگ برخورد می‌کند. فرآیند به وجود آمدن لکه‌های سرخ در مشتری، مقیاسی بزرگ‌تر از تغییرات آب و هوایی است که در اثر گرم شدن استوای این سیاره به وجود آمده است.

اشکال ستاره دنباله دار

       ستاره دنباله دار هولمز

                         ستاره دنباله دار هالی

ادامه نوشته

یوفو

بازم یه مطلب درباره ی یو فو ها

ادامه نوشته

عکسهای ترسناک

با سلام خدمت شما بازدیدکنندگان ودوستان عزیزم..ببخشید که دید دید اپ می کنم.چون امتحان داریم.ولی از امروز ۶روز تعطیلیم.خب براتون یه پست گذاشتم که عکس موجودات فضایی هستش. فقط یه کم خوفه(ببخشید یعنی ترسناکه).می دونید که ما زیاد ادامه ی مطلب نمی ذاریم ولی گفتم ممکنه بعضی دوست نداشته باشن ببینن.فعلا بای

ادامه نوشته

وزارت دفای انگلیس

یک افشا گری

وزات دفاع انگلیس پرونده‌های مربوط به مشاهده "اشیای ناشناس پرنده" یا "یوفو‌ها" UFO را که سابقه آنها به دهه 1970 بازمی‌گردد، منتشر کرده است.

به گزارش خبرگزاری‌ها  وزارت دفاع انگلیس چهارشنبه 14 مه (25 اردیبهشت) این پرونده‌ها را به عنوان بخشی از یک طرح چهارساله برای انتقال همه اسناد مربوط به یوفوها به بایگانی‌های‌ ملی این کشور انجام داده است تا افراد علاقمند بتوانند به آنها دسترسی داشته باشند.

این اسناد شامل صدها گزارش پلیس از اظهارات شاهدانی از شمال تا جنوب انگلیس است که نورها و اشیای عجیب در آسمان دیده‌اند.

پرونده‌هایی که در این مرحله علنی شده‌اند سال‌هایی 1978 تا 1987 را در برمی‌گیرند. بقیه این اسناد که مربوط به دهه 1950 و سال‌های اخیر  می‌شوند، بعدا منتشر خواهند شد.

این پرونده‌‌ها  که در حال حاضر در صفحه مربوط به یوفو در وب‌سایت بایگانی‌های ملی قرار داده شده‌اند، از گزارش‌های عجیب و غریب تا موارد  اسرارآمیز و غیرقابل‌توضیح را دربرمی‌گیرند.

 در یکی از این موارد مرد سالمندی مدعی شده بود که موجودات بیگانه فضایی که کاملا سبزپوش بودند او را با سفینه‌شان به گردش برده‌اند و نهایتا به خاطر سنش از دزیدن او منصرف شده‌اند.

اما گزارش‌های معتبرتری هم در میان این اسناد وجود دارد. از جمله گزارش ماموران یک برج مراقبت در فرودگاهی در ساحل شرقی انگلیس در ساعت  4 بعدازظهر 19 آوریل 1984 در مورد یک پدیده هوایی غیرمعمول.

با اینکه این ماموران آدم‌های حرفه‌ای باتجربه و آرامی بودند؛ اما آنها آنقدر نگران از دست دادن شغل‌های‌شان بودند که تقاضا کردند که نام‌های‌شان از گزارش رسمی حذف شود.

آنها می‌دانستند که هیچکس ادعای آنها در این باره باور نخواهد کرد که یک شیء پرنده ناشناس در فرودگاهی در شرق انگلیس که آنها وظیفه نظارت بر آن را به عهده داشتند، مدتی کوتاه به زمین نشسته است، سپس با سرعت فراوان دوباره به پرواز درآمده است.

این افراد که بیش از 8 سال تجربه کاری داشتند، توصیف کرده‌اند که چگونه در حال راهنمایی هواپیماهای کوچک برای فرود بر روی باند شماره 22 بوده‌اند که یک شیء با نور درخشان برخوردند که که بدون اجازه به یک باند دیگر نزدیک می‌شد.

به گفته یکی از ماموران برج مراقبت این شیء با سرعت زیاد نزدیک شده بود، تماس مختصری با باند شماره 27 برقرار کرده و بعد با سرعتی فوق‌‌العاده با زاویه تقریبا عمودی دور شده بود.

این واقعه یکی از معدود مواردی است که توضیح‌داده نشده باقی ماند.

این پرونده‌ها نشان می‌دهد که شاهدان انواعی از نورهای نارنجی، قرمز، سفید و سبز به اشکال مختلف لوزی، مربع یا میله‌اس شکل را به پلیس انگلیس گزارش کرده‌اند که یک پرسشنامه 16 سوالی استاندارد برای موارد مشاهد اشیای پرنده ناشناس دارد.

کارشناسان می‌گویند اغلب موارد گزارش اشیای ناشناس پرنده به چراغ‌های هواپیماها، ستاره‌ها و سیاره‌های درخشان، ماهواره‌ها، شهابسنگ‌ها، سفینه‌های فضایی و مانند اینها مربوط می شود و قابل توضیح هستند.

به گفته کارشناسان این پرونده‌ها بیانگر رویکرد عملگرایانه وزارت دفاع انگلیس به گزارش‌ها در مورد یوفوها است.

از دیدگاه دولت انگلیس این یوفوها  تنها به این علت ارزش بررسی داشتند. که ممکن بود  تهدیدی برای امنیت ملی باشند و هنگامی که مشخص می‌شد که آنها هواپیماهای دشمن نیستند، دیگر کسی به دنبال کردن قضیه علاقه‌ای نشان نمی‌داد.

جسد یک بیگانه

 

عکس های جذاب

یه عکس نجومی

چند تعریف از علم نجوم

يكي از جالبترين افكار بشر، طرح جابجايي در بعد زمان است؛ البته اگر از بعد ديگری به قضيه نگاه كنيم، همه ما مسافر زمان هستيم.

همين الان كه شما اين مقاله را مي خوانيد، زمان پيش مي رود و آينده به حال و حال به گذشته تبديل مي شود. نشانه اش هم رشد موجودات است. ما بزرگ مي شويم و مي ميريم؛ پس زمان در جريان است.

آلبرت اينشتين با دادن نظريه نسبيت خاص نشان داد كه اين كار از نظری در خور نظریه شدن است. بر طبق اين نظريه اگر شيئي به سرعت نور نزديك شود، گذشت زمان برايش آهسته تر صورت مي گيرد؛ بنابر اين، اگر بتوان با سرعت بيش از سرعت نور حركت كرد، زمان به عقب برمي گردد.

مانع اصلي اين است كه اگر جسمي به سرعت نور نزديك بشود، جرم نسبي آن به بي نهايت ميل مي كند؛ بنابر این نمي شود شتابي بيش از سرعت نور پيدا كرد. اما شايد يك روز اين مشكل هم حل شود. بر خلاف نويسنده ها و خيالپردازها كه فكر مي كنند سفر در زمان بايد با يك ماشين انجام شود، دانشمندان بر اين عقيده اند كه اين كار به كمك يك پديده طبيعي صورت مي گيرد. در اين خصوص سه پديده مد نظر است: سياهچاله هاي دوار، كرم چاله ها و ريسمان هاي كيهاني.

سياهچاله ها

اگر ستاره ای چند برابر خورشيد باشد و همه سوختش را بسوزاند، از آنجا كه نيروي جاذبه قوي دارد؛ بنابر این، جرم خودش در خودش فشرده مي شود و حفره سياه رنگی مانند يك قيف درست مي كند كه نيروي جاذبه فوق العاده زيادي دارد؛ طوري كه حتي نور هم نمي تواند از آن فرار كند. اما اين حفره ها بر دو نوع هستند. يك نوع آنها نمي چرخند؛ بنابر این، انتهاي قيف يك نقطه است. در آنجا هر جسمي كه به حفره مكش شده باشد، نابود مي شود. اما يك نوع ديگر سياهچاله نوعي است كه در حال دوران است و به همين دليل انتهاي قيف يك قاعده دارد كه به شكل حلقه است. مانند: يك قيف واقعي است كه انتهايش باز است. همين نوع سياهچاله است كه مي تواند سكوي پرتاب به آينده يا گذشته باشد.

انتهاي قيف به يك قيف ديگر به اسم سفيدچاله مي رسد كه درست عكس آن عمل مي كند؛ يعني هر جسمي را بشدت به بيرون پرتاب مي كند. از همين جاست كه مي توانيم پا به زمان ها و جهان هاي ديگر بگذاريم.

كرم چاله

یك سكوي ديگر گذر از زمان است كه در مدت چند ساعت ما را چند سال نوري جا به جا می كند. فرض كنيد دو نفر، دو طرف يك ملحفه رو گرفته اند و مي كشند. اگر يك توپ تنيس بر روي ملحفه قرار دهيم، يك انحنا در سطح ملحفه به سمت توپ ايجاد مي شود.

اگر يك تيله به روي اين ملحفه قرار دهيم، به سمت چاله اي كه آن توپ ايجاد كرده است مي غلطد. اين نظر اينشتين است كه كرات آسماني در فضا و زمان انحنا ايجاد مي كنند؛ درست مانند همان توپ روي ملحفه.

حالا اگر فرض كنيم فضا به صورت يك لايه دوبعدي روي يك محور تا شده باشد و بين نيمه بالا و پايين آن خالي باشد و دو جرم هم اندازه در قسمت بالا و پايين مقابل هم قرار گيرد، آن وقت حفره اي كه هر دو ايجاد مي كند، مي تواند به همديگر رسيد و ايجاد تونلی كند؛ مانند اينكه يك ميانبر در زمان و مكان ايجاد شده باشد، به اين تونل مي گويند كرم چاله.

اين اميد است كه كهكشاني كه به ظاهر ميليونها سال نوري دور از ماست، از راه چنين تونلي بيش از چند هزار كيلومتر دور از ما نباشد، در اصل مي توان گفت كرم چاله تونل بين يك سياهچاله و يك سفيدچاله ارتباط دارد و مي تواند بين جهان هاي موازي ارتباط برقرار كند و در نتيجه به همان ترتيب مي تواند ما را در زمان جا به جا كند.

آخرين راه سفر در زمان ريسمان هاي كيهاني است. طبق اين نظريه مجموعه رشته هايي به ضخامت يك اتم در فضا وجود دارد كه كل جهان را پوشش مي دهد و در فشار خيلي زيادي هستند.

اينها هم نيروي جاذبه خيلي قوي دارند كه هر جسمي را سرعت مي دهد و چون مرزهاي فضا زمان را مغشوش مي كند، بنابر این مي توان از آنها براي گذر از زمان استفاده كرد.

تونل زمان

واقعيت يا خيال؟ حالا اينها را گفتيم، ولي چند اشكال در اين كار است. اول اينكه اصلا نفس نظریه سفر در زمان يك پارادوكس است. پارادوكس يا محال نما؛ يعني چيزي كه نقض كننده (نقيض) خودش در درونش است. نمونه ای می آوریم: اگر خدا مي تواند هر كاري را انجام دهد، پس آيا مي تواند نعوذ بالله سنگي درست كند كه خودش هم نتواند تكانش دهد؟ اين يك پارادكس است؛ زیرا اگر بگوييم آري؛ پس آن وقت با اينكه خدا هر كاري را مي تواند انجام دهد، متناقض است و اگر بگوييم نه؛ باز هم همان مي شود. يعني خدا هر كاري را نعوذ بالله نمي تواند انجام دهد.

نمونه ديگر اين است كه اگر من در زمان به عقب برگردم، به تاريخي كه هنوز به دنيا نيامده بودم. پس چطور مي توانم آنجا باشم يا مثلا اگر برگردم و پدربزرگ خودم را بكشم، پس من چطور به وجود آمده ام؟ يك راه حلي كه براي اين مشكل پيدا شده است، نظريه جهان هاي موازي است.

طبق اين نظريه امكان دارد چند جهان وجود داشته باشد كه مشابه جهان ماست، اما ترتيب وقايع در آنها فرق مي كند. پس وقتي به عقب برمي گرديم، در جهان ديگری وجود داريم؛ نه در جهاني كه در آن هستيم.

طبق اين نظريه بي نهايت جهان موازي وجود دارد و ما هر دستكاري كه در گذشته انجام بدهيم، جهان جديدی پديد مي آيد.

M1 ابر خرچنگي

ابر خرچنگي، اولين جرم فهرست مسيه. جهت ديدن عکس بزرگتر، روي عکس بالا کليک کنيد.

اطلاعات کلي:

شماره در جدول مسيه:
M1
شماره در فهرست عمومي جديد:
NGC 1652
صورت فلکي:
ثور
ميل:
22 درجه و 1 دقيقه‌ي قوس
بعد:
5 ساعت و 35 دقيقه
قدر:
9
فاصله:
6500 سال نوري
اندازه ظاهري:
'4×'6
شرح:
باقيمانده از ابرنواختر در سال 1054 م.

توضيحات:

اسناد ثبت شده به وسیله چینیها، ژاپنیها و سرخپوستان آمریکا حاکی از آن است که در سال ۱۰۵۴ یک ابرنواختر در کهکشان ما منفجر شده است. این جسم بمدت 23 شبانه روز با روشنایی چهار برابر سیاره زهره (قدر۶-) در آسمان دیده می شده و بعد از آن حتی به مدت 2 سال دیگر در طی شب با چشم غیر مسلح قابل مشاهده بوده است. اکنون می دانیم که باقیمانده آن ابرنواختر، جسمی است در صورت فلکی گاو که سحابی خرچنگ نامیده می شود. این سحابی که در اوایل یک سحابی سیاره ای تلقی می شد، اکنون به منزله یکی از شناخته شده‌ترین بقایای ابرنواختری است. سحابی خرچنگ، هم از نظر ویژگیهای مشاهده شده در آن و هم از نظر گستره وسیع تابشهایی که از آن دریافت می کنیم، جسم قابل ملاحظه ای است.

سحابی خرچنگ با سرعتی حدود 1800 کیلومتر بر ثانیه منبسط می شود. انتظار می رود که این سحابی، درچند هزار سال آینده، به تدریج در تمام طول موجها کم فروغتر شده و سرانجام ناپدید گردد. در این میانه سحابی خرچنگ قوی ترین منبع تابش امواج رادیویی و پرتوی ایکس در آسمان است که احتمال می رود یکی از عوامل صدور بخش بزرگی از پرتوهای کیهانی آسمان همین سحابی باشد.

یکی از قابل ملاحظه ترین نمودهای سحابی خرچنگ جسم مرکزی آن است که اکنون به عنوان بازمانده ستاره مسبب ابرنواختر شناخته می‌شود. این جسم اصلاْ یک ستاره معمولی نیست بلکه فقط در چند هزارم ثانیه می درخشد، و با دوره‌ای در حدود0.03 ثانیه برق می زند و سپس خاموش می شود و به احتمال زیاد یک تپ‌اختر یا ستاره ای نوترونی چگال است. شارل مسیه آنرا در سال 1758 در حالیکه بدنبال دنباله دار هالی بود مشاهده کرد و آنرا در فهرست خود قرار داد. کنون این جرم تنها باقیمانده ابرنواختری در این فهرست می باشد. بدلیل درخشندگی کم سطحی دیدن این سحابی مقداری مشکل است. علاوه بر این ستاره مرکزی آن نیز قابل مشاهده نیست .

تصاویر تلسکوپ فضایی هابل از این ابر نواختر آثار بی‌نظمی ناحیه‌ای از رشته‌ها و فورانهای گازی را آشکار می‌کند. به نظر می‌رسد رشته‌های سحابی خرچنگ، ناشی از برهمکنش گازهای سرد و گرم باشند. در تصویری که مشاهده می کنید، رنگ قرمز نشان دهنده گسیل اتمهای اکسیژن در گاز سرد و رنگ سبز نماینده اتمهای اکسیژن در گاز داغ و آبی نشان دهنده گسیل اتمهای سولفور در گاز گرم است. رصدهای روی سطح زمین توان تفکیک را پایین می‌آورد و ساختار معمولی از خرچنگ ارائه می‌دهد.

اسمتون رو به ماه بفرستيد!

 

سلام.
نمي‌دونم از پروژه جديد ناسا يعني (LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter به معني «شناساگر مدارگرد ماه» خبر داريد يانه.
در واقه يه‌ ماهواره مدار گرد هست که توسط ناسا به ماه فرستاده مي‌شه. استارت اين پروژه در ناسا توسط «جو ويتِيل» زده شد. ويتيل در فوريه 2007 بر اثر سرطان تومور مغزي فوت کرد و حالا اعضاي خانوادش دنبال اين پروژه رو گرفتن.
اگه اطلاعات بيشتري مي‌خواين، به LRO مراجعه کنيد.

خب، حالا ناسا يه بار عام داده!!
ناسا از همه انسانها در سراسر دنيا دعوت کرده که اسم اونها در يک چيپ‌ست به همراه LRO به ماه فرستاده بشه.
شما هم مي‌تونيد با مراجعه به لينک زير، اسم خودتون رو به ماه بفرستيد:

http://lro.jhuapl.edu/NameToMoon/index.php

M3 خوشه کروي در تاز‌ي‌ها

 

يک خوشه کروي، سومين جرم فهرست مسيه. جهت ديدن عکس بزرگتر، روي عکس بالا کليک کنيد.

اطلاعات کلي:

شماره در جدول مسيه:
M3
شماره در فهرست عمومي جديد:
NGC 5272
صورت فلکي:
تازي‌ها
ميل:
28 درجه و 20 دقيقه‌ي قوس
بعد:
13 ساعت و 42 دقيقه
قدر:
7
فاصله:
35000 سال نوري
اندازه ظاهري:
'18
شرح:
خوشه‌ي کروي

توضيحات:

یک خوشه کروی در صورت فلکي تازي‌ها (سگهاي شکاري) که در فاصله نسبتاٍ دوری ازما قرار دارد.
شامل حدود 500000 ستاره است

جنون خوراكي سياهچاله

دانشمندان ژاپني با استفاده از رصد پرتوهاي ايكس از بلعيده شدن جرم بزرگي توسط سياهچاله كهكشان راه شيري در قرن هجدهم خبر دادند.  

 

حدود 300 سال پيش سياهچاله اي كه در مركز كهكشان راه شيري مخفي شده است از خوابي طولاني بيدار و وارد مرحله جنون خوراكي شد. پژوهشگران مي گويند اين جنون قرن هجدهمي موجي از پرتوهاي ايكس را بدنبال داشت كه در ابرهاي مجاور سياهچاله منعكس گرديد. بعد از اين بيداري و سپري شدن جنون غذائي كه به مرگ يك ستاره انجاميد ، سياهچاله آرام گرفت.  

 

انرژي آزاد شده توسط اين واقعه آنقدر قوي بود كه انعكاسهاي آن هنوز بر روي يك ابر بين ستاره اي نقش بسته و باقي مانده است.

 

ممكن است اين يافته ها كه توسط دانشمندان ژاپني گزارش شدند دليل اينكه چرا سياهچاله كهكشان ما (Sagittarius A*) در مقايسه با هيولاهاي هم اندازه خود در كهكشانهاي ديگر اينقدر آرام است را توضيح دهند.

 

 تاتسويا اينوئي كه سرپرست اين گروه از دانشمندان است مي گويد" شايد اين آرامش به اين دليل است كه هيولابعد از اين فوران انرژي آرامش گرفته است. اين دانشمندان با تركيب داده هاي سه كاوشگر كه كيهان را براي پرتوهاي ايكس جستجو مي كنند به اين يافته ها دست يافتند.

 

اطلاعات جمع آوري شده طي سالهاي 1994 تا 2005 يك نور كوتاه مدت ولي شديد پرتوهاي ايكس از يك ابر بزرگ را آشكار مي كنند كه 300 سال نوري دورتر از سياهچاله كهكشان راه شيري قرار دارد. اين ابر Sagittarius B2  نامگذاري شده است.

 

رديابي مولكولهاي آهن در داده هاي طيفي عامل اصلي در آشكارسازي منبع اين پرتو هاي ايكس بود. دانشمندان بر اين باورند كه جنون سياهچاله باعث بيرون ريختن پرتوهاي ايكس شد كه اين پرتوها نيز الكترونها را از مولكولهاي آهن موجود در ابر جدا كردند. 

 

حركت الكترونها به جلو و عقب باعث فعال شدن حسگرها در رديابهاي پرتو ايكس نصب شده روي ماهواره هاي ژاپني ، اروپائي و آمريكائي شد.

 

پروفسور كاتسوجي كوياما كه در اين تحقيق شركت داشته مي گويد" با رصد روشن شدن اين ابر و اينكه چگونه طي ده سال روشنائي آن كمرنگ شد ، ما به اين نتيجه رسيديم كه فعاليت اين سياهچاله به سيصد سال قبل بر مي گردد. سيصد سال پيش ، اين سياهچاله يك ميليون بار درخشانتر و فوراني كه توسط آن آزاد شد بطور غير قابل باوري قدرتمند بوده است.   

 

فورانهاي تازه تري از پرتوهاي ايكس نيز گزارش شد. سال گذشته يك گروه از دانشمندان به سرپرستي دكتر مايكل مونو از موسسه فناوري كاليفرنيا يك انفجار ضعيفتر ولي تازه تري از سياهچاله كهكشان راه شيري (Sagittarius A*) كه سه تا چهار ميليون برابر خورشيد وزن دارد را كشف كردند. 

 

اين انفجار نيز با مطالعه پرتوهاي ايكس منعكس شده از يك ابر گازي كشف شد. طي اين انفجار ، جرمي به اندازه سياره عطارد بلعيده شد. 

مونو مي گويد" اين سياهچاله 50 سال قبل و يا زماني در حدود آن آخرين غذاي كافي خود را بلعيده است." شايد در آن زمان محيط اطراف سياهچاله صد هزار برابر درخشانتر از زمال حال بود.

جزئيات عادات خواركي اين سياهچاله هنوز مشخص نيست. يك فرضيه عنوان مي كند كه اين هيولا مواد بادهاي ستاره هاي جوان پيرامون را به داخل مي كشد. ممكن است فوران 300 سال پيش اين سياهچاله بر اثر انفجار يك ابرنواختر كه مواد را به سمت سياهچاله پرتاب كرد بوجود آمده باشد.

kepler

نام خود را همراه كاوشگر فضايي Kepler راهي فضاي بيكران كنيد !

Kepler اولین ماموریت سازمان فضایی آمریکا برای یافتن سیارات خورشید مانند دارای حیات همچون زمین یا کوچکتر از آن میباشد ...

---

اين كاوشگر فضايي در فوريه سال 2009 از مركز فضايي كندي ناسا راهي فضاي بيكران ما خواهد شد.

شما ميتوانيد نام خود را در سايت مربوطه و در فرم مشخص شده درج كنيد؛ نام شما بر روي يك DVD ضبط خواهد شد و همراه اين كاوشگر به فضا راهي ميشود. پس از ثبت نام خود ميتوانيد پيغامي در مورد اهميت اين ماموريت نيز بنويسيد.

* لطفا توجه كنيد كه طبق قوانين ثبت نام در اين ماموريت نام شما به صورت عمومي نمايش داده خواهد شد. پس اگر ترجيح ميدهيد كه نام شما در حالت عمومي نمايش داده نشود از ثبت نام خود خودداري كنيد زيرا سازمان فضايي آمريكا هيچ گونه مسئوليتي را در اين قبال عهده دار نخواهد بود. لطفا به تمامي قوانين درج شده قبل از ثبت نام توجه كامل را مرقوم فرماييد.

* براي ثبت نام خود و فرستادن آن به ديتابيس سايت ناسا بر روي لينك زير كليك بفرماييد:

http://namesinspace.seti.org

** براي كسب اطلاعات بيشتر در مورد اين ماموريت فضايي بر روي لينك زير كليك كنيد:

http://kepler.nasa.gov

شباهت زمین ومشتری!

سیاره شناسان شباهت جالبی بین جریان های قیانوس های زمین و کمربند های مشتری یافتند 
سیاره شناسان شباهت جالبی بین جریان های مشخص اقیانوس های زمین و کمربند هایی یافتند که مشخصه سطحی خاص سیارات گازی غولپیکر، همچون مشتری اند. ساختار کمربند های جو مشتری سالها موضوع تحقیقات جالبی بوده است. کمربند های مشتری به دلیل حرکت ابرها، در امتداد مجموع های ثابتی از جریان های متناوب، شکل می گیرند. این سیاره شناسان کشف کردند که اقیانوس های زمین هم نوارهایی از جریان های متناوب پایدار، در خود می پرورند که به هنگام مدل سازی، کاملا شبیه به کمربند های مشتری اند. این شباهت ها فقط ظاهری نیست. به گفته آنها طیف انرژی جریان های اقیانوسی از یک قانون نیرو پیروی می کنند که کاملا بر طیف جریان های منطقه ای در سیارات بیرونی، منطبق اند. آیا این پدیده های مشابه، در نیروهای فیزیکی مشابهی، ریشه دارند ؟ برای پاسخ به این پرسش باید تعیین کنیم که چه فرایند های فیزیکی باعث حرکات بزرگ مقیاس، در هر دو این دستگاه ها می شوند. بنابر تحقیقات سیاره شناسان میان عوامل نیروزا در سیارات خارجی و جریان های اقیانوسی، شباهت هایی وجود دارد. مقایسه طیف انرژی در سیارات غولپیکر و اقیانوس های زمین، اطلاعات ارزشمندی درباره خصوصیات اقیانوس ها و به خصوص قوی ترین جریان ها در نیمه اعماق اقیانوس ها به دست می دهد.   

منیع:پارس اسکای

طوفان های مغناطیسی

همانند طرح یک فیلم علمی-تخیلی نوع ب، اتفاق عجیب غریبی در عمق زیر زمین در حال اتفاق افتادن است، جایی که چرخش پیوسته‌ی هسته‌ی مایع و فلزی زمین، میدان مغناطیسی نامرئی‌ای تولید می‌کند که سیاره‌ی ما را از تابش‌های مضر کیهانی محافظت می‌کند. این میدان، به آرامی در حال ضعیف‌تر شدن است. آیا ما به سمت رستاخیز غیرمغناطیسی شدنی به پیش می‌رویم که ما را در برابر اثرات مهلک بادهای خورشیدی و اشعه‌های کیهانی بدون دفاع باقی می‌گذارد؟ «طوفان مغناطیسی» برای آینده‌ی مبهم مغناطیسی ما محتمل به نظر می‌رسد. دانشمندانی که این مسأله را مورد بررسی قرار داده‌اند در همه‌جا به مطالعه پرداخته‌اند، از مریخ، که در چهار بیلیون سال پیش دچار یک بحران مغناطیسی شده است و از آن زمان به بعد عاری از هرگونه میدان مغناطیسی، جو قابل ملاحظه و محتملاً حیات شده است، گرفته تا آزمایشگاهی در دانشگاه مریلند، که تیمی به سرپرستی دن لاترپ فیزیکدان، دست به شبیه‌سازی هسته‌ی مذاب آهنی زمین با استفاده از ۲۴۰ پوند سدیم مذاب به شدت قابل انفجار زده‌اند. واضح‌ترین نشانه‌های میدان مغناطیسی زمین شفق‌های قطبی هستند، که در اثر برهمکنش ذرات باردار کیهانی با جو زمین در هنگام فروافتادن در قطب شمال و جنوب مغناطیسی به وجود می‌آیند.

لیکن نشانه‌های تحلیل میدان مغناطیسی بسیار ظریف می‌باشند - اگرچه آن‌ها در هر ظرف سفالی‌ای که تا کنون در کوره پخته شده است آشکارند. در هنگام پخته شدن سفال‌ها در دمای بالا، ناخالصی‌های آهنی موجود در خاک رس حالت دقیق میدان مغناطیسی زمین را دقیقاً در آن لحظه به ثبت می‌رسانند. جان شاو زمین شناس از دانشگاه لیورپول انگلیس، با بررسی کوزه‌ها از عصر حجر تا زمان حال مدرن کشف کرده است که شدت تغییرات میدان مغناطیسی تا چه حد هیجان‌انگیز می‌باشد. او می‌گوید: «هنگامی که ما نمودار نتایج حاصل از سرامیک‌ها را رسم می‌کنیم، کاهش سریعی را با حرکت به سمت زمان حال مشاهده می‌کنیم. نرخ تغییرات در ۳۰۰ سال اخیر از هر زمان دیگری در ۵۰۰۰ سال گذشته بیشتر است. میدان مغناطیسی از یک میدان قوی به سمت یک میدان ضعیف به پیش می‌رود، و این اتفاق به سرعت در حال افتادن است.»

ادامه نوشته

ماهواره ی مصنوعی

ماهواره ی مصنوعی شی ایست  که توسط انسان ساخته شده و به طور مداوم در حال حرکت در مداری حول زمین یا اجرام دیگری در فضا می باشد. بیشتر ماهواره های ساخته شده تاکنون حول کره زمین در حرکتند و در مواردی چون مطالعه کائنات، ایستگاه های هوا شناسی، انتقال تماس های تلفنی از فراز اقیانوس ها، ردیابی و تعیین مسیر کشتی ها و هواپیماها و همینطور امور نظامی به کار می روند.

ماهواره هایی نیز وجود دارند که دور ماه، خورشید، اجزام نزدیک به زمین و سیاراتی نظیر زهره، مریخ و مشتری در حال گردش می باشند. این ماهواره ها اغلب اطلاعات مربوط به جرم آسمانی که حول آن در گردشند را جمع آوری می کنند.

به جز ماهواره های مصنوعی مذکور اشیای در حال گردش دیگری نیز در فضا وجود دارند از جمله فضا پیما ها، کپسول های فضایی و ایستگاه های فضایی که به آنها نیز ماهواره می گوییم. البته اجرام دیگری نیز در فضا وجود دارند به نام زباله های فضایی شامل بالابرنده های مستهلک راکت ها، تانک های خالی سوخت و … که به زمین سقوط نکرده اند و در فضا در حرکتند. در این مقاله به این اجرام نمی پردازیم.

اتحادیه جماهیر شوروی پرتاب کننده اولین ماهواره مصنوعی، اسپاتنیک 1، در سال 1957 بود. از آن زمان ایالات متحده و حدود 40 کشور دیگر سازنده و پرتاب کننده ماهواره به فضا بوده اند.

امروزه قریب به 3000 ماهواره فعال و 6000 زباله فضایی در حال گردش به دور زمینند.

انواع مدارها
مدارهای ماهواره ها اشکال گوناگونی دارند. برخی دایره شکل و برخی به شکل بیضی می باشند. مدارها از لحاظ ارتفاع (فاصله از جرمی که ماهواره حول آن در گردش است) نیز با یکدیگر تفاوت دارند. برای مثال بعضی از ماهواره در مداری دایره شکل حول زمین خارج از اتمسفر در ارتفاع 250 کیلومتر(155 مایل) در حرکتند و برخی در مداری حرکت می کنند که بیش از 32200 کیلومتر (20000 مایل) از زمین فاصله دارد. ارتفاع بیشتر مدار برابر است با دوره گردش ( مدت زمانیکه ماهواره یک دور کامل در مدار خود حرکت می کند) طولانی تر.
یک ماهواره زمانی در مدار خود باقی می ماند که بین شتاب ماهواره ( سرعتی که ماهواره می تواند در طی یک مسیر مستقیم داشته باشد ) و نیروی گرانش ناشی از جرم آسمانی که ماهواره تحت تاثیر آن می باشد و دور آن در گردش است تعادل وجود داشته باشد. چنانچه شتاب ماهواره ای بیشتر از گرانش زمین باشد ماهواره در یک مسیر مستقیم از زمین دور می شود و چنانچه این شتاب کمتر باشد ماهواره به سمت زمین برخواهد گشت.
برای درک بهتر تعادل بین گرانش و شتاب، جسم کوچکی را در نظر بگیرید که به انتهای یک رشته طناب متصل  و در حال چرخش است. اگر طناب پاره شود جسم متصل به آن در یک مسیر صاف به زمین می افتد. طناب در واقع کار گرانش را انجام می دهد تا شی بتواند به چرخش خود ادامه دهد. ضمنا وزن شی و طناب  میتوانند نشانگر رابطه بین ارتفاع ماهواره و دوره گردش آن باشد. طناب بلند مانند ارتفاع بلند است. هر چه طناب بلندتر باشد زمان بیشتری نیاز است تا شی متصل به آن یک دور کامل بچرخد. طناب کوتاه مانند ارتفاع کوتاه است و در زمان کمتری شی مذکور یک دور کامل در مدار خود گردش خواهد کرد.

ادامه نوشته

قوی‌ترین تلسکوپ نوری جهان

قوی‌ترین تلسکوپ نوری جهان اکنون بر روی کوه گراهام در جنوب شرق آریزونای آمریکا به کار افتاده است و تصاویری فوق‌العاده از اشیایی با فاصله میلیون‌ها سال نوری به دست می‌دهد.

به گزارش آسوشیتدپرس "تلسکوپ بزرگ دوچشمی" (Large Binocular Telescope) - تلسکوپی با دو آینه با قطر 8.4 متر که به همراه هم نور بیشتری جمع می‌کنند و 10 بار وضوح بیشتری نسبت به تلسکوپ فضایی هابل دارند- اولین تصاویر با استفاده از هر دو آینه خود را در انتهای سال گذشته ضبط کرد. این تصاویر پنج‌شنبه 6 مارس (16 اسفند) برای عموم به نمایش درآمدند.

تلسکوپ‌های بزرگی هستند که در سایر نقاط طیف نوری - از امواج رادیویی کم‌فرکانس  تا فراسوی نور مرئی - کار می‌کنند- اما در میان تلسکوپ‌های نوری متعارف این تلسکوپ ازهمه قوی‌تر است.

این تلسکوپ گل سرسبد 120 میلیون‌دلاری رصدخانه بین‌المللی مونت گراهام دانشگاه آریزونا است.

این تلسکوپ که در ارتفاع 3200 متری قرار دارد، از این لحاظ در رده سوم پس از تلسکوپ هاینریش- هرتز و تلسکوپ تکنولوژی پیشرفته واتیکان قرار می‌گیرد.

چگونه یك شهاب سنگ را شناسایی كنیم؟

شماری از ویژگی های شهاب سنگ ها، چنانچه بررسی دقیقی بر آن ها انجام شود، می توانند راه گشای بازشناخت سنگ های آسمانی از سنگ های معمولی زمینی باشند.
این ویژگی ها به طور جداگانه در زیر توضیح داده خواهند شد.
به طور عادی تركیبی از برخی از این ویژگی ها در سنگ های آسمانی هست كه اجازه ی شناسایی بی ابهام آن ها را به ما می دهد.

شش ویژگی سنگ های آسمانی

حضور فلز آهن
چگالی
ویژگی مغناطیسی
حضور جرم پیروكسین
پوسته ی گداخته
ریگماگلیپت ها

...

ادامه نوشته

بشقاب پرنده ها

وزات دفاع انگلیس پرونده‌های مربوط به مشاهده "اشیای ناشناس پرنده" یا "یوفو‌ها" UFO را که سابقه آنها به دهه 1970 بازمی‌گردد، منتشر کرده است.

به گزارش خبرگزاری‌ها  وزارت دفاع انگلیس چهارشنبه 14 مه (25 اردیبهشت) این پرونده‌ها را به عنوان بخشی از یک طرح چهارساله برای انتقال همه اسناد مربوط به یوفوها به بایگانی‌های‌ ملی این کشور انجام داده است تا افراد علاقمند بتوانند به آنها دسترسی داشته باشند.

این اسناد شامل صدها گزارش پلیس از اظهارات شاهدانی از شمال تا جنوب انگلیس است که نورها و اشیای عجیب در آسمان دیده‌اند.

پرونده‌هایی که در این مرحله علنی شده‌اند سال‌هایی 1978 تا 1987 را در برمی‌گیرند. بقیه این اسناد که مربوط به دهه 1950 و سال‌های اخیر  می‌شوند، بعدا منتشر خواهند شد.

این پرونده‌‌ها  که در حال حاضر در صفحه مربوط به یوفو در وب‌سایت بایگانی‌های ملی قرار داده شده‌اند، از گزارش‌های عجیب و غریب تا موارد  اسرارآمیز و غیرقابل‌توضیح را دربرمی‌گیرند.

 در یکی از این موارد مرد سالمندی مدعی شده بود که موجودات بیگانه فضایی که کاملا سبزپوش بودند او را با سفینه‌شان به گردش برده‌اند و نهایتا به خاطر سنش از دزیدن او منصرف شده‌اند.

اما گزارش‌های معتبرتری هم در میان این اسناد وجود دارد. از جمله گزارش ماموران یک برج مراقبت در فرودگاهی در ساحل شرقی انگلیس در ساعت  4 بعدازظهر 19 آوریل 1984 در مورد یک پدیده هوایی غیرمعمول.

با اینکه این ماموران آدم‌های حرفه‌ای باتجربه و آرامی بودند؛ اما آنها آنقدر نگران از دست دادن شغل‌های‌شان بودند که تقاضا کردند که نام‌های‌شان از گزارش رسمی حذف شود.

آنها می‌دانستند که هیچکس ادعای آنها در این باره باور نخواهد کرد که یک شیء پرنده ناشناس در فرودگاهی در شرق انگلیس که آنها وظیفه نظارت بر آن را به عهده داشتند، مدتی کوتاه به زمین نشسته است، سپس با سرعت فراوان دوباره به پرواز درآمده است.

این افراد که بیش از 8 سال تجربه کاری داشتند، توصیف کرده‌اند که چگونه در حال راهنمایی هواپیماهای کوچک برای فرود بر روی باند شماره 22 بوده‌اند که یک شیء با نور درخشان برخوردند که که بدون اجازه به یک باند دیگر نزدیک می‌شد.

به گفته یکی از ماموران برج مراقبت این شیء با سرعت زیاد نزدیک شده بود، تماس مختصری با باند شماره 27 برقرار کرده و بعد با سرعتی فوق‌‌العاده با زاویه تقریبا عمودی دور شده بود.

این واقعه یکی از معدود مواردی است که توضیح‌داده نشده باقی ماند.

این پرونده‌ها نشان می‌دهد که شاهدان انواعی از نورهای نارنجی، قرمز، سفید و سبز به اشکال مختلف لوزی، مربع یا میله‌اس شکل را به پلیس انگلیس گزارش کرده‌اند که یک پرسشنامه 16 سوالی استاندارد برای موارد مشاهد اشیای پرنده ناشناس دارد.

کارشناسان می‌گویند اغلب موارد گزارش اشیای ناشناس پرنده به چراغ‌های هواپیماها، ستاره‌ها و سیاره‌های درخشان، ماهواره‌ها، شهابسنگ‌ها، سفینه‌های فضایی و مانند اینها مربوط می شود و قابل توضیح هستند.

به گفته کارشناسان این پرونده‌ها بیانگر رویکرد عملگرایانه وزارت دفاع انگلیس به گزارش‌ها در مورد یوفوها است.

از دیدگاه دولت انگلیس این یوفوها  تنها به این علت ارزش بررسی داشتند. که ممکن بود  تهدیدی برای امنیت ملی باشند و هنگامی که مشخص می‌شد که آنها هواپیماهای دشمن نیستند، دیگر کسی به دنبال کردن قضیه علاقه‌ای نشان نمی‌داد.

 

کشف جوانترین ابرنواختر در کهکشان راه شیری

ابرنواختری جوان در كهكشان ما با استفاده از رديابی باقيمانده‌های انفجار آن كشف شد.

اين ابرنواختر «G1.9+ 0.3» نامگذاری شده‌است. این اعداد مختصات مكان كهكشانی ابرهای باقیمانده انفجار است كه در قلب كهكشان شیری جای دارد. رصدخانه پرتوی X چاندرا(متعلق به ناسا) و آرایه بسیار بزرگ رصدخانه ملی رادیو اخترشناسی این نتایج را بدست آورده‌اند كه در درك چگونگی فوران ابرنواخترها در كهكشان راه شیری بسیار سودمند خواهد بود.

 

دانشمندان با استفاده از میزان انبساط و پراكندگی باقیمانده‌های آن حدس می‌زنند كه این انفجار 140 سال پیش رخ داده‌ است. آخرین انفجار در كهكشان ما در سال1680  شناسایی شده‌ بود كه ذات‌الكرسی‌ A نام دارد. كشف این ابرنواختر اولین پله در حدس بازه زمانی بین دو انفجار ستاره‌ای متوالی است. این مطلب بسیار مهم است زیرا ابرنواخترها میتوانند باعث تشكیل ستاره‌های جدید در سحابی‌ها شوند بطوریكه شوكی به گاز و غبار میان ستاره‌ای وارد شود و آنها را متراكم كند.  در نتیجه دما بالا رفته ، همجوشی هسته‌ای آغاز می‌شود و ستاره متولد می‌شود. همچنین ابرنواخترها بسته به میزان جرمشان می‌توانند به ستاره نوترونی یا سیاهچاله تبدیل شوند كه در جای خود حائز اهمیت است.

 

 

ادامه نوشته

فعالیت‌های ورزشی در فضا

انجام فعالیت‌های ورزشی در فضا یکی از برنامه‌های روزانه‌ی هر فضانورد است. اما فضانوردان علاوه بر انجام این فعالیت‌ها، ورزش‌های جالبی نظیر بازی گلف فضایی ابداع کرده‌اند.

 

فضانوردان مجبورند به سختی ورزش کنند تا عضلاتشان در اثر بی‌وزنی ضعیف نشود. اما گاهی اوقات در طی مدت ­زمانی که در ایستگاه فضایی هستند،  ایده‌­های جدیدی را برای انجام فعالیت‌­های ورزشی خود پیاده می‌­کنندبه عنوان مثال اکنون پر کردن کیسه­‌های بزرگ آب معنای جدیدی یافته است. «گرت رایزمن» (Garret Reisman)، یکی از فضانوردان ایستگاه، می‌­گوید: «در ابتدا ما شروع به پرتاب کردن این گو‌‌‌‌ی­های بزرگ کردیم. سپس به این نتیجه رسیدیم که می‌­توان بعد از پرتاب، از آن‌­ها سواری گرفت چرا که این کیسه‌­های بزرگ می‌­توانند شما را حمل کنند و به اطراف ایستگاه ببرند. بنابراین کارهای زیادی است که می‌­توان در ایستگاه انجام داد. اگر ایده‌­ی خوبی دارید به من بگویید. حتما امتحانش می­کنیم».

 

 

پیش از شروع بازی بین دو تیم نیویورک یانکیز و بوستون رد ساکز،  اسکوربرد ورزشگاه تیم یانکیز، تصویر گرت رایزمن –یکی از طرفداران پر و پا قرص این تیم- را در حال پرتاب توپ بیس‌بال در ایستگاه فضایی نشان می‌دهد. منبع عکس AP Photo: او هفته‌­ی گذشته یک توپ بیس­بال را به افتخار تیم محبوبش پرتاب کرده بود. او پس از سا‌ل‌­ها پرتاب توپ بیس­بال روی زمین، باید نحوه‌­ی انداختن توپ را در فضا اصلاح می‌­کرد چرا که روی زمین،  برای پرتاب توپ در یک مسیر مسقیم، ما عملا آن را در یک مسیر قوسی می‌­اندازیم تا اثر جاذبه را خنثی نماییم. ولی در ایستگاه فضایی جاذبه وجود ندارد.فضانوردان قبلی ایستگاه البته وظیفه‌­ی دیگری داشتند: برگزاری مسابقات دو امدادی! در این مسابقه دو تیم سه نفره از فضانوردان شرکت کردند. ابتدا دو نفر از ابتدا تا انتهای یک بخش ایستگاه مسابقه می‌­دادند، سپس با دادن علامتی به نفر دومی که در سه بخش آن­ط‌رف‌تر منتظر ایستاده بود بر‌می­‌گشتند و نفر سوم وارد مسابقه می‌­شد. در این مسابقه، تیمی که رایزمن در آن بود برنده شد.

 

یافتن ورزش مناسب

فضانوردان مقیم ایستگاه فضایی باید به طور متوسط روزانه 6 ساعت و نیم کار کنند، هشت ساعت و نیم بخوابند و دو ساعت به فعالیت‌­های ورزشی بپردازند. ولی مانند همه‌­ی افراد، فضانوردان نیز در اوقات فراغت خود به تفریح می‌­پردازند. علاوه بر انجام فعالیت‌­های ورزشی روی تردمیل و دوچر‌‌‌خه‌­ی ثابت، فضانوردان بسکتبال هم باز‌ی‌ ‌کرد‌ه‌­اند. از دیگر تفریحات آن­‌ها  می‌­توان به پرتاب بومرنگ و فریزبی اشاره کرد. البته در حالت بی­وزنی قواعد بازی دستخوش تغییر می‌­شوند‌.

فضانورد ناسا، کلی اندرسون در حال بازی با توپ راگبی در ایستگاه فضایی بین‌المللی. منبع عکس: ناسا

 

به عقیده‌­ی یکی از فضانوردان، پرتاب اشیا در فضا نیازمند مهارت بالایی است. همانند توانایی راه رفتن در شرایط بی­وزنی، این ­هم مهارتی است که باید با تمرین کسب نمود. بازی‌­هایی که در حالت بی­وزنی انجام می‌­شود اینجا روی زمین نیز طرفدارانی برای خود دست و پا نموده است. مسافرانی که برای مدت زمان کوتاهی شرایط بی­وزنی را در یک بویینگ 727 مخصوص تجربه کرده‌­اند، اقدام به انجام بازی‌­هایی نظیر وسطی و گرگم به هوا‌ ‌نمو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌د‌‌ه­‌اند. در ماموریت‌­های اخیر ایستگاه فضایی، فضانوردان نسخه‌­ی مخصوص شرایط بی­وزنی را برای برخی از فعالیت‌­های ورزشی طراحی کرد‌ه‌­اند. از جمله:

·         در ماه اسفند، فضانورد ژاپنی یک بومرنگ را در ایستگاه فضایی پرتاب کرد تا ببیند که آیا بومرنگ در فضای بدون جاذبه نیز برمی‌­گردد یا خیر. صد البته که بومرنگ به سمت او برگشت.

·         سال گذشته یکی از فضانوردان ناسا در حالی همراه با ایستگاه فضایی به دور زمین می­­‌چرخید در مسابقه‌­ی دوی ماراتونی که در شهر بوستون برگزار می‌­شد شرکت کرد و پس از 4 ساعت و بیست و چهار دقیقه به خط پایان رسید (البته به همراه ایستگاه فضایی و در مدار زمین!).

·         در سال 2006، یک فضانورد سوئدی که از قهرمانان سابق پرتاب فریزبی نیز بود، موفق شد به لطف نبودن جاذبه، به مدت 20 ثانیه یک فریزبی را در محیط ایستگاه معلق نگه دارد و رکورد 17 ثانیه‌­ای قبلی را بشکند.

·         یک فضانورد روس نیز در سال 2006، مانند آلن شپارد یکی از سرنشینان آپولو 14،  به یک توپ گلف در فضا ضربه زده بود.

·         سال گذشته یکی از فضانوردان ناسا با استفاده از چوب بیس­بال به یک توپ راگبی و یک توپ بیس­بال ضربه زده بود تا به دانش‌­آموزان اثر بی‌­وزنی را نشان داده باشد.

 

جان هایس (John Hayes)، مدیر بخش مدیریت منابع انسانی ناسا، این‌­طور بیان­ می‌­کند که ناسا فضانوردان را برای انجام فعالیت‌­های ورزشی دلخوا‌هشان در فضا یاری ‌می‌­نماید.

 

به عنوان مثال در مورد مسابقه‌­ی ماراتن، لازم بود که علی­رغم برنامه فشرده کاری، مدت زمان اختصاص یافته برای فعالیت‌­های ورزشی فضانوردان بیشتر شود که در این زمینه مساعد‌ت‌­های لازم صورت گرفت.

 

تیم‌­کشی در مدار زمین

از زمانی که فضانوردان اقامت در ایستگاه فضایی را در سال 2000 شروع کردند، به طور متوسط همیشه سه فضانورد در ایستگاه ساکن بوده­‌ا‌‌‌ند. هر چند که در موارد استثنایی نظیر ‌با‌ز‌ه‌­ی زما‌نی پس ا‌ز فاجعه‌­ی شاتل کلمبیا، ماموریت­‌های دو نفره نیز انجام شد‌ه‌­اند. به جز این موارد استثنایی، تعداد فضانوردان داخل ایستگاه تقریبا همواره سه نفر است که برای تیم‌­کشی تعداد مناسبی نیست. این مشکل در سال 2009 حل خواهد شد چرا که ناسا و دیگر همکاران ایستگاه فضایی قصد دارند تعداد فضانوردان مقیم ایستگاه را به 6 نفر در هر ماموریت افزایش دهند. با این افزایش، دست فضانوردان برای انجام فعالیت‌­های ورزشی متنوع­تر باز خواهد شد. با این تعداد بیشتر، فضانوردان قادر خواهند بود به انجام ورزش­‌های تیمی نیز بپردازند!

تلسکوپ جهان گستر

نسخه ابتدایی نرم افزار آسمان نمای شرکت مایکروسافت با نام "تلسکوپ جهان گستر" در دسترس همگان قرار گرفت.پس از ماهها انتظار، مسئولان شرکت مایکروسافت به وعده خود برای طراحی نرم افزار آسمان نما جامه عمل پوشاندند و نسخه ابتدایی این نرم افزار را با نام تلسکوپ جهان گستر (World Wide Telescope) برای استفاده عموم مردم بر روی شبکه وب قرار دادند.آنچه در ابتدا، پس از نصب این برنامه به چشم می خورد، بدون شک برتری تمام جانبه قابلیتهای این آسمان نما، نسبت به آسمان نمای شرکت رقیب مایکروسافت با نام گوگل اسکای یا همان آسمان گوگل در محیطی دلنشین و زیبا است.

 

 

دارا بودن مجموعه ای بی نظیری از بیش از 200 تصویر تلسکوپ فضایی هابل، بیش از 50 تصویر تلسکوپ فضایی اسپیتزر (در ناحیه فروسرخ) ، نزدیک به 30 تصویر تلسکوپ فضایی چاندرا (در ناحیه  پرتوهای ایکس)، به همراه مجموعه ای از تصاویر پیمایش آسمان در بخش های فروسرخ، ریزموج و رادیویی، این آسمان نمای آن لاین را منحصر به فرد کرده است.

 

 

علاوه بر آن داشتن مجموعه صورتهای فلکی، مجموعه نام ستارهها، مجموعه نام اجرام اعماق آسمان و مجموعه اجرام مسیه، در کنار جستجوی پیشرفته آن در منابع قوی ترین پایگاه دادههای اجرام سماوی جهان با نام سیمباد (SIMBAD)، هم بر راحتی دسترسی آن نسبت به باقی آسمان نماهای آن لاین افزوده شده و هم این نرم افزار را تبدیل به آسمان نمای مورد استفاده حرفه ای ها کرده است.آسمان گوگل یا گوگل اسکای بیشتر مورد استفاده حرفه ای های نجوم آماتوری قرار می گرفت ولی تلسکوپ جهان گستر مورد استفاده تحصیل کرده های دانشگاهی علم نجوم نیز قرار می گیرد. تلسکوپ جهان گستر برای نخستین بار در جهان علاوه بر قابلیت نمایش آسمان با استفاده از قوی ترین منابع داده ای جهان مانند SDSS و DSS در ناحیه مرئی، امکان نمایش تمام آسمان را در نواحی غیر مرئی رادیویی، ریزموج، فروسرخ، ماورا بنفش، ایکس و گاما را در چند زیرمجموعه فراهم کرده است.قابلیت رصد آسمان، مشاهده سیارات و زمین از فضا و همچنین دید پانورامای مریخ نوردهای روح و فرصت از سطح مریخ، به همراه امکان بزرگنمایی از دیگر مشخصات ویژه این آسمان نما است. امکان مشخص کردن منطقه رصدی در هر نقطه دنیا با قابلیت مشخص کردن میدان دید تلسکوپی و دوربین نجومی متصل به آن نیز در کنار امکان هدایت تلسکوپ قرار گرفته و از این رو تصویربرداری از اجرام سماوی را برای منجمان راحتتر از پیش کرده است.

 

 

با وجود همه این امکانات بی نظیر برای آسمان نمای آن لاین، مایکروسافت برای حذف رقیب خودش، آسمان گوگل، اقدام به قراردهی امکان عضویت گروههای نجومی مشهوری همچون مجله آسترونمی (Astronomy)، مجله اسکای اند تلسکوپ (Sky & Telescope) و گروه طرفداران شرکت مید (Meade 4M) کرده است.پس از آن مایکروسافت بازهم دست از کار نکشیده و اقدام به ساخت گشتهای آموزشی نجوم در داخل آسمان نمای تلسکوپ جهان گستر کرده است. گشتهای این آسمان نما از آموزش همین نرم افزار و آلودگی نوری در زمین تا مفاهیم کیهان شناسی مانند ماده تاریک را شامل می شود. شما هم می توانید در صورت تمایل در داخل این آسمان نما گشتی در میان اجرام سماوی با صدا و موسیقی مورد علاقه تان بسازید.

 

شما برای دریافت این نرم افزار با حجم 20.8 مگابایت، می توانید به وبگاه رسمی تلسکوپ جهان گستر (WorldWideTelescope.org) مراجعه کنید.برای نصب و اجرای این برنامه، نیاز به حداقل رایانه ای با سرعت پردازش دو گیگاهرتز، یک گیگابایت رم، یک گیگابایت حافظه خالی، کارت گرافیکی 128 و نمایشگر با قابلیت نمایش 1024 در 768 یا بالاتر در محیط ویندوز اکس پی با بسته خدماتی 2 و یا در محیط ویندوز ویستا است. اتصال به اینترنت نیز بنابر اعلام شرکت مایکروسافت بایستی حداقل 56 کیلوبیت در ثانیه باشد.بخش پژوهش شرکت مایکروسافت (Microsoft Research)، آسمان نمای تلسکوپ جهان گستر را طراحی کرده است. حال باید منتظر بود و دید که شرکت گوگل چه طرحی در برابر این حرکت مایکروسافت دارد.

 

رادیو نجوم

همزمان با روز جهانی نجوم، رادیو نجوم به طور رسمی افتتاح شد. گزارش‌های خود را از روز نجوم، برای این رادیو ارسال و در مسابقه‌ی روز نجوم شرکت کنید.

 

رادیو نجوم وبگاهی با موضوع ستاره شناسی، فضا و علوم مرتبط با آن است كه اطلاع رسانی با استفاده از فن آوری‌های نو در شبكه جهانی اینترنت از مهمترین اهداف آن به شمار می‌رود. این وبگاه فعالیت خود را از اسفند سال 86 به طور آزمایشی آغاز کزده است و امروز، همزمان با روز نجوم سال 1387، افتتاح می‌شود. این رادیو با همكاری موسسه آسمان و طبیعت پارس  و پایگاه اطلاع رسانی آسمان پارس فعالیت می‌كند.

 

 

 

 رادیو نجوم در نظر دارد تا مسابقه‌ای با موضوع گزارش‌های ارسالی از هفته و روز نجوم برگزار نماید. علاقمندان می‌توانند به دو صورت تماس تلفنی با پیامگیر 24 ساعته رادیو و یا ارسال فایل صوتی به ایمیل این رادیو در مسابقه شرکت نمایند.

 

برای شنیدن رادیو و دریافت اطلاعات بیش‌تر به وبگاه رادیو نجوم مراجعه کنید:

 

http://www.radionojum.com

صورت فلكي جدي-بزغاله-capricornus

 

بر حسب اتفاق توضيح صورت فلكي جدي با ماهي كه اين صورت فلكي مربوط به آن است مقارن شد...

           

صورت فلكي جدي-بزغاله-capricornus

صورت فلكي كم نور جدي در منطقة البروج، شايد اولين صورت فلكي است كه از دوران ما قبل تاريخ شناخته شده است. تصوير بز يا تركيب بز-ماهي در لوحه هاي به جا مانده از 3000 سال قبل بابلي ها كشف گرديده. آثار باستاني به همراه اين صورت فلكي با آمالته نشان مي دهد كه بز به زئوس نوزاد و همچنين پان(خداي شبانان)شير مي داده است. در حدود 2000 سال قبل، خورشيد در حد اعلاي خود در آسمان نيمكره جنوبي يعني انقلاب زمستاني در نيمكره شمالي مي رسيد و اين زماني است كه خورشيد از مقابل اين صورت فلكي عبور مي نمود. به همين لحاظ اين عرض جغرافيايي را به نام "مدار راس الجدي" خوانده اند كه خورشيد در اين محل در نيمكره جنوبي مي تواند عمود تابيده و بالاي سر قرار  گيرد.بهر حال امروز ديگر چنين نيست و خورشيد در انقلاب زمستاني در جدي قرار ندارد بلكه مكان آن به لحاظ چرخش محور زمين در اثر "حركت تقديمي" جا به جا شده است.

اين صورت فلكي ستاره قابل توجهي ندارد و درخشنده ترين آنها از قدر 3 است. ستارگان آلفا و بتاي جدي دوگانه به نظر مي رسند در صورتي كه اين طور نيست و اين دو ستاره به سرعت در حال دور شدن از هم هستند.

M30 يك خوشه ستاره اي متراكم از قدر 7 است كه در حدود 4 درجه اي جنوب، جنوب شرقي زتاي جدي قرار دارد.

صورت فلکی شکارچی

صورت فلکی شکارچی (جبار) Orion

پهنه (مساحت): 594 درجه ی مربع

این صورت فلکی شاید شناخته شده ترین صورت فلکی در آسمان باشد. هیچ یک از صورت های فلکی دیگر تا این اندازه به نامش شباهت ندارد. شکارچی دربردارنده ی ستارگان درخشان فراوانی است. ستاره های صورت فلکی شکارچی همانند یک شکارچی لافزن دارد که از هزاران سال پیش در سراسر جهان شناخته شده است.

ستاره ها:

ستاره ی آلفای شکارچی با نام ابط الجوزا (از نام عربی «خانه ی دو پیکر» با اشاره به صورت فلکی جوزا گرفته شده است) فاصله ی 310 سال نوری از ماست که شانه ی شکارچی را نشان می دهد. طیف ان از گونه ی M2Iab و قطرش ار مدار مریخ به دور خورشید بزرگ تر است. این ستاره با قدر ۰.۵ و روشنی بسیار و رنگ قرمزش، به ما اجازه می دهد تا آن را به خوبی و با چشم غیر مسلح ببینیم. ستاره ی بتا یا رجل جبار (قدم جبار) یک ابرغول آبی - سفید درخشان با طیف B8Ia به فاصله ی ۹۱۰ سال نوری، یکی از درخشان ترین ستارگان آسمان با قدر ۰.۱ است. تتا-یک Trapezium (ذوزنقه) یک ستاره ی چهارتایی در یک خوشه ی بسیار جوان واقع در مرکز سحابی شکارچی است.

اجرامی در ژرفای آسمان

M42 به عنوان سحابی شکارچی و همدم آن M43 هر دو به فاصله ی 1500  سال نوری از ما در زیر کمربند در جایگاه شمشیر شکارچی جای دارند. ابرهای سبز رنگ سحابی شکارچی و ستاره ی تتا – یک آن با دوربین های دوچشمی هم دیده می شوند ولی از درون تلسکوپ های کوچک بسیار دیدنی ترند.

صورت فلکی ماهی

 

صورت فلکی حوت (PSC) ماهی PISCES

پهنه (مساحت): 889 درجه ی مربع

صورت فلکی حوت با ستاره های ریز آن از زمان های باستانی در منطقه البروج نماینده ی ماهی در آسمان بوده است.

یونانی ها و رومی ها آن را رب النوع عشق و شهوت می دانستند که با پسرش به نام اِرُس از چنگال هیولای تیفون فرار و به نهری جهیده و به ماهی تبدیل شده اند و سپس شناکنان با دم های به هم گره خورده ی خود گریختند. هم اینک خورشید از 23 اسفند ماه تا 30 فروردین ماه در این صورت فلکی جای می گیرد. بنابراین هنگامی که خورشید در نخستین روز فروردین ماه از خط استوای سماوی از جنوب به شمال حرکت می کند، یعنی نخستین روز بهار برای نیمکره ی شمالی که لحظه ی اعتدال بهاری را تشکیل می دهد، خورشید درون این صورت فلکی جای گرفته است.

ستاره ها:

آلفا – حوت با نام رشاء، در عربی به معنای "گره" است، زیرا این ستاره دو ماهی را در این نقطه به هم وصل می نماید. طیف آن A2V، قدرش 3.9 و در فاصله ی 98 سال نوری از زمین جای گرفته است.

اجرامی در ژرفای آسمان:

M74 یک کهکشان زیبای قدر نهم است که در چند درجه ای شمال شرقی ستاره ی اتا-حوت، در بخش شرقی این صورت فلکی جای گرفته است.

دور قطبی

رویت هلال

براي اينكه يك ماه قمري شروع شود بايد هلال ماه رويت شود، يعني با ديدن اولين ماه در آسمان يك ماه قمري آغاز خواهد گرديد.

 ماه تنها قمر زمين كه هر 5/29 شبانه روز يكبار به دور زمين مي چرخد و به دليل پيچيدگي مدارش، تعيين زمان رويت شدن اولين هلال آن كار چندان آساني نيست. شايد چنين به نظر آيد كه رويت هلال ماه قمري تنها مربوط به كشورهاي اسلامي است، اما جالب است بدانيم كه در تمام نقاط دنيا منجمان به دنبال رصد هلال ماههاي قمري با همان نامهاي محرم، صفر و… مي باشند و ركوردهاي مختلفي را نيز به نام خود ثبت نموده اند. اين ركوردها مربوط به زمينه هاي مختلفي مانند سن ماه، جدايي زاويه اي ماه از خورشيد و غيره مي باشد. رصد هلال ماه با چشم و يا با ابزار صورت مي گيرد.

 ركوردي كه توسط چشم غيرمسلح در زمينه سن ماه ثبت شده است مربوط به راصدي به نام آقاي استيون ان شور مي باشد كه هلال ماه شوال 1409 قمري را با سن 14ساعت و58 دقيقه رويت نمودند و ركورد مربوط به رصد با چشم مسلح به نام آقاي سيد محسن قاضي ميرسعيد ثبت شده است. ايشان هلال ماه رجب المرجب 1423 هجري قمري را با سن 11ساعت و41 دقيقه رصد نمودند.

روش عملي رؤيت هلال ماه :

• براي رصد هلال ماه بايد به چند نكته اشاره كرد:

اول اينكه مكان رصد بايد به دور از آلودگي هوا و گرد و غبار و دود شهرها بوده و همچنين از آلودگي نوري شهرها نيز دور باشد. بهترين مكان براي رصد هلال ماه ارتفاعات مي باشد زيرا در آنجا گرد و غبار اثر كمتري مي گذارد و هم به افق مسلط تر مي باشيم دوم، انتخاب لوازم و وسايل مناسب براي رصد مي باشد. يكي از مهمترين ابزاري كه بايد همراه يك رصدگر هلال ماه باشد يك دوربين دوچشمي است.

 دوربين خوب دوربيني است كه بزرگنمايي، وزن، قيمت و جنس مناسب داشته باشد و بهتر است تك چشمي نباشد و قرار گرفتن بر روي پايه براي دوربينهاي قدرتمند بسيارحايز اهميت است براي رصد هلال بايد لحظه غروب خورشيد، مكان غروب خورشيد، ارتفاع و مكان ماه در لحظه غروب خورشيد را بدانيم.

قبل از غروب خورشيد بايد مكان غروب خورشيد و مكان ماه را به دست آورده و دوربين خود را در آن نقطه تنظيم نماييم. دور بودن سايت رصدي از مناطق نظامي جهت جلوگيري از اشكالات بعدي، اقدام گروهي براي رويت، داشتن اطلاعات مربوط به هلال، به همراه بردن پوشش گرم براي فصول سرما و امكانات اوليه درماني از جمله تدابيري است كه پيش از رصد بايد مورد توجه قرار گيرد. با ديدن هلال بايد چشم را باز و بسته نموده و به طول كمان و جابجايي هلال دقت كنيد تا با ابر، هواپيما و … اشتباه نگرفته باشيد و بدو ن عجله شاخصي را روي زمين براي نشان كردن آن در نظر بگيريد و سعي كنيد هلال را دوستان ديگر گروه نيز ببينند.

 

رمز هسته سیاره تیر کشف شد، هسته مایع است

یک تخم مرغ خام کند تر از یک تخم مرغ آب پز میچرخد. با این استنباط دانشمندان کشف کردند که هسته سیاره تیر از آهن مذاب تشکیل شده است.

این کشفیات راز 30 ساله ی نزدیکترین سیاره به خورشید را بر ملا کرد اما راز دیگری را مطرح ساخت.دانشمندان با ارسال امواج رادیویی به سمت سیاره  تاب های چرخش سیاره تیر را اندازه گیری کردند. بعد از 5 سال و 21 رصد داشمندان متوجه شدند که یافته ها آنان در مورد هسته  دوبرابر بزرگتر از یک هسته جامد است.

نام سیاره تیر یا Mercury  از خدای بادپای رومی گرفته شده است و نزدیکترین سیاره به خورشید است. هر سال آن برابر است با 88 روز زمینی. قبلا تصور می شد که هسته ای جامد از جنس آهن و جبه ای از جنس سیلیکات دارد. اما 30 سال پیش فضا پیمای مارینر 10 در سفر اکتشافیش به سمت این سیاره ، میدان مغانطیس ضعیفی را پیرامون سیاره یافت (حدود 0.01 زمین) و میدان مغناطیسی ارتباط مستقیمی با هسته های مذاب دارد.

اما در نتایج جدید که توسط رصدهای رادیویی ناسا انجام شده است این فرضیه تایید شد و اما رمز دیگری را پیش روی دانشمندان قرار داد که امید است با کشفیات فضا پیمای ناسا در سال 2008 حل شود.

ابر اورت

ابر اورت، ابرکروي بزرگي است که منظومه شمسي ما را پوشانده است. اين ابر را که تا ٣٠ تريليون کيلومتري خورشيد کشيده شده است، اولين بار اخترشناس هلندي، جان اورت، کشف کرد. فاصله زياد ابر اورت به نظر مي رسد مرزهاي منظومه شمسي باشد، جايي که تاثيرات گرانشي و فيزيکي خورشيد به پايان مي رسد.

ابر اورت

ابر اورت ميلياردها جرم يخي منظومه شمسي را در بردارد. گاهي عبور يک ستاره از نزديکي منظومه شمسي، مدار اين اجرام را مختل مي کند و موجب مي شود اين اجرام به درون منظومه شمسي راه يابند و دنباله دارهاي بلند دوره را تشکيل دهند. اين دنباله دار ها مدارهاي بسيار بلندي دارند و فقط يک بار در منظومه شمسي ديده مي شوند. بر خلاف آنها دنباله دارهاي کوتاه دوره، دوره تناوبي حداکثر برابر ٢٠٠ سال دارند و مدارهايشان منطبق بر صفحه مدار ساير سيارات منظومه شمسي است. آنها از منطقه اي وراي مدار نپتون، به نام کمربند کوييپر، مي آيند؛ که به نام اخترشناس کاشف آن، جرارد کوييپر، در سال ١٩٥١ ميلادي نام گذاري شده است.

درون ابر اورت، دنباله دارها ده ها ميليون کيلومتر از هم فاصله دارند. اثر گرانشي خورشيد بر آنها بسيار کم است، به همين علت هر نيروي کمي، مانند عبور يک ستاره از نزديکي آنها، ممکن است مدارشان را تغيير دهد و آنها را به داخل منظومه شمسي يا خارج آن، در فضاي ميان ستاره اي، بفرستد. اين اتفاق به خصوص براي دنباله دارهاي مرزي ابر اورت بسيار رخ مي دهد.

نيروهاي کشندي نيز در تغيير مدار دنباله دار هاي ابر اورت نقش دارند. يک ابر ملکولي بزرگ، بسيار پرجرم تر از خورشيد است. ابرهاي ملکولي تجمعي از هيدروژن سرد هستند که محل تولد ستاره ها و منظومه هاي شمسي به شمار مي آيند. آنها به ندرت، هر ٣٠٠ تا ٥٠٠ ميليون سال يکبار، با هم برخورد مي کنند، اما زماني که برخورد کردند، به سادگي مي توانند مدار دنباله دارهاي ابر اورت را تغيير دهند.

کل جرم دنباله دارهاي ابر اورت تخمين زده مي شود ٤٠ برابر جرم زمين باشد. اين مواد از مکان هاي مختلفي از منظومه شمسي و همچنين از فواصل گوناگوني از خورشيد آمده اند؛ اين اختلاف، گوناگوني مواد شيميايي تشکيل دهنده دنباله دارها را نشان مي دهد.

وراي منظومه شمسي

وراي منظومه شمسي

در سال ١٩٩١ ، نُه سياره ما، تنها سياره هاي شناخته شده بودند. اخترشناسان باور نداشتند که خورشيد ما، تنها ستاره اي باشد که در اطرافش سياره وجود دارد. اما آنها مدرکي نيز مبني بر وجود سياراتي خارج از منظومه شمسي نداشتند. همه چيز به سرعت تغيير مي کند.

كهكشان راه شيري

در سال ١٩٩١ ، اخترشناسان راديويي اولين سياره فراخورشيدي را در اطراف يک ستاره مرده تپ اختر يافتند. اين ستاره از يک انفجار ابرنواختري در صورت فلکي سنبله باقي مانده بود. پرتو تابشي تپ اختر به آرامي، به علت وجود سه سياره با اندازه هايي نزديک زمين در اطرافش، تغيير مي کرد. هرچند پرتوهاي رسيده از يک ستاره مرده نشان دهنده مکان مناسبي براي تشکيل حيات نيستند، اما اين پرتوها اولين نشانه هاي وجود سياره اي در اطراف ستاره اي جز خورشيد بودند.

در سال ١٩٩٥ ، اخترشناسان سوييسي گزينه ديگري براي وجود سياره فراخورشيدي يافتند. اين سياره با مشاهده تغييري بسيار جزئي در مکان ستاره ٥١ فرس اعظم کشف شد. اين ستاره، در صورت فلکي فرس اعظم، از جهت دما، اندازه، سرعت چرخش و نور تابشي بسيار شبيه به خورشيد است. سياره جديد کشف شده در اطراف ٥١ فرس اعظم اندازه اي برابر مشتري يا زحل دارد، با اين تفاوت که بسيار نزديک به ستاره مادر است، نزديکتر از عطارد به خورشيد. گرچه مکان مناسبي براي شکل گيري حيات نيست، اما اولين سياره فراخورشيدي کشف شده در اطراف ستاره اي خورشيد مانند بود.

از آن زمان تا کنون، بيش از ١٠٠ سياره در اطراف ستاره هاي ديگر پيدا شده است. برخي از آنها، مانند ٥١ فرس اعظم، در مداري بسيار نزديک به ستاره مادر حرکت مي کنند و برخي نيز در فاصله هايي مشابه مريخ و مشتري از ستاره مادر خود هستند.

طرح هايي براي جستجوهاي آينده

اندازه مناسب، فاصله مناسب و دماي مناسب: سرانجام شواهدي مبني بر وجود سيارات فراخورشيدي که ممکن است حيات را در خود جاي داده باشند، پيدا شد. در بررسي ١٠٠٠ ستاره نزديک خورشيد ممکن است سياراتي بسيار شبيه به زمين کشف شود. سيارات زمين مانند، که بهترين شرايط را براي شکل گيري حيات دارند، بايد، بر خلاف سيارات گازي خارجي منظومه شمسي، سياراتي سنگي باشند و جرمي بين ٥.٠ تا ١٠ برابر زمين داشته باشند. همچنين اين سيارات بايد در فاصله اي از ستاره مادر قرار داشته باشند که دما و فشار روي آنها، آب را به شکل مايع بتواند نگه دارد.

در روش هاي مستقيم کشف سيارات فراخورشيدي، بايد نور بازتاب شده از سياره که از ستاره به آن مي رسد، يا تابش گرمايي خود سياره، تشخيص داده شود. نور بازتابي يا تابش گرمايي سياره از راه طيف سنجي، البته درحالي که اخترشناسان قادر باشند نور ضعيف سياره را در مقابل تابش شديد ستاره مادر تفکيک کنند، قابل تشخيص است و اطلاعاتي درباره اندازه، ميزان بازتاب سطحي (آلبِدو) و دماي سياره به ما مي دهد.

روش هاي کشف غيرمستقيم سيارات فراخورشيدي شاملِ اندازه گيري سرعت شعاعي ستاره هاي نزديک، اندازه گيري جابه جايي هاي جزئي ستاره مادر به علت گردش به دور مرکز جرم سياره و ستاره، ثبت افت و خيزهاي جزئي نور ستاره مادر به علت گذر سياره از مقابل آن، مي شود. هر يک از اين روش ها ممکن است منجر به کشف سياره اي را در اطراف ستاره مادرش شوند و افق هاي جديدي را در مقابل چشمان اخترشناسان بگشايند

گياهاني كه به مريخ مي روند

اضطراب گاهي مي‌تواند كمك‌كننده باشد. اضطراب به شما هشدار مي‌دهد كه شايد خطري تهديدتان مي‌كند و يا شايد اشتباهي روي داده است. همچنين باعث به راه افتادن سيگنال‌هايي مي‌شود كه بدن را در حالت آماده‌باش قرار مي‌دهد. هر چند كه اين اضطراب‌هاي گاه و بيگاه مي‌توانند زندگي انسانها را نجات دهند، اما اضطراب مداوم آسيب‌هايي جدي به دنبال خواهد داشت. هورمون‌هايي كه بدن شما را به صورت ناگهاني براي مقابله با خطر آماده مي‌سازند، در صورتي كه براي مدت طولاني در بدن جريان داشته باشند مي‌توانند به بسياري از دستگاه‌ها نظير مغز و سيستم ايمني صدمه بزنند. گياهان مانند انسانها دچار اضطراب نمي‌شوند؛ اما آنها نيز در مقابل استرس آسيب‌پذيرند و به شيوه‌اي مشابه با آن رو در رومي‌شوند. توليد مي‌كنند كه به ساير قسمتهاي گياه اعلام خطر مي‌كند. بر اساس چشم‌انداز اكتشاف فضا، انسان‌ها در دهه‌هاي آينده به مريخ خواهند رفت و در آنجا به كاوش خواهند پرداخت. شرايط سفر به مريخ و بعد مسافت دانشمندان مهاجر را ناگزير مي‌نمايد گياهان را نيز با خود ببرند. گياهان غذا و اكسيژن توليد مي‌كنند و همدم و يادگاري سبز از خانه هستند. شرايط موجود در مريخ، مانند سرماي شديد، خشكي، فشار كم هوا، و خصوصيات متفاوت خاك، گياهان را با استرس زيادي مواجه مي‌كند. اما وندي باس، متخصص فيزيولوژي گياهي، و امي گروندن، ميكروب ‌شناس از دانشگاه كاروليناي شمالي بر اين باورند كه گياهاني را پرورش داده‌اند كه قادر به زندگي در اين شرايط سخت مي‌باشند. راه‌حل عبارت است از مديريت استرس: شايد از شنيدن اين نكته تعجب كنيد كه در حال حاضر موجوداتي در زمين وجود دارند كه در شرايطي شبيه مريخ زندگي مي‌كنند. البته آنها گياه نيستند بلكه نمونه‌هايي از ابتدايي‌ترين اشكال حيات در زمين هستند؛ ميكروب‌هايي كهن كه در اعماق اقيانوسها، يا زير يخهاي قطبي زندگي مي‌كنند.  

باس و گروندن اميدوارند تا با قرض‌گرفتن برخي ژنها از اين ميكروب‌هاي سخت‌زي، بتوانند گياهاني با قابليت زندگي در مريخ توليد كنند. اولين ژنهايي كه آنها استخراج كردند، ژنهايي هستند كه توانايي گياهان در مقابله با استرس را افزايش مي‌دهند. گياهان معمولي غالباً روشهايي را براي خنثي كردن سوپراكسيد دارا هستند، اما پژوهشگران بر اين باورند كه روشي كه ميكروبي به نام پيروكوكوس فوريوسوس بكار مي‌برد، ممكن است كارايي بيشتري داشته باشد. اين ميكروب در دهانه‌هاي آتشفشاني بسيار داغ در اعماق اقيانوس زندگي ميكند. اما به صورت متناوب با فوران‌ها به آبهاي سرد دريايي وارد مي‌شود. بنابراين بر خلاف سيستم خنثي سازي گياهان، اين سيستم در پيروكوكوس در محدوده خارق‌العاده 100 درجه سانتيگراد اختلاف حرارت عمل مي‌كند. اين نوسان مشابه چيزي است كه گياهان در يك گلخانه مريخي با آن روبرو مي‌شوند. در حال حاضر پژوهشگران ژن پيروكوكوس را داخل گياهي كوچك و با رشد سريع به نام آرابيدوپسيس نموده‌اند. باس مي‌گويد " حالا ما اولين جوانه را داريم. ما آنها را پرورش مي‌دهيم و دانه‌ها را استخراج مي‌كنيم تا نسل‌هاي دوم و سوم را توليد كنيم." در يكسال و نيم تا دو سال آينده آنها اميدوارند كه گياهاني را با دو نسخه از ژن جديد داشته باشند. در آن هنگام بررسي عملكرد ژنها امكان‌پذير مي‌شود: آيا آنها آنزيمهايي خاص با وظايف مشخص را مي‌سازند، آيا آنها واقعاً به بقاي گياه كمك مي‌كنند، و يا حتي موجب آسيب رساندن به آن مي‌شوند. در ادامه، آنها اميدوارند كه ژنهاي ديگري را نيز از ميكروب‌هاي سخت‌زي استخراج كنند؛ ژنهايي كه گياه را در مقابل خشكي، سرما، فشار هواي كم، و امثالهم مقاوم مي‌سازند. مطمئناً هدف تنها توليد گياهاني با توانايي بقا در مريخ نيست.                                     

موفقيت اصلي اين است كه اين گياهان به رشد و نمو خود ادامه دهند يعني محصول توليد كنند، در فرآيند بازيابي پسماندها نقش داشته باشند و به توليد اكسيژن در خانه جديد كمك كنند. به قول باس "چيزي كه ما از يك گلخانه در مريخ مي‌خواهيم پرورش و تقويت گياهان در يك محيط با شرايط مرزي است."  گروندن عقيده دارد كه اين شرايط حقيقتاً پرتنش هستند. اغلب گياهان تا حدودي غير فعال مي‌شوند، يعني رشد و توليد مثل متوقف مي‌شوند و تمام فعاليت‌هاي گياه تنها بر ادامه بقا متمركز مي‌شوند. باس و گروندن اميدوارند كه با وارد كردن ژنهاي ميكروبي به گياهان بتوانند وضعيت را تغيير دهند. گروندن مي‌گويد "با استفاده از اين ژنها، ما در حقيقت گياه را فريب مي‌دهيم زيرا گياه قادر نيست كه اين ژنها را مانند ژنهاي خودش تنظيم كند. ما اميدواريم كه از اين راه توانايي گياه در خاموش كردن بعضي فعاليتها را دور بزنيم." اگر باس و گروندن موفق شوند، كار آنها زندگي بسياري از افرادي كه روي زمين و در محيط‌هاي با شرايط سخت ساكن هستند، را نيز تغيير خواهد داد. باس مي‌گويد " در بسياري از كشورهاي جهان سوم، اگر هنگامي كه خشكسالي فرا مي‌رسد تنها يك تا دو هفته ديگر بتوانيد درو را عقب بياندازيد،به اين معنا خواهد بود كه ميزان محصول لازم براي گذراندن زمستان را خواهيد داشت.  

اگر ما بتوانيم مقاومت به خشكي يا سرما را افزايش بدهيم، دوره محصل‌دهي طولاني‌تر مي‌شود و اين موضوع بر زندگي انسان‌هاي بيشماري تأثير خواهد گذاشت." اين دو دانشمند تأكيد دارند كه پروژه طولاني در پيش دارند. "يكسال و نيم به طول خواهد انجاميد تا ما بتوانيم گياهاني حاوي ژن داشته باشيم كه بتوانيم روي آنها آزمايش انجام دهيم." مدت زمان طولاني‌تري لازم خواهد بود تا مثلاً گياه گوجه‌فرنگي سرمازي و خشكي‌زي در مريخ و يا حتي صحراي داكوتا داشته باشيم. اما گروندن و باس معتقدند كه اين كاري است كه سرانجام به نتيجه خواهد رسيد.  گروندن مي‌گويد " گنجينه غني از ميكروب‌هاي سخت‌زي وجود دارد. بنابراين اگر يكي مؤثر واقع نشد، مي‌توانيد به سراغ ديگري برويد تا در نهايت به آنچه مورد نظرتان است برسيد."امي هم با باس هم عقيده است "اين گنجينه واقعاً بسيار غني و همچنين بسيار هيجان‌انگيز است."

گذر زمان در كائنات

دانشمندان بر اين باورند كه كائنات در 15 بيليون سال پيش در پي پديده اي عظيم، به نام بيگ بنگ (انفجار بزرگ) به وجود آمده است. تمامي فضا، زمان، انرژي و موادي كه امروزه جهان ما را تشكيل مي دهند در پس اين انفجار بزرگ ايجاد شده اند. دنياي پيش از بيگ بنگ يك دنياي بينهايت كوچك، فشرده و داغ بوده است. در نخستين كسرهاي ثانيه اول فقط انرﮋي وجود داشت. هنگامي كه دنيا شروع به بزرگ شدن و سرد شدن نمود، چهار نيروي اوليه (گرانش، الكترو مغناطيس، نيروي ضعيف و نيروي قوي پيوندهاي هسته اي) ظاهر شدند. كوارك ها و سپس ذرات اتمي و ذرات ضد آنها (ضد مواد) به عرصه پيوستند. ماده و ضد ماده در مجاورت يكديگر همديگر را خنثي كرده(با برتري جزئي ماده نسبت به ضد ماده) و توليد انرﮋي و ماده اوليه يعني هيدروﮋن و هليوم نمودند. پس مانده ضعيف گرماي ناشي از بيگ بيگ همچنان در سراسر آسمان ديده مي شود. كهكشانها در ابتدا توزيع انرﮋي و ذرات در كل جهان يكسان نبود. اين ناهمگوني ها اين امكان را به انواع نيروها داد تا بتوانند ذرات را گردآوري و متمركز كنند. اين توده سازي و متمركزسازي آغاز شد تا ساختارهاي پيچيده تر به وجود آيند. تمركز ذرات منجر به پديدار شدن غبارها در آسمان گرديد و سپس غبارهاي فشرده و متمركز تبديل به ستاره ها و مجموعه هاي ستارگان شدند. مجموعه هايي كه به آنها كهكشان مي گوييم. از حركت و گردش كهكشانها پيداست كه ستارگان و گازهاي پراكنده و غبارها يي كه در يك كهكشان قابل مشاهده هستند تنها يك دهم جرم كل يك كهكشان را تشكيل مي دهند و بيشتر جرم يك كهكشان مربوط به بخش غير قابل مشاهده ايست كه اصطلاحا جرم پنهان خوانده مي شود. اين بخش نامرئي راز سرنوشت كائنات را در بر گرفته است. آيا كائنات تا ابد به انبساط خود ادامه خواهد داد يا اينكه در اثر نيروهاي گرانشي كه مقدار آن تا به امروز در جرم پنهان مخفي مانده پس از دوره انبساط دوران انقباض را آغاز خواهد نمود. از ديدگاه توسعه و بسط حيات، آنچه اهميت دارد اين است كه هر كهكشان يك كارخانه ستاره سازيست كه ستاره ها ي خود را از غبارها و ابرهاي عظيم توليد مي كند. هر ستاره يك كارخانه شيمياييست كه در آن عناصر سبك به عناصرسنگين تر و پيچيده تر تبديل مي شوند و حيات نيز مجموعه ايست از همين عناصرو مولكول هاي پيچيده. نوع كهكشانها با محاسبه چگونگي توزيع ستارگان و درخشش يا تاريكي آن مشخص مي شود. ابرهاي عظيم مولكولي بيشترين ساكنين كهكشانها ابرهاي عظيم مولكولي هستند كه مواد اوليه براي تشكيل ستاره ها و سيارات را در بردارند. ابري با ضخامت 300 سال نوري (هر سال نوري برابراست با حدود 10 تريليون كيلومتر) جرم كافي براي ساخت ده هزار تا يك ميليون ستاره، هر يك به اندازه جرم خورشيد ما را دارد. 10 درصد از اين ابر چگالي كافي براي تشكيل چند صد تا چند هزار ستاره را دارد.عمر اين ابرها بين 10 تا 100 ميليون سال است و بعد از آن از هم مي پاشند. تشكيل عناصر در ستارگان غبارها و تولد ستارگان گرانش بر ذرات خاصي اثر مي گذارد تا مجموعه اي از ذرات را ايجاد نمايد كه آنها خود جذب كننده ذرات ديگرند.

    

 در شرايط مناسب، گرانش، قدرت غلبه بر نيروهاي مخالف خود را پيدا مي كند و توده اي از غبار را توليد مي كند كه به اندازه كافي، براي آفرينش يك ستاره، فشرده است. اما اين ستاره جوان احتمالا هنوز در نور مرئي آشكار نيست. اين ستاره در ميان پوششي از غبار غليظ و مات احاطه شده است. زمانيكه ستاره غبار اطرافش را پراكنده مي كند، توسط دوربين هاي مادون قرمز به صورت نقطه اي سوزان در بين يك ابر غليظ مولكولي قابل رويت مي شود. در نهايت بادهاي ستاره اي پس مانده غبارها و ابرها ي مولكولي را كنار مي زنند و در اين زمان با تلسكوپ هاي اپتيكال نيزقابل رويت خواهد بود. ستارگان بالغ و تركيبات هسته اي ستارگان جوان در عرصه تلاش براي حفظ تعادل بين نيروي گرانش، كه سعي در فرو كشيدن ستاره دارد و فشارهاي ناشي از فعل و انفعالات هسته اي درون خود، كه سعي در از هم پاشيدن ستاره دارد قرار مي گيرند. ستاره ها ي بالغ به آن تعادل دست پيدا كرده اند و تقريبا همه عمر خود را در تعادل سپري مي كنند. اندازه ستاره، رنگ آن، درخشش آن و حتي طول عمر آن ارتباط مستقيم با جرم ستاره دارد. ستاره ها يي با جرم كمتراز خورشيد ما كوتوله ها ي قرمزي مي شوند كه تا چندين بيليون سال زنده اند. ستاره اي به اندازه خورشيد 10 بيليون سال زندگي مي كند و ستاره ها ي غول پيكر همه سوخت هسته اي خود را در ظرف چند ميليون سال با شدت تمام مي سوزانند. ستاره ها همه عمر در هسته خود هيدروﮋن را سوزانده و به هليم تبديل مي كنند. در ادامه هليم نيز به قدري فشرده و داغ مي شود كه به عناصر سنگينتر تبديل مي گردد. اين چرخه تبديل ادامه دارد. چرخه اي كه هر لايه آن انرﮋي و گرماي بيشتر و بيشتري مي طلبد. اين انرﮋي از انفجارهاي ناشي از فعل و انفعالات لايه هاي زيرين تامين و منجر به تشكيل عناصر سنگين و سنگين تر مي شود. گرماي زيادي كه در ستاره ايجاد مي شود آن را متورم مي كند. مرگ ستاره در نهايت سوخت هسته اي همه ستارگان روزي تمام مي شود. آنها تعادل خود را از دست مي دهند طوريكه نيروي گرانش غالب مي شود. تفاوت جرم ستارگان باعث تفاوت در مرگ آنها نيزمي شود. ستاره هاي كم جرم به آرامي باقيمانده سوخت خود را سوزانده و مي ميرند. ستاره هايي به اندازه خورشيد، به سرعت به يك كوتوله سفيد به اندازه زمين تبديل مي شوند. لايه بيروني ستاره كه از اتمهايي تشكيل شده كه در فرايند تبادلات هسته اي به وجود آمده اند، از آن جدا شده و به شكل ذرات در عرصه بي انتهاي آسمان رها مي شوند. هسته يك ستاره غول پيكر تقريبا به شكل آني منفجر مي شود. هسته به سمت بيرون پخش ميشود و با ذراتي برخورد ميكند كه به سمت درون ستاره كشيده شده اند. اين برخورد با توليد انرژي انبوهي همراه است كه هم عناصر سنگين موجود در كائنات را پديدار مي نمايد و هم منجر به تكه تكه شدن ستاره مي شود. اين انفجار ابر نواختر، منشا اوليه همه عناصر سنگين يافت شده در اجرام، ستاره ها، سياره ها و فضاهاي ميان كهكشانهاست. در اعماق سرد فضا، عناصري مانند كربن، اكسيﮊن و نيتروژن مي توانند با عنصر اوليه يعني هيدروژن تركيب شده و مولكولهاي پيچيده اي را بسازند مخصوصا در فضاهاي با چگالي و غلظت بالاتر كه امكان برخورد ذرات به يكديگر بيشتر است. تعداد بسيار زيادي از انواع مولكولهاي پيشرفته، به خصوص مولكولهايي كه اتم كربن در تركيب آنها حضور دارد، در فضاي ميان ستارگان يافت شده است. شكل گيري سيارات صفحات سياره اي مرحله شكل گيري يك سياره ممكن است كه به صورت يك صفحه درخشنده و يا تاريك در مقابل يك جرم آسماني درخشان به چشم آيد. برخي از اين صفحات در انبوه گاز و غبار مخفي و تنها در نور مادون قرمز نمايان مي شوند. صفحات سياره اي ديگر به صورت گرده هاي ذراتي شبيه به ستاره هاي دنباله دار ديده مي شوند كه در اثر وزش بادهاي ستاره اي شكل گرفته اند. وسعت هر يك از اين مناطق سياره خيز بيش از 20 برابر منظومه شمسي ما است. همه ذرات و مواد موجود در صفحات سياره اي در يك جهت در حال چرخش به دور يك ستاره مي باشند. محتويات صفحات سياره اي، شامل مولكول هاي پيچيده اي است كه برخي از آنها تنها در شرايط موجود دراين گونه صفحات به وجود مي آيند و برخي مولكولهايي هستند كه در فضاهاي ميان ستاره ها و كهكشانها نيز يافت شده اند. تشكيل اجرام ضمن گردش صفحات به دور ستاره، گرانش به انبوه اين ذرات اجازه تشكيل اجرام كوچك را مي دهد. فلزات سنگين و سيليكاتها در معركه داغ محدوده نزديك به ستاره نيز دوام مي آورند اما ذرات سبك تر و مولكول هاي فرار از جمله آب و گاز هيدروﮋن در قسمتهايي از صفحه كه از ستاره دورتر است امكان ادامه حيات دارند. توده ها ي ذرات سنگين پس از اينكه جرم كافي به دست آوردند شروع به سخت شدن مي نمايند و در اثر برخورد و تصادم ذرات با آنها رفته رفته اجرام بزرگي مي شوند. سرانجام اين توده ها و اجرام با يكپارجه شدن و جذب گازها و غبار اطراف بر فضاي خود مسلط مي شوند. شكل گيري سياراتي چون زمين و مشتري اختلافات ماهرانه در توزيع ذرات بين قسمتهاي مختلف يك صفحه سياره اي تعين كننده مكان و بزرگي سيارات در آن صفحه است. اجرام كوچك صخره اي و فلزي درمنظومه شمسي سياره اي همچون زمين را به شكل گدازان پديد آورده اند. در پي سرد شدن اين سيارات لايه هاي سخت آنها تشكيل مي شود. احتمال مي رود كه با گذشت زمان همه بخشهاي اين سيارات منجمد گردد. اين سيارات تحت بمباران هاي اجرام كوچك صخره اي قرار مي گيرند كه حامل عناصر و مولكولهايي از جمله مهمترين عنصر شناخته شده حيات يعني آب مي باشند. اجرام سرد و يخي كه در فاصله بيشتري از خورشيد قرار داشتند سياره اي چون مشتري را به وجود آورده اند. اين سيارات ممكن است داراي هسته هاي فلزي و سخت باشند ولي سطح خارجي آنها به شكل مايع و پوشيده از لايه هاي گازاست. ساختار سياره اي چون مشتري بسيار شبيه ستاره ايست كه گرد آن در گردش است. اين سيارات نيز مدام تحت آماج برخوردهاي اجرام كوچك قرار مي گيرند. كيمياي حيات در ساختار كائنات و بالطبع سيارات، مولكولهاي پيچيده كربن و اسيدهاي آمينه، دوركن اصلي تشكيل حيات، وجود دارند. با انتشار دقيق و تركيب اين اجزا و ذرات اوليه، طبيعت قادر به ساخت DNA شالوده اساسي حيات و زندگي در كره زمين گرديده است. چگونگي و شرايط تركيب اين اجزا هنوز در حال بررسي است. اما اين حقيقت كه اين تركيب در حال حاضر صورت گرفته و منجر به ايجاد حيات در كره زمين شده است و با در نظر گرفتن زنجيره ذرات در كائنات، رخ دادن اين گونه تركيبات و در نتيجه وجود حيات در قسمتهاي ديگري از كائنات همواره امكان پذير مي باشد.

نظریه ی ویلی - WILA Theory

مقدمه : سالهاست که فیزیکدانان و به خصوص کیهانشناسان ، با اصطلاحات جدیدی نظیر مهبانگ،انبساط عالم،انرژی تاریک و . . . درگیر شده اند!
اما وقت آن رسیده است که قدری در باورهایمان باز نگری کنیم.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
از انبساط عالم شروع می کنیم و سپس به سراغ انرژی تاریک و . . . می رویم.
سالها پیش،اخترشناس آمریکایی ادوین هابل کشف کرد که کهکشان ها و اجرام بزرگ آسمانی ،با سرعت از هم دور می شوند و در برخی مورد به هم نزدیک!
هابل همچنین کشف کرد که هر چه این کاهکشان ها از ما دور باشند،با سرعت بیشتری نسبت به کهکشان های نزدیک تر،از ما می گریزند.
بنابر این معادله ای را وضع نمود که به نام خود وی به ثبت رسید :

V = H . X

این معادله که به قانون هابل مشهور است نشانگر سرعت کهکشانی است که در حال گریز نسبت به کهکشانی دیگر می باشد.
که در آن V همان سرعت کاهکشان ، H ثابت هابل (که البته در مقدار دقیق آن ،اتفاق نظری بین جوامع علمی وجود ندارد) و X یعنی فاصله ی کاهکشان مورد نظر تا کهکشانی که سرعت را اندازه می گیرد.

این کشف و کشف پرتو های میکرو موج کیهانی(موسوم به پس زمینه) توسط آرنو پنزیاس و رابرت ویلسون(که البته کشفی الا بختکی بود)،زمینه را برای تولد نظریه ی (
Big Bang) یا مهبانگ فراهم کرد که بعدها،این تئوری،توسط هاوکینگ و همکارش وارد دنیای فیزیک شد!



خوب تا اینجا مشکلی وجود ندارد.
اما مشکلی که بعدها بوجود آمد،حاکی از این قضیه بود که سرعت انبساط جهان ، بر خلاف انتظار ، رو به افزایش است!
پیرو همین کشف بزرگ ، در سال 1998 این نظریه مطرح گشت که این افزونی سرعت ، به خاطر وجود نیرویی ناشناخته است که به انرژی تاریک (Dark Energy) معروف شد!
این انرژی ، که می گویند 73/. از مواد تشکیل دهنده ی کیهان ما را به خود اختصاص می دهد ، هیچ ماهیت مشخصی ندارد و کسی تا به حال نتوانسته به راز آن پی ببرد!
حال وقت آن رسیده است که ساختاری جدید برای کیهان خود در نظر بگیریم که حتی مشکل انرژی تاریک هم در آن حل گردد و این کار را با تئوری ویلی(WILA Theory) به انجام می رسانیم.

ابتدا از انبساط گیتی شروع میکنیم.
اندیشه ی اصلی این است :
انبساطی در کار نیست و این انبساط ، تنها زاده ی وهم ماست!!
بدین جلوه که می نماییم :
تمام اجرام غول پیکر اسمانی ، مانند کاهکشان ها ، تماما در مداراتی بزرگ ، بر گرد جرمی فوق العاده گران(سنگین) می گردند و ما به دلیل دید سنتی که از ساختار گیتی داریم،فکر میکنیم که جهان در حال انبساط است!
شبیه به نمای زیر :



جالب به توجه است که هر آنچه آزمایش که جهت تایید انبساط گیتی ، سرخ گرایی و آبی گرایی کاهکشان هاانجام گشته ، می تواند اثباتی بر همین گفتار هم باشد!!

و اما معادله ی هابل و نظریه ی ویلی :
این معادله ، دیگر جواب نمی دهد و نمی توان گفت که کهکشان های دورتر ، از نزدیک تر ها سریعتر حرکت می کنند.زیرا این سنجش سرعت، نسبت به خود ماست و نه جرمی واحد.
باید مانند منظومه ی خورشیدی که سرعت گویال ها(سیارات)را نسبت به هور(خورشید) می سنجیم،در همین جا نیز این کار را انجام دهیم.
فرمول مورد نیاز هم ، در اختیار داریم که حاکی است از :

V^2 = MG / R

که در آن V برابر است با سرعت اجرام در مدارشان به گرد مرکز نظام ، M برابر با میزان جرم مرکزی که اجرامی نظیر کاهکشان ها به حول آن در مداراتی بیضی شناورند ، G همان ثابت جهانی گرانش و R فاصله ی جرم در مدارش با جرم مرکزیست.

حال به سراغ انرژی تاریک می رویم.
سرعت فزاینده ی کاهکشان ها در مدارشان ( که پیش تر و در بافت سنتی کیهان ، آن را سرعت فزاینده ی انبساط می انگاشتیم)کاملا بدیهیست و اگر چنین نبود ، به در بسته می رسیدیم!
طبق فرمولی که پیش تر گفتم :

V^2 = MG / R

تنها عامل متغیر ، R است.پس اگر R کم شود ، سرعت جسم، افزونی می یابد و بر عکس.
در واقع ، کلید حل معمای 10 ساله مان همین R است.
خوب حال به توجه با داده های کیهانشناسیمان در باب سرعت فزاینده ی انبساط ،می فهمیم که تمام این اجرام(یا به بیانی بهتر،تمام آنهایی که تا به حال رصد کرده ایم) بر حسب اتفاق در حال پیشروی به نقطه ای از مدارشان هستند که در آنجا فاصله به کمینه می رسد(حضیض) و اما هنوز نرسیده اند!(البته شاید رسیده باشند و ما با توجه به سرعت نور، هنوز نور آن ها را در نیافته ایم).


حال به مهبانگ و دید نظریه ی ویلی می پردازیم :
اصولا وقتی انبساطی در کار نیست ، مهبانگی هم وجود ندارد .
اگر هم به امواج پس زمینه دل خوش کرده اید ، خدمتتان می گویم .
همانگونه که می دانیم ، امواج پس زمینه از هر سو، 15 میلیارد سال نوری گسترش یافته اند که در واقع می توان گفت از این سر تا آن سر آن 30 میلیارد سال نوری فاصله است.(البته اگر این عدد واقعی باشد و بر پایه ی معادلات بیگ بنگ بنا نشده باشد ، چون ما دیگر نیازی به بیگ بنگ نداریم)
مثلا در تصویر مشاهده می فرمایید که از نقطه ی A تا B فاصله ای برابر با 30 میلیارد سال است.



بر طبق خود نظریه ی مهبانگ نیز ، این امواج از نقطه ای واحد سر چشمه می گیرند ولی مشاهدات نشان می دهد که این امواج ، از نقطه ی مشخصی به دست ما نمی رسند و در سراسر آسمان ، یکسان اند و در ضمن در یک لحظه ، می توان آن امواج را در هر دو نیم کره زمین آشکار کرد!

ابتدا بهتر است به حل نکته ی نخست در مورد سر منشع این امواج بر طبق تئوری ویلی بپردازیم.
طبق نظریه ی WILA نیز این امواج از نقطه ای واحد سرچشمه می گیرند و آن نقطه ، مرکز جرمی نظام است.
خوب حال این سال پیش می آید که چرا از نقطه ای مشخص ، به ما نمی رسند؟!
خوب این مسئله در تئوری ویلی ، با به کار بردن یک لایه ی بازتاب کننده ی امواج ریز موج کیهانی(پس زمینه) که جهان را در احاطه ی خود گرفته است ، حل می شود.

این پوشش ،مانند سطح یک آینه ی کاو ( مقعر ) عمل می کند و تمام امواج ریز موج را به تمام نقاط کیهان نشر می دهد.
تقریبا به شکل زیر لطفا توجه گردد که زوایای تابش و بازتاب و همچنین محل استقرار راه شیری و زمین ، دقیق نیستند و تنها جهت به جا افتادن مطلب رسم گشته اند).



در شکل بالا ، زمین در راه شیری ، در چنین موقعیتی قرار دارد و امواج را از هر سو دریافت می کند.
پس اگر واقعا این امواج از هر سو 15 میلیارد سال نوری گشترده باشند ، قطر گیتی 30 میلیارد سال خواهد بود(البته عدد 15 میلیارد سال تقریبا نا دقیق است و چون عدد رندی است ، معمولا به کار می رود و در واقع ، بیشتر نظر ها بر عدد 7/13 میلیارد سال نوری است،<<البته با اختلاف نظر بر سر چند هزار سال>>).




و نکته ی دیگر اینکه این امواج ، در حدود همان 15 میلیارد سال پیش تابیده شده اند .
در واقع ما یک جهان بسته داریم.البته نه به آن معنای متداولی که در مورد سرنوشت جهان و و امگای عالم رواج دارد.بلکه به بعنی اینکه جهانی کروی داریم.

پس حالا دیگر نمی توان گفت که جهان از پس از بیگ بنگ به وجود آمده.
شاید بتوان تولد جهان را به پای نوسانات کوانتومی خلا که نماینده ای هم برای تولد جهان محسوب می شود ،گذاشت و شاید هم مدل های دیگر!!!



حال بهتر است به پیشبینی های این نظریه بپردازیم که البته برخی ،اثبات و یا پس بینی نیز محسوب می شوند!

بر طبق این مدل اتم مانندی که برای جهان فرض کردیم (البته نه به معنای عمیق ساختار اتم.بلکه شبیه به ساختار متداولی که برای اتم در نظر می گیرند)،این امکان وجود دارد که :

در این فرایند گردش های کهکشانی در مداراتشان ، شاهد برخورد هایی شدید بین آن ها باشیم که همانطور که می دانید ، این برخورد ها نا آشنا نیستند و بارها مشاهده گشته و خواهند گشت!
مثلا به اخبار زیر در مورد این برخورد ها توجه بفرمایید :

<<. . . اخترشناسان موفق به مشاهده يكي از بزرگترين برخوردهاي كيهاني شده‌اند كه در آن چهار كهكشان غول پيكر با يكديگر برخورد كرده و ادغام شدند.

به گزارش پايگاه خبري بي‌بي‌سي، گروهي از اخترشناسان با استفاده از تلسكوپ‌هاي فضايي اسپيتزر و چاندرا و همچنين تلسكوپ‌هاي زميني اين برخورد را رصد كردند.

انتظار مي‌رود نتيجه نهايي اين فرآيند پيدايش يك كهكشان فوق‌العاده عظيم باشد كه بزرگي آن تا ده برابر كهكشان راه شيري باشد.

جزئيات اين كشف در "نامه‌هاي نشريه اخترفيزيكي" چاپ شده است.

اين رصد نادر تصويري بي‌سابقه از چگونگي شكل‌گيري عظيم‌ترين كهكشان‌هاي كيهان ارايه مي‌كند.

برخورد يا ادغام كهكشان‌ها حادثه‌اي غيرعادي نيست. برخورد يك كهكشان بزرگ و چند كهكشان كوچكتر كه "ادغام فرعي" خوانده مي‌شود، قبلا ثبت شده است.

اخترشناسان همچنين ادغام‌هاي "عمده" ميان چند جفت كهكشان با ابعاد مشابه را مشاهده كرده‌اند.

اما تا امروز هيچ ادغام عمده‌اي ميان چند كهكشان بزرگ مشاهده نشده بود.

كنت راينز از مركز هاروارد-اسميتسونين براي علوم اخترفيزيك در شهر كمبريج در آمريكا گفت: "اين اولين موردي است كه من از آن خبر دارم. تا به امروز هيچكس از يك ادغام چهارطرفه به من خبر نداده است."
دكتر راينز اين تصادم را به برخورد "چهار كاميون ماسه به يكديگر كه شن‌ها را به هر طرف پرت مي‌كند" تشبيه كرد.

برخورد اين چهار كهكشان در جريان مطالعه خوشه‌هاي عظيم كهكشاني شامل ده‌ها تا صدها كهكشان مشاهده شد.

تلسكوپ اسپيتزر يك توده غيرعادي بزرگ از نور كه ناشي از تجمع چهار كهكشان بيضوي در خوشه ‪ CL0958+4702‬در فاصله پنج ميليارد سال نوري از زمين بود را شناسايي كرد.

دكتر راينز گفت: كهكشان‌هايي كه در قلب خوشه‌هايي از اين دست قرار دارند بزرگترين كهكشان‌ها در سراسر كيهان هستند.

وقتي فرآيند ادغام كامل شد، كهكشان عظيمي كه در نهايت به جا مي‌ماند يكي از بزرگترين كهكشان‌ها در جهان خواهد بود. اين پديده نحوه تشكيل كهكشان‌ها را نشان مي‌دهد.

كليه كهكشان‌هاي حاضر در اين برخورد جزو كهكشان‌هاي "بزرگ" طبقه‌بندي شده‌اند. سه عدد از آنها تقريبا به اندازه كهكشان راه شيري هستند و بزرگترين آنها تقريبا سه برابر راه شيري است.

تحليل اين توده نوراني - ناشي از ادغام - مشخص كرد كه متشكل از ميلياردها ستاره است كه در جريان تصادم به هر سو پرت شده و به حال خود رها شده‌اند. حدود نيمي از ستارگان اين توده بعدا به داخل كهكشان‌ها بازخواهند گشت.

به نظر مي‌رسد كليه ستارگان مورد مطالعه در اين ادغام در سه ميليارد سال نخست پس از انفجار بزرگ شكل گرفته باشند. اما ادغام در حدود ‪۹‬ ميليارد سال پس از انفجار بزرگ روي داده است.

اين نكته كه كهكشان‌هاي بزرگ حاوي تعداد كثيري ستارگان كهن هستند زماني براي يك نظريه محبوب درباره چگونگي تشكيل كهكشان‌ها - مدل سلسله مراتبي - مشكل ساز بود.

اين مدل مي‌گويد ساختارهاي كوچكتر طي ادغام‌هاي مكرر به ايجاد ساختارهاي بزرگتر تبديل مي‌شوند. براساس اين مدل، بزرگترين كهكشان‌ها بايد محل تولد ستارگان باشند و در نتيجه ستارگان آنها بايد جوان باشد.

يكي از راه حل‌هاي اين مشكل توسل به ايده ادغام‌هاي "غني از گاز" يا " خالي از گاز" است. در ادغام‌هاي غني از گاز، كهكشان آكنده از گازي است كه احتراق آن باعث تشكيل ستارگان تازه مي‌شود.

اما در ادغام‌هاي خالي از گاز، هيچ ستاره تازه‌اي شكل نمي‌گيرد.

به اين ترتيب ادغام‌هاي خالي از گاز يكي از راه‌هاي تشكيل كهكشان‌هاي بزرگ بدون تشكيل ستارگان تازه است.

در واقع، رصدها با كمك اسپيتزر نشان مي‌دهد گاز عنصري ناموجود در ادغام چهار كهكشان مزبور است كه احتمالا علت اينكه در آن فقط ستارگان كهن پيدا مي‌شود را توضيح مي‌دهد.

محققان علاوه بر اسپيتزر، از رصدخانه فضايي اشعه ايكس چاندرا براي اندازه‌گيري جرم خوشه‌هاي عظيمي كه اين ادغام در آن اتفاق مي‌افتد استفاده كرد.

در اين مطالعه همچنين از رصدخانه‌هاي زميني ‪ MMT‬و ‪ WIYN‬كه هر دو در شهر توسان آريزونا قرار دارند استفاده شد. >>

و یا خبر بر خورد یک سحاب با راه شیری.مشاهده بفرمایید :

<< . . . گروهي از دانشمندان كشف كردند كه يك سحابي بسيار بزرگ در حال نزديك شدن به كهكشان راه‌شيري است و با برخورد به آن در كم‌تر از ۴۰ ميليون سال آينده، آتش بازي بزرگي به راه مي‌اندازد.

در نشست تخصصي انجمن نجوم آمريكا در ايالت تگزاس، گروهي از دانشمندان كشف اخير خود را درباره‌ي برخورد يك توده‌ي عظيم از گاز هيدروژن با كهكشان راه شيري در كم‌تر از ۴۰ ميليون سال بعد اعلام كردند. بر اين اساس، سحابي اسميت كه هيدروژن كافي براي توليد بيش از يك ميليون ستاره خورشيد مانند را دارد، با فاصله‌ي تنها ۸ هزار سال نوري از كهكشان ما، با سرعت بسيار به سمت قرص راه شيري در حركت است. با برخورد اين سحابي در فاصله بين ۲۰ تا ۴۰ ميليون سال بعد، آتش بازي مهيبي در راه شيري پديد مي‌آيد.

اين توده كه در سال ۱۹۶۳ كشف شده است با پهناي ۲۵۰۰ سال نوري و طول ۱۱ هزار سال نوري، توجه گروهي از اخترشناسان را به خود جلب كرد تا دانشمندان با تلسكوپ راديويي «گرين بنك»(Green Bank)، به رصد آن بپردازند.

اين توده پس از برخوردي با زاويه حدود ۴۵ درجه به يكي از بازوهاي كهكشان، با تغذيه ستاره‌هاي راه شيري و برهم زدن شكل خوشه‌هاي ستاره‌اي، مقدمه ظهور ابرنواخترهاي پي درپي پس از چند ميليون سال خواهد بود، كه بي شباهت به آتش بازي كريسمس نيست!(محل برخورد و چگونگي آن را در شكل مقابل ببينيد)

اين دانشمندان با نقطه گذاري بيش از ۴۰۰۰۰ منطقه از اين سحابي به منظور تعيين دقيق شكل و موقعيت سحابي، اندازه ظاهري اين توده را در آسمان زمين در حدود ۱۵ درجه برآورد كردند يعني ۳۰ برابر قطر ماه در آسمان! اما به خاطر اين كه در سحابي ستاره‌اي وجود ندارد، به صورت مرئي ديده نمي‌شود.

دانشمندان در ابتدا قادر به تشخيص اين كه اين توده از كهكشان خارج مي‌شود، يا از آن دور مي‌شود نبودند، ولي پس از مشاهده سرعت زياد توده و رصد آشفتگي در نواحي نزديك به توده متوجه نزديك شدن سحابي به كهكشان شدند. در اين برخورد منظومه شمسي با زاويه‌اي در حدود ۹۰ درجه، از محل برخورد دور خواهد بود.

همچنين اثرات ناشي از نيروهاي كشندي راه شيري در اين سحابي مشاهده شده است كه شباهت زيادي به اثر گرانش خورشيد به دنباله‌دارها در منظومه شمسي دارد و ممكن است موجب گسيختگي و از هم پاشيدن قسمت‌هاي كم چگال سحابي قبل از برخورد بخش چگال توده شود.





تصويري از سحابي مذكور كه تلسكوپ راديويي گرين بنك به دست آورده استپس از برخورد توده به راه شيري، گاز هيدروژن همچون باراني بر كهكشان فرو خواهد ريخت كه در اين مرحله احتمال تشكيل سريع ستاره‌هاي پرجرم و بزرگ به خاطر شوك برخورد و تزريق گاز هيدروژن وجود دارد.

گروهي از دانشمدان علت پيدايش حلقه‌اي از ستاره هاي درخشان به نام كمربند «گلد»(Gold) در نزديكي خورشيد را تصادمي مشابه با راه شيري در گذشته مي‌دانند . . . >>

و حتی پیش بینی اینکه در آینده آندرومدا نیز با ما برخورد سنگین خواهد داشت و شاید هم نداشته باشد.حال چه باشد و چه نباشد ، منطقیست!
متن طویل هم در باب همین برخورد در اختیار بود که به سبب کم بودن حجم مقاله ، تنها اشاره ای کوچک بدان کردیم.


نکته : بر طبق ویلی تئوری ، از پس از ادغام کاهکشان ها و . . . باهم ،جرم جدید تشکیل می شود که خودش نیز ،شروع به چرخیدن به گرد مرکز جرمی نظام می کند!
در ضمن ، این که بعد از برخورد ها ، کاهکشان ها چه ماهیتی به خود می گیرند ، مهم نیست و تنها به برخورد و عدم برخورد پرداختیم.

اینکه چرا خوشه ها و گروه های کهکشانی در حال واپاشی اند نیز روشن است :
خوشه ای وجود ندارد که بخواهد پایدار باقی بماند.درست که کاهکشان ها با توجه به موقیعتشان نسبت به هم تاثیرات قوی گرانشی را روی هم اعمال می کنند اما دلیلی ندارد که بدان ها خوشه های در حال انبساط بگوییم و ما امروزه می دانیم که :

با گذشت حدود 100 میلیارد سال هیچ کهکشان دیگری را در اطراف خود نخواهیم دید و اگر هم این پیش بینی کیهان شناسان درست باشد ، امریست بدیهی!


پیش بینی دیگر که نامش را می توان به پس بینی هم تغییر داد ، این است که :
بر طبق ساختاری که برای گیتی در نظر گرفتیم ، علاوه بر امکان دور شدن اجرام(با توجه به موقعیت مداریشان) از ما هست ، این امکان نیز وجود دارد که عده ای هم به ما نزدیک شوند و امروزه می دانیم که دست کم 5 کاهکشان از جمله آندرومدا و یک سحابی به طرف ما می آیند و این بدیهیست!


پیش بینی/پس بینی دیگر این می باشد که امواج پس زمینه ، در ابتدا که از سطح جرم تابیده شده اند ، دارای همین طول موجی که ما آشکار می کنیم نبودند و در واقع انرژی بیشتری داشتند و به مرور زمان،فرکانسشان کاهش یافت و بدین حدی که ما آشکار می کنیم رسیدند . این گفته را از نسبیت عام دریافت می کنیم :

f' =(1+ MG/rc^2) f and f' =(1-MG/rc^2) f

كه در آن٬ f برابر با فركانس نخست فوتون.M جرم جسم گراننده.r بابر با شعاع جسم كه در حات كلي همان فاصله ي فوتون با مركز جرم گراننده است.G ثابت جهاني گرانش و c^2 برابر با مجذور سرعت نور.
علامت +دراين رابطه٬مربوط به زمانيست كه فوتون در ميدان سقوط مي كند و علامت - مربوط به صعود فوتون است.

البته لازم به بیان است که ما در نقطه ای از کیهان هستیم که در آنجا امواج را با این طول موج اشکار می کنیم و بی شک ، اگر در لبه های عالم به سر نبریم،دورتر از ما نیز(دور و بر لبه های کیهان)امواجی پس زمینه دارای انرژی کمتری نسبت به چیزی که ما آشکار می کنیم هستند و گرنه ما ،در لبه ی کیهان به سر می بریم . . .

پیش بینی دیگر ، این است که امواج پس زمینه ، باید قدری اختلاف در سرعتشان (هر چند اندک) ، نسبت به سرعت ثابت C در خلاء وجود داشته باشد و این گفته نیز، از روی یکی از فرمول های نسبیت عام برداشت می شود :

c=(1+ MG/rc^2)c0 and c=(1- MG/rc^2)c0


كه در آن ٬c برابر با سرعت ثانویه ی فوتون .M جرم جسم گراننده.r بابر با شعاع جسم كه در حات كلي همان فاصله ي فوتون با مركز جرم گراننده است.G ثابت جهاني گرانش و c^2 برابر با مجذور سرعت نور و c0 هم سرعت ثابت نور که برابر است با حدودا 300 هزار کیلومتر در ثانیه.
علامت +دراين رابطه٬مربوط به زمانيست كه فوتون در ميدان سقوط مي كند و علامت - مربوط به صعود فوتون است.

شاید این اختلاف سرعت ، آنقدر کم باشد که هیچ دستگاهی نتواند آن را اندازه گیری کند!

شایسته ی اشاره است که : این امواج ، با توجه به ساختاری که برای کیهان فرضی کردیم ، پس از نزدیک شدن دوباره به مرکز جرمی نظام ، دوباره افزایش فرکانس و پس از دوری مجدد از آن ، کاهش فرکانس را به دنبال خواهند داشت و این روند تا همیشه ادامه دارد .


و پیش بینی نهایی اینکه : در آینده ی دور/نزدیک ، باز هم اجرامی را رصد خواهیم کرد که تا به حال دیده نشده بودند و به خاطر موقعیت مداریمان ، آنها را رصد خواهیم کرد.اما اینبار ممکن است سرعتشان و را رو به کاهش ببینیم(البته در مورد همه ی آن ها ،این مورد اتفاق خواهد افتاد . . . شاید عمرمان تا آن روز بسنده کرد و شاید هم نه!

لازم می دانم که بگویم که نام این تئوری ،(WILA)مخفف جمله ی : Wold Is Like Atom به معنای <<جهان شبیه به اتم است>>می باشد

اسطوره اي براي تمام قرون

استفان ويليام هاوكينگ 64 ساله اينك به الگويي براي مردمان سياره ما تبديل شده تا نمونه اي افسانه اي از زيستن و اميد به زندگي را ترويج كند. استفاون هاوكينگ يكي از برجسته ترين و نام آور ترين رياضيدانان و كيهان شناسان معاصر ما است. نظريات بنيادي او در حوزه عالم بزرگ مقياس و فرايندهاي مربوط به آشفتگيهاي فضا زمان و پديده هاي اعجاب انگيزي همچون سياهچاله ها باعث شده تا نام وي در عرصه دانش معاصر و براي هميشه ماندگار شود. او اينك داراي درجه لوكسيان پرفسور رياضيات در دانشگاه كمبريج است و بد نيست بدانيد اين مقام ارشد رياضيات زماني در اختيار چهره هاي برجسته اي چون سر ايزاك نيوتون و پاول ديراك بوده است. تحقيقات وسيع هاوكينگ در خصوص سياهچاله ها باعث كشف پديده اي شگفت در حوزه فضا شده است كه با نام  تابش سياهچاله شناخته مي شود. اما جالب اينجا است كه در كنار چنين فعاليتهاي علمي بسيار جدي، اين دانشمند بلند آوازه معاصر گام هاي بلند و بزرگي را براي ترويج علم در جهان برداشته است. وي نويسنده پرفروش ترين كتاب علمي عامه پسند به نام تاريخچه مختصر زمان است كه به مدت 100 هفته توانسته بود در صدر پر فروش ترين كتابهاي عالم قرار گيرد. وي همچنين كتابهايي را براي كوكان نوشته و در برنامه هايي همانند، جهان استفاون هاوكينگ به تشريح مسايل پيچيده علمي به زباني ساده براي مردم پرداخته است. هر يك از اين فعاليتها به تنهايي كافي است كه نام انساني را در تاريخ جاودان كند اما هاوكينگ فراتر از اين افقها را فتح كرده است.                    

آيا مي توان باور كرد تمام اين موفقيتها از آن مردي باشد كه به فلج اعصاب محرك عضلاني مبتلا است و از نظر پزشكي سالها قبل مي بايست در مي گذشت. اين بيماري كشنده زماني به سراغ هاوكينگ آمد كه تنها 21 سال داشت و كم كم تواناييهاي عضلاني او را سلب كرد . به تدريج كار به جايي كشيد كه تمام عضله هاي وي توان تحرك خود را از دست دادند و امروزه به جز عضلات قلب، چشم، ريه و دستگاه گوارشي، وي فاقد هرگونه توانايي حركتي است. به همين دليل ويلچير يا صندلي چرخداري ويژه اي براي وي ساخته شده كه او بتواند با كمك نگاه خود به ان فرمان دهد. آن را جركت دهد و با نگاه كردن به صفحه كليد بصري ويژه اي حروف خود را انتخاب و متن مورد نظر را بيان كند. زندگي كه براي هر كسي مي تواند جهنمي غير قابل تصور باشد براي هاوكينگ همراه با اميد به آينده و كشف تازه ها بوده است. پزشكان زماني كه هاوكينگ به اين بيماري مبتلا شد به وي گفتند كه شايد كمتر از چند سال بعد در اثر رشد اين بيماري در گذرد اما از ان زمان 45 سال مي گذرد و هاوكينگ در مبارزه اي سخت با بيماري خود به موفقيت دست يافته است. وي نشانه و سمبولي براي اميد به آينده است.                                          

چند هفته پيش برجسته ترين چهره رياضيات و كيهان شناس معاصر سفري با گرانش صفر را تجربه كرد. يك بويينگ تغيير فرم يافته از پايگاه كندي عازم سفري كوتاه ولي خاطره انگيز براي استفان هاوكينگ شد. وي در اين سفر براي اولين بار پس از 40 سال توانست از روي صندلي چرخدار برخيزد و شناوري در شرايط بي وزني را تجربه كند. تجربه اي كه شايد بسياري از افراد سالم هم حاضر به انجام آن نباشند اما هاوكينگ گويا قصد دارد ثابت كند كه انسان قادر به انجام هر كاري است. هاوكينگ پس از اين سفر در گفتگويي دشوار با خبرنگاران كه با كمك رايانه متصل به صندلي چرخدارش صورت مي گرفت، گفت: " از اين تجربه بي نهايت راضيم و احساس مي كنم به دروازه هاي فضا نزديك مي شوم. من اين پرواز را براي آمادگي انجام سفر بعديم انجام دادم و قصد دارم سال 2009 به عنوان اولين معلول به سفري به مدار زمين بروم، پس فضا به من خوش آمد بگو كه من در آستانه سفر به سوي تو قرار دارم. " هاوكينگ فضا را آينده بشر توصيف كرد و از احساس خوب خود هنگام رهايي از بند گرانش سخن گفت اما او خود اميد جديدي است براي مردمي كه مبتلا به ناتوانايي هاي گوناگوني هستند يا در درياي مشكلات مي افتدند. هاوكينگ ثابت كرده است كه مي توان با اميد ، مرگ را هم به بازي گرفت. و هاوكينگ نمادي براي عصر جديد ما است

زحل

زحل

زحل دورترين سياره اي است که ستاره شناسان باستان آن را مي شناختند. در ١٦١٠ميلادي گاليله، ستاره شناس ايتاليايي، اولين کسي بود که زحل را با تلسکوپ ديد. در کمال شگفتي، او دو زائده در دو طرف سياره مشاهده کرد. او آنها را به شکل دو کرده مجزا رسم کرد و گفت به نظر مي رسد زحل، سياره اي سه تايي است. در رصدها و طرح هاي بعدي، او دو جسم جانبي زحل را مانند دسته هايي که به سياره متصل اند، رسم کرد. در ١٦٥٩ ميلادي هويگنس، ستاره شناس هلندي، با تلسکوپي که از تلسکوپ گاليله قوي تر بود، زحل را رصد کرد و اعلام کرد در اطراف زحل حلقه بارک و مسطحي وجود دارد.

زحل

در ١٦٧٥، ستاره شناس ايتاليايي، ژان-دومينيک کاسيني، شکافي را بين دو حلقه زحل، که اکنون آنها را حلقه هاي A و B مي ناميم، مشاهده کرد. اکنون مي دانيم که اثرات گرانشي ميماس، يکي از اقمار زحل، شکاف ٤٨٠٠ کيلومتري کاسيني را به وجود آورده است.

زحل نيز مانند مشتري، بيشتر از هيدروژن و هليوم تشکيل شده است. حجم آن ٧٥٥ بار بيشتر از زمين است. بادهاي جو بالايي زحل در مناطق استوايي، تا سرعت ٥٠٠ متر بر ثانيه نيز حرکت مي کنند( براي مقايسه، بادهاي طوفاني شديد زمين در لايه هاي بالايي جو ١١٠ متر بر ثانيه است). اين بادهاي پرسرعت با گرمايي که از درون سياره مي آيد، ترکيب مي شوند و نوارهاي زرد رنگ و طلايي رنگ سطح زحل را تشکيل مي دهند.

مجموعه حلقه هاي زحل، بزرگترين و پيچيده ترين حلقه ها در منظوه شمسي هستند که تا صدها هزار کيلومتر از سياره فاصله گرفته اند. در اوايل دهه ١٩٨٠ميلادي، دو فضاپيماي وويجر ناسا کشف کردند که بيشتر حلقه هاي زحل از يخ آب تشکيل شده اند؛ آنها همچنين ساختارهاي مواج روي حلقه ها، حلقه هاي کوچک و ... ، اشکال تيره اي در حلقه ها که با سرعتي متفاوت از سرعت ساير مواد حلقه اطرافشان به دور سياره مي گردند، کشف کردند. مواد حلقه اندازه هاي گوناگوني، از چند ميکرومتر تا چند ده متر، دارند. دو قمر کوچک زحل، درون شکاف بين دو حلقه اصلي قرار دارند.  

تا کنون  ٥٦ قمر زحل کشف شده است و احتمالا بسياري از آنها هنوز ديده نشده اند. بزرگترين قمر زحل ، تيتان، کمي از سياره عطارد بزرگتر است. ( تيتان دومين قمر بزرگ منظومه شمسي است؛ گانيمد، قمر مشتري، مقام اول را دارد.) تيتان جو ضخيمي از هيدروژن دارد که احتمالا شبيه به جو زمين در مدتها پيش است. مطالعه و بررسي بيشتراين قمر، اطلاعات بسياري درباره شکل گيري سيارات، و احتمالا اولين روزهاي زمين، به ما مي دهد.

زحل اقمار کوچک بسياري نيز دارد. هريک از اين قمرها در نوع خود بي نظير و يکتا هستند؛ از انسلادوس که سطحش به طور مداوم در حال تغيير است، تا لاپتوس که يک روي آن به سياهي قير و نيمکره ديگرش به سفيدي برف است.

گرچه ميدان مغناطيسي زحل به شدت ميدان مشتري نيست اما ٥٧٨ بار از ميدان مغناطيسي زمين قوي تر است. زحل، حلقه هايش و بسياري از اقمار آن، درون مغناط کره زحل، ناحيه اي در فضا که ذرات باردار در آن بيشتر تحت تاثير ميدان مغناطيسي زحل هستند تا بادهاي خورشيدي، قرار گرفته اند. تصاوير تلسکوپ فضايي هابل نشان مي دهد در مناطق قطبي زحل شفق هايي مانند شفق هاي قطبي زمين تشکيل مي شود. شفق هاي قطبي زماني تشکيل مي شوند که ذرات باردار در امتداد خطوط ميدان مغناطيسي وارد جو سياره شوند.

وويجر ١ و٢ در  ١٩٨١ ميلادي از کنار زحل گذشتند و تصاويري از آن به زمين ارسال کردند. مرحله بعدي تکميل دانش ما از زحل در حالي که کاسيني و هويگنس به تحقيقات خود ادامه مي دهند، ادامه دارد. کاوشگر هويگنس در ژانويه ٢٠٠٥ ميلادي بر سطح تيتان فرود آمد و داده هايي را از سطح و جو اين قمر جمع آوري کرد. کاسيني در طي ماموريت ٤ ساله اش، براي بررسي اقمار، حلقه ها و مغناط کره آن، بيش از ٧٠ دور زحل خواهد گشت. فضاپيماي کاسيني-هويگنس را ناسا، سازمان فضايي اروپا و سازمان فضايي ايتاليا حمايت کرده اند.

پلوتون

پلوتون

پلوتون، کوچکترين، سردترين و دورترين سياره منظومه شمسي، از زمان کشفش در سال ١٩٣٠ ميلادي موقعيتي نامشخص داشت؛ تا زماني که در نشست انجمن بين المللي نجوم در تاريخ ٢٤ آگوست ٢٠٠٦ ميلادي تصويب شد که پلوتون از مقام يک سياره رسمي به يک سياره کوتوله تغيير کند. بنابر قوانين جديد، يک سياره بايد سه ويژگي داشته باشد: بايد گرد خورشيد بگردد؛ بايد آنقدر بزرگ باشد که تحت گرانش خود شکلي کروي پيدا کند؛ و بايد اجرامي را که در مدارش قرار دارند، در مسير جاروب کرده باشد.

معيار آخر پلوتون و اِريس را از مقام سياره بودن سلب کرد، زيرا اين دو در ميان خرده سنگهاي کمربند کوئيپر حرکت مي کنند؛ در مورد سيارک سِرِس هم همين گونه است، زيرا در ميان اجرام کمربند سيارکها حرکت مي کند.

• "سياره" جرمي سماوي است که الف) در مداري گرد خورشيد در حرکت باشد. ب) جرم کافي داشته باشد تا بر ساختار صلب و جامد خود غلبه کند و تحت تعادل هيدرواستاتيکي، شکلي تقريبا کروي به دست آورد. پ) اجرام واقع در مسيرش را جاروب کرده باشد.
• "سياره کوتوله" جرمي سماوي است که الف) در مداري گرد خورشيد در حرکت باشد. ب) جرم کافي داشته باشد تا بر ساختار صلب و جامد خود غلبه کند و تحت تعادل هيدرواستاتيکي، شکلي تقريبا کروي به دست آورد. پ) اجرام واقع در مسيرش را جاروب نکرده باشد. ت) قمر نباشد.
• همه اجرام ديگري که به دور خورشيد مي گردند و قمر نيستند، "اجرام کوچک منظومه شمسي" ناميده مي شوند.

همچنين پلوتون عضو دسته اي از اجرام است که در کمربندي قرص-مانند در وراي مدار نپتون، به نام "اجرام کوييپر" حرکت مي کنند. اين منطقه دوردست شامل تعداد زيادي سرزمين هاي کوچک يخي، با قطري حداقل ١٠٠٠ کيلومتر، است که به نظر مي رسد منشا بسياري از دنباله دارها باشد.

کلايد تومبا، پلوتون را در سال ١٩٣٠ ميلادي کشف کرد. اين سياره کوتوله هر ٢٤٨ سال يکبار به دور خورشيد مي گردد. آخرين باري که پلوتون به نزديکترين نقطه مدارش به خورشيد رسيد، سال ١٩٨٩ ميلادي بود. بين سالهاي ١٩٧٩ و ١٩٩٩ به علت مدار بيضوي بسيار کشيده پلوتون، اين جرم از نپتون به خورشيد نزديک تر شد که موقيعت مناسبي را براي مطالعه بيشتر قمر آن، شارون، فراهم کرد.

بيشتر آنچه ما راجع به پلوتون مي دانيم، به رصدهاي رصدخانه هاي زميني اواخر دهه 70، ماهواره فروسرخ IRAS و تلسکوپ فضايي هابل بر مي گردد. پاسخ بسياري از پرسش هاي کليدي درباره پلوتون، شارون و ساير اجرام دوردست منظومه شمسي هنگام رسيدن ماموريت هاي فضايي به سمت آنها پاسخ داده خواهد شد.

هيچ فضاپيمايي تا کنون به پلوتون نرسيده است. ناسا فضاپيمايي به نام "افق هاي نو" به سمت پلوتون و شارون فرستاده است که علاوه بر مطالعه آنها، اجرام کوييپر را نيز مورد بررسي ومطالعه قرار مي دهد.

پلوتون و شارون در منطقه اي قرار دارند که تجمعي از صدها يا هزاران جرم مشابه در آنجاست. اين اجرام، بازمانده دوران اوليه پيدايش منظومه شمسي هستند.

پلوتون قطري حدود دو سوم ماهِ زمين دارد، با هسته اي سنگي که پوششي از يخ آب آن را فرا گرفته است. به علت چگالي کم آن، جرمش يک ششم جرم ماه است. به نظر مي رسد لايه اي از متان يخ زده، نيتروژن و کربن مونوکسيد سطح پلوتون را پوشانده باشد. هنگامي که به خورشيد نزديک مي شود، بخشي از لايه هاي يخ تبخير مي شوند و جو رقيقي با فشار يک ميليونيوم جو زمين براي پلوتون ايجاد مي کنند. گرانش کم پلوتون (حدود 6 درصد زمين) موجب مي شود جو در ارتفاع بيشتري پخش شود. چون مدار پلوتون بيضي بسيار کشيده است، در بازه زماني که در مدارش از خورشيد دور مي شود، سردتر مي شود. در اين زمان، بخش زيادي از جو سياره يخ مي زند.

در سال ١٩٧٨، دو رصدگر آمريکايي، جيمز کريستي و رابرت هَرينگتون، قمر پلوتون، شارون، را کشف کردند. شارون تقريبا نصف قطر پلوتون را دارد و مداري مشابه آن دارد. شارون و پلوتون، در اصل مانند يک سياره دوتايي هستند. سطح شارون، با يخ آب کثيف پوشيده شده است و به همين علت نور خورشيد را، به اندازه پلوتون، از سطحش بازتاب نمي کند.

به علت کوچکي و دوري پلوتون، از زمين به سادگي نمي توان آن را رصد کرد. در دهه ١٩٨٠ پلوتون و شارون بارها از مقابل يکديگر عبور کردند. رصد اين عبورها، به دانشمندان کمک مي کرد نقشه هاي خامي از سطح دو جرم بدست آورند. از همين نقشه ها قطب هاي پلوتون و لکه هاي تيره و بزرگ نزديک استوايش کشف شدند.

منظومه شمسی

منظومه شمسی ما

ما، از سرزمین کوچک خود، به اقیانوس کیهانی پهناوری به گستره هزاران سال نوری، می نگریم. درگذشته، اخترشناسان نقاط نورانی در آسمان می دیدند که میان ستارگان حرکت می کردند.  آنها نام این نقاط نورانی متحرک را سیاره، به معنای چیزی که حرکت می کند گذاشتند و به هر یک از آنان نام یکی از خدایان باستانی را دادند.

منظومه شمسی

 

مشتری (هرمزد ایرانی یا ژوپیتر رومی) خدای خدایان

مریخ خدای جنگ

عُطارِد (تیر ایرانی یا مرکوری رومی) پیام آور خدایان

زهره (ناهید یا آناهیتا ایرانی و وتنوس رومی) خدای زیبایی و عشق

زحل (کیوان ایرانی یا ساتون اروپایی) پدر مشتری و خدای کشاورزی

دنباله دارها با دم مسحور کننده شان و شهاب های درخشان که گاهی در آسمان دیده می شدند نیز مورد مطالعه رصدگران آن زمان قرار می گرفتند.

از زمان اختراع تلسکوپ سه سیاره دیگر نیز به جمع سیارات منظومه شمسی پیوستند: اورانوس (١٧٨١) ، نپتون (١٨٤٦) و پلوتون در صورتی که آن را هنوز سیاره به شمار آوریم (١٩٣٠).

علاوه بر آنها، هزاران جرم کوچک دیگر نیز، مانند خرده سیاره ها و دنباله دارها وجود دارد. بیشتر سیارکها در منطقه ای بین مدار مریخ و مدار مشتری قرار دارند. در حالی که مکان اصلی دنباله دارها، آنسوی مدار پلوتون، در ابر اورت است.

چهار سیاره نزدیک خورشید – عطارد، زهره، زمین و مریخ- به دلیل سطح سنگی و جامدی که دارند، سیارات سنگی نامیده می شوند. چهار سیاره بزرگ که در آنسوی مدار مریخ هستند – مشتری، زحل، اورانوس و نپتون- سیارات گارن نام دارند. سیاره کوچک و دور دست پلوتون سطحی جامد اما یخی دارد.

تقریبا همه سیارات – و برخی از قمرهای آنها – جو دارند. بخش زیادی از جوّ زمین، از نیتروژن و اکسیژن تشکیل شده است. زهره جوّ ضخیمی از کربن دی اکسید (Co₂) ، به همراه رده هایی از گازهای سمی مانند گوگرد دی اکسید (سولفور دی اکسید)، دارد. جوّ مریخ از گاز کربن دی اکسید تشکیل شده است که بسیار نازک است. مشتری، زحل، اورانوس و نپتون عمدتاً از هیدروژن و هلیم هستند. پلوتون، زمانی که در نزدیکی خورشید است، جوّ رقیقی دارد، امّا هنگامی که از خورشید فاصله می گیرد و به مناطق دورتر مدارش می رود، جوّش یخ می زند و برروی سطح فرو می ریزد. از این نظر، پلوتون مانند یک دنباله دار رفتار می کند.

تاکنون بیش از ١٦٠ قمر، در مدارهایی در اطراف سیارات، با اندازه هایی بزرگتر از ماه ما تا خرده سنگهای کوچک شناخته شده است. بسیاری از آنها با فضاپیماهای سیاره ای کشف شده اند. برخی از این اقمار جو دارند (مانند تیتان قمر زحل). حتی برخی میدان های مغناطیسی دارند (مانند گانمید، قمر مشتری). یو یکی از اقمار مشتری، فعاّل ترین جرم منظومه شمسی از جهت فعالیت های آتشفشانی است. ممکن است اقیانوسی در زیر پوسته یخی اروپا، قمر مشتری نهفته باشد و تصاو.یر رسیده از گانمید، حرکت تاریخی پوسته های یخی را نشان می دهد. برخی از اقمار، خرده سیاراتی هستند که در دام گرانش سیارات افتاده اند. مثال هایی از این گونه قمرها، فوبوس و دیموس و بسیاری از اقمار مشتری، phoebe قمر زحل ، بسیاری از اقمار جدید اورانوس و احتمالا نِرِئید قمر نپتون است.

از سال ١٦١٠ میلادی تا ١٩٧٧ میلادی تصور می شد زحل تنها سیاره ای است که حلقه دارد. اکنون می دانیم که مشتری، اورانوس و نپتون نیز حلقه دارد؛ گرچه حلقه های زحل، بزرگترین حلقه هاست. ذراتِ این حلقه ها اندازه های متفاوتی از ذرات غبار تا قطعه هایی به اندازه یک خانه دارند و ممکن است ذرات و تکه های سنگی یا یخی باشند.

بیشتر سیارات میدان مغناطیسی دارند که در اطراف سیاره گسترده شده است و مغناط کره را تشکیل داده است. این مغناط کره ها، به همراه ذرّات باردار شناور در آنها، با سیاره می چرخند. خورشید مغناط کره ای دارد که همه منظومه شمسی ما را احاطه می کند.

گذشتگان می پنداشتند زمین مرکز کیهان است و خورشید و تمام ستاره ها به دور آن می گردند. کوپرنیک نشان داد که زمین و همه سیارات به دور خورشید می گردند. کم کم شناخت ما از کیهان بیشتر شد و این پرسش مطرح شد که آیا سیارات دیگری وجود دارند که در آنها حیات وجود داشته باشد؟ در سال های اخیر، ستاره شناسان ابزارهایی برای تشخیص سیارات غول پیکر گازی در اطراف ستاره های دیگر به دست آورده اند.

اما تعریف ستاره چیست؟ انجمن بین المللی نجوم تعریفی را برای سیاره ارائه کرده است :

"جرمی که ١ – در مداری به دور خورشید باشد، ٢ – جرم کافی برای تامین گرانش خودش داشته باشد، طوری که بر نیروهای جسم صلب مقاومت کند، به گونه ای که شکلش در تعادل هیدرواستاتیکی باشد (تقریبا کروی)  و ٣ – در مدارش جرم دیگری نباشد."

بر طبق این تعریف پلوتون در کنار انبوهی از خرد سیاره های کمربند کویی پر سیاره به شمار نمی آید، امّا هنوز بحث بر سر آن ادامه دارد.

در همین زمان قمرها نیز کشف می شوند. انجمن بین المللی نجوم حدّ پایه اندازه یک قمر را یک مایل، یا حدود ٦/١ کیلومتر دانسته است و اجرام کوچک تر از آن که به دور سیاره ای بگردند قمر نام ندارند و فقط قطعه سنگ یا یخی سرگردان بهش مار می روند

ساختارهایی که در عالم می‌شناسیم چگونه تکامل یافتند؟

مسئله چگونگی تکامل ساختارها در عالم شاید پرسش اساسی اخترشناسی باشد، چرا که اخترشناسان "مورخان کیهان" هستند. از آنجا که نور با سرعت متناهی سیر می‌کند، مشاهده "مسافت‌های دور" در واقع مشاهده "زمان‌های دور" است.
رصدهای انجام شده از دورترین مرزهای عالم نشان می‌دهد که عالم به صورت کلوخه‌ای است و شامل ساختارهای بسیار قدیمی است که به میزان زیادی تکامل یافته‌اند. ما کهکشانها و خوشه‌های کهکشانی‌ای را می‌یابیم که مربوط به دورترین زمان‌های قابل مشاهده هستند، یعنی وقتی که عالم حدود یک پنجم سن کنونی خود را داشت. اما هنوز در نیافته‌ایم که چگونه این ساختارها درون "سوپ آغازین" متراکم شدند و از آن شکل گرفتند. به نظر می‌رسد که شکل گیری ساختارها بسیار سریعتر از آن چیزی باشد که نظریه‌‌های فعلی بیان می‌کنند.
پیوند شدید این ساختارها- قدیمی و جدید- را گرانش فراهم می‌کند. اما ما نمی‌توانیم توضیح دهیم که آن همه جرم که بتواند چنین گرانشی را ایجاد کند کجاست.
در بسیاری از ساختارهای قدیمی عناصر شیمیایی گوناگونی موجودند. این مطلب را از بررسی طیف آنها می‌فهمیم. برای مثال، گازی که به حالت پراکنده خوشه‌های کهشانی را فرا گرفته‌است، حاوی کسری از عناصر سنگین ( عناصر بجز هیدروژن و هلیوم) است که قابل مقایسه با کسری است که در حال حاضر در کهکشان خود ما مشاهده شده‌است، در حالیکه این خوشه‌ها مدت‌ها پیش شکل گرفتند.
می‌دانیم که عالم اولیه فقط شامل سبک‌ترین عناصر بود: هیدروژن و هلیوم. تمام عناصر سنگین‌تر، از این دو عنصر سبک‌تر ساخته شدند و تنها جایی که می‌دانیم چنین چیزی می‌تواند اتفاق بیفتد مرکز ستارگان است. بعدا این عناصر از طریق انفجارهای ابرنواختری در محیط میان ستاره‌ای پراکنده شدند. اما آیا این تنها راه ساخته شدن عناصر سنگین است، یا اینکه صرفا ما از طریقه دیگر تولید آنها بی خبریم؟
بنابراین اخترشناسان در واقع با شکلی از مسئله قدیمی "اول مرغ بود یا تخم مرغ" مواجه شده‌اند، یعنی اول ستارگان بودند یا کهکشان‌ها؟ این مسئله، حل معمای شکل گیری ساختارهای عالم را بسیار دشوارتر می‌کند. بهترین راه جواب دادن به این پرسش آن است که با ابزاری حساس به مشاهده زمان‌های گذشته بپردازیم تا وجود عناصر را در دورترین کهکشانها و خوشه‌های کهکشانی بررسی کنیم.        

ترکیبات شیمیایی ستارگان

حتی تا قرن نوزدهم، بسیاری از مردم فکر می‌کردند که تعیین ترکیبات شیمیایی ستارگان غیرممکن است. اما سرانجام اخترفیزیکدانان نادرستی حرف آنها را ثابت کردند: با استفاده از طیف‌نمایی.
وازه "طیف" امروزه به معنی "نمایش تابش الکترومغناطیسی به صورت تابعی از طول موج" به کار می‌رود. واژه طیف با این معنا زمانی که ایزاک نیوتن آزمایش تجزیه نور سفید را به رنگهایش با استفاده از منشور در سال 1671 گزارش کرد، کاربرد پیدا کرد. چندین واژه مرتبط مثل طیف‌نمایی (بررسی طیف‌ها) و طیف نگار از آن زمان وارد زبان شده‌اند. شما نیز می‌توانید یک طیف نماگر( شخصی که طیف‌ها را بررسی می‌کند) باشید! وقتی که رنگین کمانی را می‌بینید، آن را به دقت مشاهده کنید. یا با استفاده از یک منشور که جلوی پرتوی از نور خورشید می‌گیرید نواری شامل رنگ‌های مختلف را به روی یک پرده یا دیوار بیندازید. احتمالا از دید چشمان شما تغییر رنگ‌ها تدریجی است و تغییر شدت نور مربوط به رنگ‌های مختلف نیز تدریجی است. ما از اصطلاح طیف پیوسته برای توصیف طیف‌هایی استفاده می‌کنیم که مثل این به صورت تدریجی تغییر می‌کنند. اما خطوط مجزایی نیز وجود دارد که به آنها بسته به آنکه پرنورتر یا کم نورتر از طیف پیوسته مجاورشان باشند، خطوط نشری یا خطوط جذبی گفته می‌شود. شما می‌توانید با استفاده از یک منشور که جلوی نور شمع یا انواع بخصوصی از لامپ‌ها می‌گیرید چنین خطوط طیفی‌ای را مشاهده کنید.

چگونه می‌توان ابعاد و سن عالم را اندازه گرفت؟

اخترشناسان تخمین می‌زنند که انفجار بزرگ بین 10 تا 20 میلیارد سال پیش اتفاق افتاده باشد. آنها سن عالم را به دو روش برآورد می‌کنند: 1. با جستجوی پیرترین ستارگان و 2. با اندازه‌گیری آهنگ انبساط عالم و برون‌یابی تا زمان انفجار بزرگ.


پیرترین ستارگان

اخترشناسان می‌توانند سن بعضی از پیرترین ستارگان عالم را با بررسی خوشه‌های کروی به دست آورند. یک خوشه کروی مجموعه‌ای متراکم از نزدیک به یک میلیون ستاره است که همگی تقریبا در یک زمان شکل گرفته‌اند. چگالی ستارگان در نزدیکی مرکز یک خوشه کروی بسیار زیاد است. اگر ما نزدیک مرکز یک خوشه کروی زندگی می‌کردیم، چند صد هزار ستاره نزدیک‌تر از آلفای قنطورس به ما وجود می‌داشت ( آلفای قنطورس اکنون نزدیک‌ترین ستاره به ماست ).
چرخه زندگی یک ستاره به جرم آن بستگی دارد. ستارگانی با جرم زیاد ، بسیار پر نور‌تر از ستارگان کم جرم‌اند. بنابر‌این به سرعت ذخیره سوخت هیدروژن خود را مصرف می‌کنند. در هسته ستاره‌ای مثل خورشید آنقدر سوخت وجود دارد که می‌تواند با روشنایی فعلی‌اش تقریبا 9 میلیارد سال " بسوزد ". ستاره‌ای با دو برابر جرم خورشید ذخیره سوخت خود را فقط در 800 میلیون سال مصرف می‌کند. ستاره‌ای با 10 جرم خورشیدی ( ستاره‌ای که 10 برابر خورشید جرم داشته باشد ) نزدیک به 1000 برابر پر نور‌تر است و فقط برای 20 میلیون سال ذخیره سوخت دارد. بر عکس، ستاره‌ای که نصف جرم خورشید را داشته باشد آنقدر آرام می‌سوزد که سوخت آن بیش از 20 میلیارد سال دوام می‌آورد.
از آنجا که همه ستارگان در یک خوشه کروی تقریبا همزمان شکل گرفته‌اند، این خوشه‌ها به عنوان ساعت‌های کیهانی به کار می‌آیند. اگر یک خوشه کروی بیش از 10 میلیون سال سن داشته باشد، همه ستارگان هیدروژن سوز آن کمتر از 10 برابر خورشید جرم خواهند داشت. این مستلزم آن است که هیچ ستاره هیدروژن سوزی بیش از 1000 برابر پر نور‌تر از خورشید نباشد. اگر یک خوشه کروی بیش از 2 میلیارد سال سن داشته باشد، هیچ ستاره هیدروژن سوزی که بیش از 2 برابر خورشید جرم داشته باشد نخواهد داشت.
پیرترین خوشه‌های کروی فقط ستارگانی با جرم کمتر از 0.7 جرم خورشید را در بر دارند. این ستارگان کم جرم بسیار کم نورتر از خورشیدند. این حاکی از آن است که پیرترین خوشه‌های کروی بین 11 تا 18 میلیارد سال سن دارند. عدم قطعیت در این برآورد ناشی از دشواری تعیین دقیق فاصله یک خوشه کروی است ( که سبب بروز عدم قطعیتی در روشنایی ( و جرم ) ستارگان در خوشه می‌شود ). یک منشا دیگر عدم قطعیت در این برآورد، عدم آگاهی ما از بعضی از جزئیات دقیق‌تر تکامل ستاره‌ای است.


برون‌یابی تا زمان انفجار بزرگ

روش دیگر برآورد سن عالم، اندازه‌گیری " ثابت هابل " است. ثابت هابل ( H0 ) معیاری از آهنگ فعلی انبساط عالم است. کیهان‌شناسان از اندازه‌گیری این ثابت برای برون‌یابی تا زمان انفجار بزرگ استفاده می‌کنند. این برون‌یابی بستگی به چگالی فعلی عالم و ترکیبات آن دارد. (توضیح: برون‌یابی به طور کلی به معنی استفاده از معلومات موجود به عنوان نقطه آغازی برای استنتاج و یا برآورد مجهولات است.)
اگر عالم تخت و بیشتر متشکل از ماده باشد، سن عالم 0H3/2 است. اگر عالم چگالی بسیار کمی از ماده داشته باشد، سن برون‌یابی شده آن بیشتر خواهد بود: 0H/1 . اگر نظریه نسبیت عام طوری اصلاح شود که ثابتی به نام " ثابت کیهانشناختی " را شامل شود، سن تعیین شده می‌تواند حتی بزرگ‌تر از این مقدار باشد.
بسیاری از اخترشناسان به شدت در تلاش‌اند که ثابت هابل را با استفاده ازتکنیک‌های گوناگونی اندازه بگیرند. بهترین برآوردهای 0H در حال حاضر بین km/s/Mpc 50 تا km/s/Mpc 100 بوده‌است. اگر از واحدهای آشناتری استفاده کنیم، اخترشناسان تصور می‌کنند که 0H/1 بین 10 تا 20 میلیارد سال باشد. اگر ما دو مقدار تعیین شده سن را مقایسه کنیم معضل بالقوه‌ای وجود خواهد داشت. اگر نظر اخترشناسانی که 0H/1 را کوچک برآورد می‌کنند- در حد 10 میلیارد سال- واقعا درست باشد، سن عالم کمتر از سن پیرترین ستارگان خواهد شد. این تناقض یا دال بر آن است که نظریه انفجار بزرگ نادرست است یا این که نیاز است نسبیت عام با اضافه کردن ثابت کیهانشناختی اصلاح شود.
برخی اخترشناسان معتقدند که این معضل با بهتر شدن اندازه‌گیری‌های ما رفع خواهد شد. اگر نظر اخترشناسانی که مقادیر بزرگ‌تر 0H/1 را اندازه‌گیری کرده‌اند درست باشد و مقادیر کوچک‌تر برآورد شده برای سن خوشه‌های کروی نیز صحیح باشد، ممکن است اوضاع برای نظریه انفجار بزرگ مطلوب باشد.               

اخترشناسان تخمین می‌زنند که انفجار بزرگ بین 10 تا 20 میلیارد سال پیش اتفاق افتاده باشد. آنها سن عالم را به دو روش برآورد می‌کنند: 1. با جستجوی پیرترین ستارگان و 2. با اندازه‌گیری آهنگ انبساط عالم و برون‌یابی تا زمان انفجار بزرگ.


پیرترین ستارگان

اخترشناسان می‌توانند سن بعضی از پیرترین ستارگان عالم را با بررسی خوشه‌های کروی به دست آورند. یک خوشه کروی مجموعه‌ای متراکم از نزدیک به یک میلیون ستاره است که همگی تقریبا در یک زمان شکل گرفته‌اند. چگالی ستارگان در نزدیکی مرکز یک خوشه کروی بسیار زیاد است. اگر ما نزدیک مرکز یک خوشه کروی زندگی می‌کردیم، چند صد هزار ستاره نزدیک‌تر از آلفای قنطورس به ما وجود می‌داشت ( آلفای قنطورس اکنون نزدیک‌ترین ستاره به ماست ).
چرخه زندگی یک ستاره به جرم آن بستگی دارد. ستارگانی با جرم زیاد ، بسیار پر نور‌تر از ستارگان کم جرم‌اند. بنابر‌این به سرعت ذخیره سوخت هیدروژن خود را مصرف می‌کنند. در هسته ستاره‌ای مثل خورشید آنقدر سوخت وجود دارد که می‌تواند با روشنایی فعلی‌اش تقریبا 9 میلیارد سال " بسوزد ". ستاره‌ای با دو برابر جرم خورشید ذخیره سوخت خود را فقط در 800 میلیون سال مصرف می‌کند. ستاره‌ای با 10 جرم خورشیدی ( ستاره‌ای که 10 برابر خورشید جرم داشته باشد ) نزدیک به 1000 برابر پر نور‌تر است و فقط برای 20 میلیون سال ذخیره سوخت دارد. بر عکس، ستاره‌ای که نصف جرم خورشید را داشته باشد آنقدر آرام می‌سوزد که سوخت آن بیش از 20 میلیارد سال دوام می‌آورد.
از آنجا که همه ستارگان در یک خوشه کروی تقریبا همزمان شکل گرفته‌اند، این خوشه‌ها به عنوان ساعت‌های کیهانی به کار می‌آیند. اگر یک خوشه کروی بیش از 10 میلیون سال سن داشته باشد، همه ستارگان هیدروژن سوز آن کمتر از 10 برابر خورشید جرم خواهند داشت. این مستلزم آن است که هیچ ستاره هیدروژن سوزی بیش از 1000 برابر پر نور‌تر از خورشید نباشد. اگر یک خوشه کروی بیش از 2 میلیارد سال سن داشته باشد، هیچ ستاره هیدروژن سوزی که بیش از 2 برابر خورشید جرم داشته باشد نخواهد داشت.
پیرترین خوشه‌های کروی فقط ستارگانی با جرم کمتر از 0.7 جرم خورشید را در بر دارند. این ستارگان کم جرم بسیار کم نورتر از خورشیدند. این حاکی از آن است که پیرترین خوشه‌های کروی بین 11 تا 18 میلیارد سال سن دارند. عدم قطعیت در این برآورد ناشی از دشواری تعیین دقیق فاصله یک خوشه کروی است ( که سبب بروز عدم قطعیتی در روشنایی ( و جرم ) ستارگان در خوشه می‌شود ). یک منشا دیگر عدم قطعیت در این برآورد، عدم آگاهی ما از بعضی از جزئیات دقیق‌تر تکامل ستاره‌ای است.


برون‌یابی تا زمان انفجار بزرگ

روش دیگر برآورد سن عالم، اندازه‌گیری " ثابت هابل " است. ثابت هابل ( H0 ) معیاری از آهنگ فعلی انبساط عالم است. کیهان‌شناسان از اندازه‌گیری این ثابت برای برون‌یابی تا زمان انفجار بزرگ استفاده می‌کنند. این برون‌یابی بستگی به چگالی فعلی عالم و ترکیبات آن دارد. (توضیح: برون‌یابی به طور کلی به معنی استفاده از معلومات موجود به عنوان نقطه آغازی برای استنتاج و یا برآورد مجهولات است.)
اگر عالم تخت و بیشتر متشکل از ماده باشد، سن عالم 0H3/2 است. اگر عالم چگالی بسیار کمی از ماده داشته باشد، سن برون‌یابی شده آن بیشتر خواهد بود: 0H/1 . اگر نظریه نسبیت عام طوری اصلاح شود که ثابتی به نام " ثابت کیهانشناختی " را شامل شود، سن تعیین شده می‌تواند حتی بزرگ‌تر از این مقدار باشد.
بسیاری از اخترشناسان به شدت در تلاش‌اند که ثابت هابل را با استفاده ازتکنیک‌های گوناگونی اندازه بگیرند. بهترین برآوردهای 0H در حال حاضر بین km/s/Mpc 50 تا km/s/Mpc 100 بوده‌است. اگر از واحدهای آشناتری استفاده کنیم، اخترشناسان تصور می‌کنند که 0H/1 بین 10 تا 20 میلیارد سال باشد. اگر ما دو مقدار تعیین شده سن را مقایسه کنیم معضل بالقوه‌ای وجود خواهد داشت. اگر نظر اخترشناسانی که 0H/1 را کوچک برآورد می‌کنند- در حد 10 میلیارد سال- واقعا درست باشد، سن عالم کمتر از سن پیرترین ستارگان خواهد شد. این تناقض یا دال بر آن است که نظریه انفجار بزرگ نادرست است یا این که نیاز است نسبیت عام با اضافه کردن ثابت کیهانشناختی اصلاح شود.
برخی اخترشناسان معتقدند که این معضل با بهتر شدن اندازه‌گیری‌های ما رفع خواهد شد. اگر نظر اخترشناسانی که مقادیر بزرگ‌تر 0H/1 را اندازه‌گیری کرده‌اند درست باشد و مقادیر کوچک‌تر برآورد شده برای سن خوشه‌های کروی نیز صحیح باشد، ممکن است اوضاع برای نظریه انفجار بزرگ مطلوب باشد.                                    

جهان هاي موازي

آيا نسخه دومي از شما ، يك رونوشت از خود شما وجوددارد كه همين الان مشغول خواندن اين مقاله باشد؟

آيا شخصي ديگر با اينكه شما نيست، روي سياره اي به نام زمين با كوه هاي مه گرفته ، مزارع حاصل خيز و شهرهاي بي در و پيكر در منظومه خورشيدي كه هشت سياره ديگر نيز دارد، زندگي مي كند؟

آيا زندگي اين شخص از هر لحاظ درست عين زندگي شما بوده است؟

اگر جوابتان مثبت است ، شايد در اين لحظه او تصميم بگيرد اين مقاله را تا همين جا رها كند در حالي كه شما به خواندن مقاله تا انتها ادامه خواهيد داد

 

نظريه جهان هاي موازي

انديشه وجود يك خود ديگر نظير آنچه كه در بالا شرح آن رفت عجيب و غير معقول به نظر مي رسد، اما آنگونه كه از قرائن بر مي آيد انگار مجبوريم آن را بپذيريم. زيرا مشاهدات نجومي از اين انديشه غير مادي پشتيباني مي كنند. بنابر اين پيش بيني ساده ترين و پر طرافدار ترين الگوي كيهان شناسي كه امروزه وجود دارد، اين است كه هر يك از ما يك جفت (همزاد) داريم كه در كهكشاني كه حدود 10²⁸⁰ متر دورتر از زمين قراردارد، زندگي مي كنند

اين مسافت آنچنان زياد است كه بطور كامل خارج از هر گونه امكان بررسي هاي نجومي است اما اين امر واقعيت وجود نسخه دوم ما را كمرنگ نمي كند. اين مسافت بر اساس نظريه احتمالات مقدماتي برآورده شده و حتي فرضيات خيالپردازانه فيزيك نوين را نيز در بر نگرفته است

 

فضاي بيكران

اينكه فضا بيكران است و تقريبا بطور يكنواخت از ماده انباشته شده است، چيزي كه مشاهدات هم آن را تأييد مي كنند. در فضاي بي كران حتي غير محتمل ترين رويدادها نيز بالاخره در جايي ، اتفاق خواهند افتاد.

در اين فضا ، بينهايت سياره مسكوني ديگر وجود دارد، كه نه تنها يكي بلكه تعداد بيشماري از آنها مردماني دارند كه شكل ظاهري ، نام و خاطرات آنها دقيقا همان هاست كه ما داريم. به ساكناني كه تمامي حالت هاي ممكن ار گزينه هاي موجود در زندگي ما را تجربه مي كنند. من و شما احتمالا هرگز "خود" هاي ديگران را نخواهيم ديد

 

وسعت عالم

دورترين فاصله اي كه ما قادر به ديدن آن هستيم، مسافتي است كه نور در مدت 14 ميليارد سال كه از انفجار بزرگ و آغاز انبساط عالم سپري شده است، طي مي كند. دورترين اجرام مرئي هم اكنون حدود 4x10²⁶ متر دور تر از زمين قرار دارند. اين فاصله كه عالم قابل مشاهده توسط ما را تعريف مي كند.

به طور مشابه ، عالم هاي خود هاي ديگر ما كراتي هستند به همين اندازه ، كه مركزشان روي سياره محل سكونت آنهاست. چنين تركيبي ساده ترين و سر راست ترين نمونه از جهان هاي موازي است. هر جهان تنها بخشي كوچك از "جهان چند گانه" بزرگتر است.

 

جدال فيزيك و متا فيزيك

با اين تعريف از جهان ممكن است شما تصور كنيد كه مفهوم جهان چند گانه تا ابد در محدوده قلمرو متا فيزيك باقي خواهد ماند. اما بايد توجه داشت كه مرز ميان فيزيك و متا فيزيك را اين مسأله كه يك نظريه از لحاظ تجربه قابل آزمون است، يا خير تعيين مي كند نه اين موضوع كه فلان نظريه شامل انديشه هاي غريب و ماهيت هاي غير قابل مشاهده است

مرز هاي فيزيك به تدريج با گذر زمان فراتر رفته و اكنون مفاهيمي است بسيار انتزاعي تر نظير زمين كروي ، ميدان الكترو مغناطيسي نامرئي ، كند شدن گذر زمان در شرعتهاي بالا ، برهم نهي كوانتومي ، فضاي خميده و سياهچاله ها را در بر گرفته است. طي چند سال گذشته مفهوم جهان چند گانه نيز به اين فهرست اضافه شده است

پايه اين انديشه بر نظرياتي است كه امتحان خو را به خوبي پس داده اند. نظرياتي همچون نسبيت و نظريه مكانيك كوانتومي ، افزون بر آن به دو قاعده اساسي علوم تجربي نيز وفادار است. كه پيش بيني مي كنند و مي توانند آن را دستكاري نمايند

 

انواع جهان هاي موازي

دانشمندان تاكنون چهار نوع جهان موازي متفاوت را تشريح كرده اند. هم اكنون پرسش كليدي وجود يا عدم جهان چند گانه نيست ، بلكه سوال بر سر تعداد سطوحي است كه چنين جهان مي توان داشته باشد

يكي از نتايج متعدد مشاهدات كيهان شناسي اخير اين بوده است كه جهان هاي موازي ديگر مفهومي خيالپردازانه و انتزاعي صرف نيست. به نظر مي رسد كه اندازه فضا بينهايت است. اگر اين گونه باشد، بالاخره در جايي از اين فضا هر چيزي كه امكان پذير باشد واقعيت خواهد يافت. اصلاً مهم نيست كه امكان پذيري آن تا چه حد نامتحمل است

فراسوي محدوده ديد تلسكوپ هاي ما ، نواحي ديگري از فضا كاملا شبيه آنچه كه پيرامون ماست وجود دارند آن نواحي يكي از انواع جهان هاي موازي هستند. دانشمندان حتي مي توانند محاسبه كنند كه اين جهان ها بطور متوسط چقدر با ما فاصله دارند و مهم تر از همه اينكه تمامي اينها فيزيك حقيقي و واقعي است

زماني كه كيهان شناسان با نظرياتي روبرو مي شوند كه از استحكام لازم برخوردار نيستند، نتيجه مي گيرند كه جهان هاي ديگر مي توانند ويژگيها و قوانين فيزيكي كاملا متفاوتي داشته باشند. وجود اين جهان ها بسياري از جنبه هاي پرسش بنيادي در خصوص ماهيت زمان و قابل درك بودن جهان فيزيكي را

پاسخ داد

كهكشاني از عصر تاريكي جهان!

گروهي بين‌المللي از اخترشناسان با به كارگيري تلسكوپ فضايي هابل يكي از جوانترين و درخشانترين كهكشان‌هايي را كه تاكنون كشف شده شناسايي كردند.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين پژوهشگران به سرپرستي لاري برادلي از دانشگاه جان هاپكينز اعلام كردند كه كهكشان كشف شده به نام A1689-zD1 سيزده ميليارد سال نوري از زمين فاصله دارد و حدود 700 ميليون سال پس از پديده انفجار بزرگ شكل گرفته است.

اختر شناسان معتقدند كه پديده انفجار بزرگ يا بيگ بنگ 13 ميليارد سال قبل رخ داده و كائنات را بوجود آورده است.

اين كهكشان به قدري دور است كه مشاهده آن با دوربين پيشرفته هابل براي تحقيقات امكان پذير نبوده و به همين دليل با دوربين نزديك مادون قرمز اين تلسكوپ فضايي و اسپكترومتر چند منظوره رصد شده است.

اين دانشمندان شامل پژوهشگراني از دانشگاه كاليفرنيا و رصدخانه جنوب اروپا اعلام كردند كه مطالعات و رصدهاي خود را در اين زمينه با استفاده از تلسكوپ كيك در هاوايي و تلسكوپ وري لارژ در شيلي دنبال خواهند كرد.

اين پژوهش در مجله استروفيزيكال منتشر شده است                    

سفينه اندور ايستگاه فضايي را به مقصد زمين ترك كرد

خدمه فضا پيماي اندور پس از انجام مراسم پراحساس خدا حافظي با سرنشينان ايستگاه فضايي بين المللي، ايستگاه را به مقصد زمين ترك كردند.

ده فضا نورد، طي ۱۲ روز اقامت خود در فضا، پنج راه پيمايي فضايي را انجام دادند، يك ربات را به ايستگاه وصل كردند، و يك آزمايشكاه ساخت ژاپن را روي ايستگاه نصب كردند.

مايك سوفرديني Suffredini ، مدير برنامه هاي ايستگاه فضايي بين المللي در يك كنفرانس خبري گفت، سفر اين فضا پيما يك تلاش واقعي بود كه همگان در آن شركت داشتند. اين برنامه با مشاركت پانزده كشور، با هفت مركز در سراسر جهان، انجام شد. بدين سان، در اين مرحله كار ايستگاه بين المللي يك فعاليت جهاني شده است؛ و اين ايستگاه بي ترديد بزرگترين پروژه فني پرچالشي است كه تاكنون انسان موفق به انجام آن شده است؛ و ما به عنوان يك ملت بايد از اين كار به خود بباليم.

سفينه اندور قرار است بعد از ظهر فردا (چهارشنبه) به زمين برسد؛ و بدين ترتيب سفر شانزده روزه اين فضا پيما به پايان ميرسد.

سه تن از فضا نوردان در ايستگاه باقي ماندند.

مايك موسزMoses، رئيس پرواز سفينه ميگويد، مأموريت شگفت انگيزي بود؛ و كار گروه پرواز غرور آفرين بوده است.

برنامه بعدي ناسا در ماه مه انجام خواهد گرفت.

 

فضانوردان سفينۀ اندورآخرين روز خود را در فضا سپري مي كنند

 

به گفته ناسا، فضانوردان سفينه اندور تاكنون  اكثر وظايف خود را در اين سفر به اتمام رسانيده اند

سفينه فضايي اندورامروز از ايستگاه بين المللي فضايي جدا مي شود و بدين ترتيب آمادۀ بازگشت به زمين خواهد شد. اندور در روز ۲۲ اسفندماه از پايگاه فضايي كيپ كاناورال، در فلوريدا، به فضا پرتاب شد، و سرنشينان آن تاكنون ۵ راه پيمايي فضايي انجام دادند.

با اينكه فضا نوردان روز گذشته مدت كوتاهي را به استراحت پرداختند اما ماموريت اصلي آنها نصب تجهيزات برروي ايستگاه بين المللي فضايي بود. آنها بخشي از آزمايشگاه فضايي ژاپن و بازوي روباتي ساخت كانادا، موسوم به دكستر، را نصب كردند.

انتظار مي رود دكستر در آينده بتواند برخي از كارهايي را كه اينك توسط فضا نوردان انجام ميگيرد، انجام دهد.

اندور، امروز سفر دوروزۀ خود را براي بازگشت به زمين آغاز كند

 نخستين مرحله نصب آزمايشگاه ژاپني و ربات كانادائي در ايستگاه بين المللي فضائي انجام گرفت

فضانوردان مستقر در ايستگاه بين المللي فضائي نخستين راه پيمائي فضائي از پنج مرحله راه پيمائي هاي برنامه ريزي شده براي نصب يك آزمايشگاه فضائي ساخت ژاپن و يك ربات ساخت كانادا در ايستگاه بين المللي فضائي را به انجام رسانده اند.

دو فضانورد آمريكائي فضاپيماي اندوور امروز، جمعه ، براي نصب بازوهاي هيدروليك به ربات كانادائي موسوم به دكستر، هفت ساعت را در فضاي خارج از ايستگاه بين المللي فضائي گذراندند. اين ربات كه از آن در انجام عمليات تعميراتي و نگهداري از ايستگاه بين المللي فضائي استفاده خواهد شد، زمان ماندن فضانوردان در خارج از ايستگاه براي چنين عملياتي را به نصف كاهش ميدهد. مهندسين كانادائي سعي ميكنند براي برطرف ساختن يك مشكل حرارتي كه در ربات دكستر بروز كرده است، چاره اي پيدا كنند.

فضانورداني كه ماموريت راه پيمائي فضائي در خارج از ايستگاه بين المللي فضائي را انجام ميدهند در عين حال به همكاران خود در داخل ايستگاه براي انتقال دادن بخشي بزرگ از آزمايشگاه ژاپني موسوم به كيبو از قسمت بار فضاپيماي اندوور به داخل ايستگاه بين المللي فضائي نيز كمك خواهند كرد.

 فضاپيماي اندوور و هفت سرنشين آن روز پنجشنبه ، دو ساعت پس از پهلو گرفتن آن در ايستگاه بين المللي فضائي وارد اين ايستگاه شدند.

 

سفينه اندور در ايستگاه بين المللي فضائي پهلو گرفت

سفينه اندور در نخستين ساعتها ي امروز (پنجشنبه) در ايستگاه بين المللي فضائي پهلو گرفت. اين سفينه روز سه شنبه ماموريت پرواز را آغاز كرده بود. مايك موزز، مدير پرواز سفينه، اين پرواز را موفقيت آميز ارزيابي كرد و گفت، تمام سعي ام را مي كنم كه خيلي لبخند نزنم. امروز روز ديدارفضانوردان و روز پهلوگرفتن بود. بهتر از اين واقعا نمي شد. تصويرها عالي است. علاوه بر تصويرها، فيلم ماجراي پهلو گرفتن را هم به طور كامل داريم. فيلمي كه هم از داخل اندور گرفته شده و هم از داخل ايستگاه. واقعا عالي است.

دومينيك گوري، فرمانده اندور، پيش از پهلو گرفتن سفينه، آن را طوري هدايت كرد كه بتوان به طور كامل از صحنه پهلو گرفتن فيلمبرداري كرد. مهندسان مركز فضائي، در زمين، به تحليل تصويرها و فيلمهاي فرستاده شده مي پردازند.

سازمان فضانوردي آمريكا، ناسا، مي گويد احتمال دارد اندكي پس از پرواز اندور پرنده اي به دماغه آن برخورد كرده باشد. مايك موزز اين فرضيه را قبول ندارد، و مي گويد، ?به ما گفته شد ذراتي در حدود ۱۰ ثانيه اي در دماغه اندور ديده شده و باآن برخورد كرده. تحليل عكسها اما نشان مي دهد كه چيزي به دماغه سفينه برخورد نكرده وذرات، تنها در دنباله موشك پرتاب ديده شده است. بنابراين چيزي در نزديكيهاي خود سفينه ديده نشده است.?

سفينه اندور يك ربات ساخت كانادا، به نام دكستر، را كه دو دست دارد به فضا برد. اين ربات درجريان نخستين راه پيمائي فضانوردان به منظور نصب دستگاهها به آنان كمك خواهد كرد.

ژاپن هم آزمايشگاه كي بو، به معني اميد، را با سفينه به ايستگاه فرستاد. يكي از ۷ فضانورد سرنشين اندور ژاپني است.

در مجموع براي فضانوردان در مرحله كنوني ۵ مورد راه پيمائي در فضا برنامه ريزي شده است. مدت ماموريت اندور ۱۶ روز است

دور تر از پروتون

گروهي‌از محققان ژاپني وابسته به دانشگاه"كوبه" ژاپن اعلام‌كردند، تحقيقات آنها امكان وجود سياره ديگري را دورتر از سياره نپتون نشان مي‌دهد.

به‌گزارش روز پنجشنبه خبرگزاري كيودو، دانشمندان درسال ‪ ۲۰۰۶‬ميلادي نتيجه گرفته بودند كه پلوتو كوچكتر از آن است كه به عنوان يك سياره شناخته شود.

پروفسور "تاداشي موكاي" استاد دانشكده علوم دانشگاه كوبه ژاپن ، گفت: اگر مطالعات جامعي را در اين زمينه آغاز كنيم، احتمالا اين سياره را در طي يك دهه به طور مستند شناسايي مي‌كنيم.

اين گزارش مي‌افزايد: بر اساس تحقيقات انجام شده توسط موكاي و "پاترياك لياكاواكا" ، حجم اين سياره ‪ ۳۰‬تا ‪ ۷۰‬درصد حجم زمين است و در فاصله ‪۱۲‬ ميليارد كيلومتري از زمين قرار دارد.

اين سياره ظاهرا ‪ ۲۰‬تا ‪ ۴۰‬درجه متمايل به سطح خورشيد، در يك مدار بيضوي در حال حركت است و هر يك هزار سال يكبار به دور خورشيد مي‌چرخد.

به گزاش كيودو، در اوت سال ‪ ۲۰۰۶‬ميلادي اتحاديه بين‌المللي نجوم(‪ (IAU‬يك تصميم تاريخي را گرفت مبني بر اين كه منظومه شمسي مشتمل بر هشت سياره است و پلوتو را از هشت سياره ديگر مستثني كردند.

پلوتو در سال ‪ ۱۹۳۰‬ميلادي توسط "كلايد تامبا" ستاره‌شناس آمريكايي كشف شد.

گروهي‌از محققان ژاپني وابسته به دانشگاه"كوبه" ژاپن اعلام‌كردند، تحقيقات آنها امكان وجود سياره ديگري را دورتر از سياره نپتون نشان مي‌دهد.

به‌گزارش روز پنجشنبه خبرگزاري كيودو، دانشمندان درسال ‪ ۲۰۰۶‬ميلادي نتيجه گرفته بودند كه پلوتو كوچكتر از آن است كه به عنوان يك سياره شناخته شود.

پروفسور "تاداشي موكاي" استاد دانشكده علوم دانشگاه كوبه ژاپن ، گفت: اگر مطالعات جامعي را در اين زمينه آغاز كنيم، احتمالا اين سياره را در طي يك دهه به طور مستند شناسايي مي‌كنيم.

اين گزارش مي‌افزايد: بر اساس تحقيقات انجام شده توسط موكاي و "پاترياك لياكاواكا" ، حجم اين سياره ‪ ۳۰‬تا ‪ ۷۰‬درصد حجم زمين است و در فاصله ‪۱۲‬ ميليارد كيلومتري از زمين قرار دارد.

اين سياره ظاهرا ‪ ۲۰‬تا ‪ ۴۰‬درجه متمايل به سطح خورشيد، در يك مدار بيضوي در حال حركت است و هر يك هزار سال يكبار به دور خورشيد مي‌چرخد.

به گزاش كيودو، در اوت سال ‪ ۲۰۰۶‬ميلادي اتحاديه بين‌المللي نجوم(‪ (IAU‬يك تصميم تاريخي را گرفت مبني بر اين كه منظومه شمسي مشتمل بر هشت سياره است و پلوتو را از هشت سياره ديگر مستثني كردند.

پلوتو در سال ‪ ۱۹۳۰‬ميلادي توسط "كلايد تامبا" ستاره‌شناس آمريكايي كشف شد.

گفتگو با پیتر آلنده، كارشناس اپتيك تلسكوپ‌های بزرگ

سوئد كه گاهي آن را كشور آفتاب نيمه شب هم مي‌نامند از كشورهاي پيشرو در نجوم دنياي امروز است. بسياري از طرح‌هاي بزرگ و مشهور جهان ردّي از دانشمندان، مهندسان يا منجمان سوئدي را برخود دارند.

در اين كشور چهار مركز تحقيقاتي معتبر در حوزه‌هاي مختلف نجوم فعاليت مي‌كنند و بسياري از نوآوري‌هايي كه امروز مرزهاي دانسته‌هاي ما را به طور باوَر نكردني گسترش داده‌اند از اين چهار مركز سرچشمه گرفته‌اند.

نجوم آماتوري هم در اين كشور جايگاه خاصي دارد و اين در حالي است كه منجمان اين كشور به طور متوسط كمتر از يكصد شب در طول سال آسماني صاف و قابل رصد در اختيار دارند.

براي آشنايي بيشتر با وضعيت نجوم در سوئد با دكتر پيتر لينده قائم مقام انجمن نجوم سوئد، پژوهشگر رصدخانه لُوند و يك علاقه‌مند واقعي فعاليت‌هاي آماتوري و ترويجي به گفتگو نشستيم. تمركز اين مصاحبه روي نجوم آماتوري است اگرچه به گوشه‌هايي از نجوم حرفه‌اي هم اشاره‌هايي شده است.

- ما مصاحبه را معمولاً با درخواست معرفي شروع مي‌كنيم، موافقي؟
بله. من پيتر لينده هستم. دكتري اخترفيزيك دارم ولي تخصصم شبيه‌سازي كامپيوتري است و الان در رصدخانه لوند در حال شبيه‌سازي و مطالعه آينه اصلي تلسكوپ EELT هستم، توانايي‌ها و مشكلاتش. پيش از اين هم استاد فيزيك در دانشگاه مالمو بودم. و همچنين قائم مقام انجمن نجوم سوئد و رييس گروه نجوم آماتوري تيكو بِراهه و رييس رصدخانه خودكار آماتوري تيكو براهه در مالمو و ويراستار ارشد مجلهASTRONOMI .

- چيزي از سِنّت نگفتي:
بگذار ببينم، ۵۶ سال، آره ۵۶. ولي اين را چاپ نكن (خنده).

- خوب پيتر موافقي كارمان را با نجوم آماتوري شروع كنيم؟
آره، بد نيست.

- از همين جا شروع كنيم. گفتي رييس گروه نجوم آماتوري تيكو براهه هستي. اين گروه چند نفر عضو دارد و چه فعاليت‌هايي مي‌كند؟
گروه ما ۲۰۰ نفر عضو ثابت دارد و تعدادي هم اعضاي موقت و افتخاري. مَقَر ما در شهر مالمو است ولي اعضا ممكن است در شهرهاي مختلفي در نزديكي مالمو ساكن باشند مثل من كه در لوند هستم.
ما يك رصدخانه كوچك با امكانات مناسب داريم و هر وقت امكانش باشد يا پديده خاصي داشته باشيم از آن استفاده مي‌كنيم. هر ماه گردهمايي‌هاي منظمي در شهر داريم كه بسته به مورد، ممكن است برنامه‌اي عمومي باشد يا فقط مخصوص اعضا. براي مثال در ماه بعد همايش گردشگري فضايي را داريم كه ورودش براي همه آزاد است.
برنامه‌هاي ديگري هم داريم كه براي آشنا كردن مردم با نجوم است. مهمترين آن <روز علم> است. در اين روز درِ تمام آزمايشگاه‌ها و پژوهشكده‌ها به روي مردم باز است و آنها مي‌توانند آزادانه از همه جا بازديد كنند و با پژوهشگران دربارهِ مسايل علمي صحبت كنند. ما هم در اين روز چنين برنامه‌اي داريم و اعضاي گروه در هر جا كه باشند پاسخگوي سؤالات مردم خواهند بود.
در رصدخانه خودمان هم ميزبان دانش‌آموزان منطقه هستيم، از دبستان تا دبيرستان، و برنامه‌هاي خاصي را براي آنها اجرا مي‌كنيم، از سخنراني و نمايش فيلم و اسلايد گرفته تا رصد آسمان.
علاوه‌بر اينها بعضي از اعضا كارهاي تخصصي‌تري را هم انجام مي‌دهند. كارهاي كاملاً جدّي در شاخه‌هاي مختلف نجوم مثل تاريخ نجوم، رصد يا ابزارسازي.

- شما تنها گروه در منطقه هستيد؟
اگر منظورت مالْمو باشد، بله، ولي اگر استان اسكن كه مالمو مركزش است را بگويي، نه، گروه‌هاي ديگري هم هستند و اگر منظورت از منطقه فاصله باشد،خوب مي‌داني كه فاصلهِ ما تا كُپنهاك خيلي كم است و در آنجا چند گروه آماتوري دانماركي فعاليت مي‌كنند.

 

- آيا اين گروه‌ها با هم همكاري هم مي‌كنند؟
بسته به موقعيت يا زمان بله ولي همكاري دائمي نه. البته ما هميشه با هم در ارتباطيم، از كارها و فعاليت‌هاي همديگر با خبر مي‌شويم.

- حتي گروه‌هاي دانماركي؟
نه. ارتباط ما با آنها كم است.

- چرا؟
خوب دلايل متعددي دارد. مثلا درست است كه ما از نظر فاصله به هم نزديكيم ولي زبان‌ها و شرايط كاري متفاوتي داريم. البته گاهي ممكن است همكاري‌هايي با هم بكنيم ولي اين خيلي محدود و نادر است.

- متوسط سنّي اعضاي گروه چند سال است؟
چيزي در حدود پنجاه سال.

- جالب است. آيا مي‌دانستي كه متوسط سنّ منجمان آماتور در ايران حدود ۱۷ يا ۱۸ سال است؟
جدّي مي‌گويي؟!

- منجم آماتور مُسِن در گروه‌هاي ايراني بسيار نادر است.
خوب ما اينجا براي جلب جوانان مشكل داريم. اينجا جوانان انتخاب‌هاي زيادي دارند و كمتر به نجوم علاقه نشان مي‌دهند. بيشتر ترجيح مي‌دهند پاي كامپيوترشان باشند تا تلسكوپ.

- از رصدخانه تيكو براهه بگو. چطوري آن را درست كرديد؟ چه برنامه‌هايي داريد؟ و آيا رصدخانه را توسعه هم مي‌دهيد؟
اين رصدخانه از ابتدا يك رصدخانه شخصي بود. در سال ۱۹۷۳ (۱۳۶۲) من يك تلسكوپ ۱۴ اينچي سلسترون خريدم و در قسمتي از خانه‌ام يك رصدخانه كوچك درست كردم. كم‌كم فعاليت رصدخانه زياد شد و چند ابزار ديگر هم به آن اضافه شد. شايد برايَت جالب باشد بداني كه دوربينCCD براي نخستين بار در سوئد در اين رصدخانه نصب شد و جامعهِ نجوم سوئد در اينجا با اين ابزار آشنا شدند. سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) بود. هفت سال بعد يعني ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) رصدخانه را با يك تلسكوپ ۱۶ اينچي دست‌ساز نيوتوني گسترش داديم. ولي هميشه دو مشكل داشتيم اول جاي رصدخانه بود كه هنوز در خانه من بود و دوم خودم بودم كه فعاليت رصدخانه را به حضور من وابسته مي‌كرد و اين اصلاً خوب نبود. در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) شوراي شهر مالمو در بيرون از شهر تكه‌اي زمين و بودجه‌اي گذاشت. چند نفر حامي هم به ما كمك كردند تا رصدخانه احداث شود.
امروز ما دو تلسكوپ اصلي داريم كه از يكي از آنها براي رصدهاي عمومي استفاده مي‌كنيم و ديگري تلسكوپي خودكار است كه مي‌توان با كامپيوتر و از طريق اينترنت از آن استفاده كرد. البته ابزارهاي ديگري هم داريم مثل چند تلسكوپ كوچك و وسايل كمك آموزشي. يكي از چيزهايي كه من به آن خيلي افتخار مي‌كنم تابلويي است كه موقعيت ۱۰۰۰ تَپ‌اختر را در كهكشان نشان مي‌دهد. تصوير كهكشان كار رصدخانه لوند است و مشخصات تمام تپ‌اخترهاي ثبت شده در آن از روي داده‌هاي رصدخانهNOT به دست آمده استNOT) رصدخانه مشترك كشورهاي اسكانديناوي است كه در جزاير قناري نصب شده است).
ما روي تصوير كهكشان محل دقيق اين تپ‌اخترها را مشخص كرديم و در آنجا چراغي كوچك كار گذاشتيم كه با هر دورهِ تناوبِ واقعيِ تپ‌اختر روشن و خاموش مي‌شود.
براي آينده برنامه‌هاي بسياري داريم از جمله ارتقا و تغيير نرم‌افزار كنترل تلسكوپ خودكار و همچنين تغييراتي در ساختمان و ديگر ابزارهاست ولي در حال حاضر مشكل اصلي ما پول است.

آیا بومرنگ پرتاب شده در فضا به پرتاب كننده‌اش باز می‌گردد؟

 یك فضانورد ژاپنی دو هفته‌ قبل نشان داد که این کار ممکن است

اما دانشمندان می‌گویند چنانچه این فضانورد بومرنگ را خارج از ایستگاه در حال گردش پرتاب می‌كرد نتایج كاملا متفاوتی را بدست می‌آورد.

عكس مقابل تصویری از «تاكااو دوی»(Takao Doi) فضانورد ژاپنی را نشان می‌دهد كه قصد پرتاب بومرنگ كاغدی سه تیغه ای را در داخل ایستگاه فضایی بین‌المللی دارد

تاكااو كه یكی از اعضای آژانس اكتشافات هوافضای ژاپن است، این آزمایش را زمانی انجام داد كه مشغول بازدید از ایستگاه فضایی به عنوان بخشی از آخرین مأموریت شاتل فضایی ناسا (كه قرار بود چهارشنبه‌ی گذشته به آنجا برسد) بود.

بومرنگ پس از پرتاب مانند شرایط معمول بر روی زمین رفتار كرد و به سمت فضانورد بازگشت. به نقل از یك روزنامه‌ی ژاپنی، تاكااو هنگامی كه از فضا با همسرش چت (chat) می‌كرد به او گفت:"وقتی بومرنگ را پرتاب كردم دقیقا طوری در هوا پرواز كرد كه انگار از روی زمین پرتاب شده است و من كاملا شگفت زده شدم و تحت تأثیر قرار گرفتم".

«یاسوهیرو توگای»(Yasuhiro Togai) قهرمان پرتاب بومرنگ جهان این بومرنگ كاغذی را با تاكااو داده بود و از او خواسته بود تا سعی كند آن را در فضا پرتاب نماید. او همچنین نكاتی را جهت پرتاب صحیح بومرنگ به تاكااو آموزش داده بود.

به گفته‌ی «دیوید كاوگی»(David Caughey) كارشناس آیرودینامیك دانشگاه كورنل آمریكا، در چنین شرایطی نتیجه دقیقا همانی است كه علوم فیزیكی مرتبط با بومرنگ پیش‌بینی می‌كند. او می‌گوید:"من از اینكه بومرنگ در غیاب گرانش به نقطه‌ی اولیه‌اش بازگشت چندان متعجب و شگفت زده نیستم". كاوگی معتقد است مسیرهای حلقه‌ای و بازگشتی كه بومرنگ‌ها به واسطه‌ی آنها معروف و شناخته شده‌اند در نتیجه‌ی نیروهای متغییری است كه از طرف هوایی كه درون آنها در حركت‌اند به قطعات و آلات منحنی وارد می‌شود و این اعمال نیرو مستقل از گرانش است.

برای اجسام در حال چرخش در هوا، نیروهایی كه از هوا به آنها وارد می‌شود متغییر است. زیرا آن بخش از بومرنگ كه در جهت حركت رو به جلوی بومرنگ در حركت است نسبت به بخشی كه در خلاف جهت حركت می‌كند با سرعت بیشتری در هوا به پیش می‌رود و این اختلاف در سرعت‌ها باعث ایجاد نیروهای مختلف و متغیری می‌شود كه در نهایت به چرخش بومرنگ در یك مسیر دایره‌وار منجر می‌شود.

کاوشگر سریع السیر زهره به دنبال آتشفشان‌های فعال

سیاره‌ی زهره احتمالا دارای آتشفشان‌های فعالی است که باعث تولید مقادیر زیاد دی‌­اکسید گوگرد در جو این سیاره شده‌­اند.

 

در محافل علمی دو نظریه برای توجیه د‌ی‌­اکسید گوگرد موجود کشف شده به وسیله‌ی کاوشگر «سریع السیر زهره»(Venus Express) مطرح است. عده‌­ا‌‌ی از دانشمندان عقیده دارند د‌‌ی‌­ا‌‌کسید گوگرد موجود، ناشی از فعالیت‌­های آتشفشانی اخیر در سطح زهره است. این در حالی است که عده­‌ای دیگر از محققان معتقدند دی‌­اکسید گوگرد یافت شده بقایای فوران‌­هایی قدیمی است که ممکن است تا 10 میلیون سال قبل رخ داده باشند. 

ترکیبات گوگرد مدت زمان زیادی در جو زمین دوام نمی‌­آورند چرا که با پوسته­‌ی زمین واکنش می‌­دهند. اما در سطح صخره‌های زهره، انجام واکنش نیازمند مدت زمان بیشتری است. 

برای مشخص کردن نوع اتم­‌ها و مولکول‌­های موجود در جو زهره، سریع السیر زهره با استفاده از روش‌­های طیف‌­نگاری به بررسی چگونگی جذب نور خورشید و ستارگان در جو زهره پرداخت. نتایج طیف­‌نگاری نشان می‌­دهد که دی‌­اکسید گوگرد بیش‌تر در طبقات بالایی جو متمرکز است و در لایه­ه‌ای پایین‌­تر به میزان دو سوم از حجم آن کاسته می‌­شود. 

«ژان لوپ برتاکس»(Jean-Loup Bertaux)، یکی از اعضای تیم تحقیقاتی می‌­گوید:"‌ من به شدت نسبت به فرضیه‌­ی‌ آتشفشان­‌ها شک دارم. ولی باید اعتراف کنم که ما هنوز چیزی راجع به منشا این حجم زیاد دی اکسید گوگرد در طبقات فوقانی جو زهره نمی‌­دانیم. چرا که در آن ارتفاع دی‌­اکسید گوگرد باید خیلی سریع به وسیله‌ی نور خورشید تجزیه شود. همچنین علت تغییرات شدید حجم دی‌­ا‌‌کسید گوگرد در لایه­‌های مختلف جو نیز هنوز مشخص نیست". 

تغییرات حجم دی­اکسید گوگرد در لایه­‌های زیرین جو به مراتب کمتر از لایه­‌های فوقانی است. مقدار دی اکسید گوگرد موجود در لایه­‌های زیرین جو به کمک درصد جذب تابش فروسرخ جذب شده مشخص می‌شود. هرچه میزان جذب بالاتر باشد نشان ­دهنده‌ی وجود دی‌­اکسید گوگرد بیشتری است. 

محققان امیدوارند بتوانند فرضیه‌­ی وجود آتشفشان‌­های فعال در زهره را یا با مشاهده­‌ی گاز و خاکستر خارج شده از دهانه‌­ی یک آتشفشان تایید نمایند و یا با یافتن محل‌­هایی در سطح زهره که دی‌­اکسید گوگرد از آن­ها خارج می‌­شود این فرضیه را رد کنند. همه‌­ی این­ها به معنی وظایف جدید و بیشتر سریع السیر زهره است.

برخورد ‌دهنده‌ی ذرات، زمین را تهدید نمی‌کند

برخورد ‌دهنده‌ و شتاب دهنده بزرگ هادرون (LHC) در CERN -مرکز اروپایی فیزیک ذرات در نزدیکی ژنو - قرار دارد. دانشمندان بر این امیدند که LHC کار خود را در اواخر تیر‌ماه آغاز کند.

 در دوم فروردین سال جاری، دو تن از افراد مقیم هاوایی، «لوییس سانچو»(Luis Sancho) و «والتر واگنر»(Walter Wagner)، در دادگاه منطقه‌ای هاوایی پرونده‌ای را بر علیه CERN و مسئولان آن در ایالت متحده تشکیل دادند و خواستار عدم راه‌اندازی LHC تا زمانی که ایمن بودن آن به اثبات نرسیده است، شدند. مسئولان مذکور ایالت متحده، سازمان انرژی (DoE)، بنیاد بین‌المللی علوم و آزمایشگاه فرمی -آزمایشگاه شتاب‌دهنده‌ی ذرات در نزدیکی شیکاگو - هستند.

«جیمز گیلیز»(James Gillies)، سخنگوی CERN، در گفت‌و‌گو با نیوساینتیست گفت: " موارد ادعا شده در دادخواهی مهملاتی بیش نیستند، LHC امسال راه اندازی خواهد شد و به ما اطلاعات هیجان انگیزی درباره فیزیک و جهان خواهد داد. سال آینده زمین همچنان پابرجا خواهد بود."

این برخورد ‌دهنده با کوبیدن پروتون‌ها به یکدیگر با انرژی‌های بسیار زیاد، شرایط موجود در کمتر از یک میلیاردیم ثانیه پس از مهبانگ را شبیه سازی خوهد کرد. فیزیک‌دان ها بر این امیدند که سوال‌هایی دیرینه از قبیل این که چرا ذرات جرم دارند و آیا فضا ابعاد دیگری را نیز در خود پنهان کرده است، پاسخ داده شود.

اوراق دادگاهی سانچو و واگنر، سناریو‌های نظری‌ای را مطرح می‌کند که LHC قادر به خلق ذراتی است که زمین را از بین می‌برند، مانند «strangelet‌»های کشنده. Strangelet ‌ها قطره های فرضی از ماده هستند که نه تنها کوارک‌های نوع بالا و پایین را که مواد معمولی را می‌سازند، شامل می‌شوند بلکه کوارک‌های عجیبی را نیز به همراه دارند. اگر یک strangelet پایدار بوده و بار منفی داشته باشد، ممکن است شروع به خوردن هسته‌های معمولی کند و آنها را به موادی عجیب مبدل سازد و سرانجام این واکنش زنجیره ‌ای تهدیدآمیز، سیاره‌ی ما و هر فرد روی آن را در خود فرو می‌برد.

بازبینی امنیتی LHC در سال 2003 مشخص کرد که تهدید قابل تصوری وجود ندارد. این بازبینی شانس کمی را برای خلق ریز‌سیاه‌چاله‌هایی با عمر کوتاه و یا تک قطبی‌های مغناطیسی نامتعارفی که پروتون‌های اتم‌های معمولی را نابود می‌کنند پیش بینی کرد. هیچ یک از این دو سناریو به فاجعه‌ای منجر نخواهد شد.

گیلیز می‌گوید:" در طبیعت برخورد‌هایی با انرژی بسیار بیشتر از برخوردهایی که در LHC اتفاق می‌افتد، بار‌ها رخ می‌دهد زیرا ذرات اشعه‌ی کیهانی با سرعتی نزدیک به سرعت نور در کهکشان ما حرکت می کنند. ماه در 5 میلیارد سال گذشته دستخوش چنین برخورد‌هایی بوده است بدون این که توسط سیاه‌چاله‌های گرسنه و یا strangelet های کشنده بلعیده شود."

هر چند، سانچو و واگنر بازبینی امنیتی CERN را سطحی دانسته و استدلال اشعه‌های کیهانی را گمراه‌کننده می‌خوانند، گیلیز می‌گوید:" آنچه ما می‌خواهیم، آماده‌سازی و راه‌اندازی این دستگاه است و نشان خواهیم داد که دنیا ناپدید نخواهد شد."

نورافشانی یک سیاهچاله‌ بر کهکشان میزبان

دانشمندان موفق شدند به کمک سیاهچاله‌ی مرکز یک کهکشان، هسته‌ی آن را بررسی کنند. در این کهکشان، نٍ

 

این گروه توانست انعکاس چنین رویداد نادری را با جزئیات بسیار خوبی رصد و ثبت کند. این رویداد نه تنها می­تواند فرآیند ازهم­گسیختگی یک ستاره را  آشکار کند بلکه قادر است روش‌های جدیدی را در نقشه‌­برداری از هسته کهکشانی ارائه کند.

وقتی ستاره‌­ای در دام گرانش یک سیاهچاله‌ی ابرپرجرم اسیر می­شود، ناچار تکه تکه می‌شود و هسته‌ی سیاهچاله خرده­‌های آن را جذب می‌­کند. طی این فرآیند گازهای ستاره بسیار داغ شده و آهنگ برافزایش بیشتر می‌شود و در نتیجه تابش پرتو X به طور ناگهانی افزایش می‌یابد. این تابش در هسته کهکشان، ماده‌ی اطراف را روشن می­کند و امکان جستجو در مناطقی را که تا پیش از این اتفاق غیرقابل رصد بوده‌اند، فراهم می‌­کند.

 

ادامه نوشته

فوبوس

کاوشگر مدارگرد اکتشافی مریخ با گرفتن دو تصویر با فاصله‌ی زمانی ده دقیقه از فوبوس، قمر مریخ، و ترکیب آن دو با یکدیگر موفق به تهیه‌ی تصویری سه بعدی از این قمر شده است.

مریخ دو قمر کوچک دارد. فوبوس قمر داخلی‌تر به قطر 22 کیلومتر و «دیموس» (Deimos) قمر کوچک‌تر به قطر 12 کیلومتر است. فوبوس برای دانشمدان جالب‌تر است چون احتمالا یخ آب و مواد غنی از کربن در آن فراوانند.

 

 

 

تصاویری که به وسیله‌ی «دوربین با توان تفکیک بالا»(HiRiSE)  تهیه شده می‌تواند اطلاعاتی درباره منشا و تکامل فوبوس در اختیار دانشمندان قرار دهد.

دوربین مذکور که بر روی مدارگرد اکتشافی مریخ نصب است، قادر به تهیه تصویر در کانال‌های آبی، سبز، قرمز و رنگ‌های نزدیک به فروسرخ است. مدارگرد اکتشافی با سرعت 12480 کیلومتر بر ساعت در فاصله 250 تا 316 کیلومتری از سطح مریخ به گرد آن می‌چرخد. هنگام برداشت نخستین عکس،‌ MRO‌ 6800 کیلومتر از فوبوس فاصله داشت. در چنین فاصله ای قدرت تفکیک دوربین 6/8 (هشت و شش دهم) متر بر پیکسل است و می‌تواند عوارضی تا قطر 20 متر را شناسایی کند. در برداشت عکس دوم که 10 دقیقه بعد انجام شد، فاصله MRO از فوبوس 5800 کیلومتر و قدرت تفکیک دوربین 15 متر بود.

 

 

 

سطح برخوردی فوبوس خراشیده و شیار خورده است و در دیواره دهانه‌‌های بزرگ آن زمین‌لغزش‌هایی مشاهده می‌شود. بزرگترین عارضه سطح فوبوس گودال «استیکنی» (Stickney) به قطر 9 کیلومتر است. این گودال حاصل برخوردی است که تقریبا قمر را خرد کرده است. ترکیب داده ‌های حاصل از طول‌موج‌ةای مختلف تصویر برداری شده نشان می‌دهد که دیواره استیکنی آبی‌تر از بقیه قسمت‌های فوبوس است. در صورتی که سطح فوبوس هم مثل سطح ماه باشد،‌ رنگ آبی‌تر به این معنا است که مواد در این قسمت تازه‌تر هستند و هنوز به اندازه بقیه قسمت‌های فوبوس در معرض فضای باز قرار نگرفته‌اند.

 

مدار گرد CRISM نیز سال گذشته تصاویری از قمرهای مریخ تهیه کرده است. با ترکیب این تصاویر و تصاویر HiRISE دانشمندان می‌توانند نقشه کانی‌ها و نوع خاک قمرها را به دست بیاورند.

 

فوبوس و دیموس هم مثل ماه در گرانش سیاره مادر قفل شده‌اند و همواره یک سوی آن‌ها به سمت مریخ است. به عقیده دانشمندان این دو قمر کوچک و تاریک شاید سیارک‌هایی از کمربند سیارکی و غنی از کربن مریخ- مشتری باشند که به دام گرانش مریخ افتاده‌اند

روز معلم

معلمی شغل انبیاست.من مدیریت این وبلاگ این هفته را به تمامی معلمان تبریک میگویم.دست همگي شما را مي بوسم.........

رصدخانه خورشیدی

مهندسان مرکز گدارد ناسا، موفق به قرار دادن رصدخانه خورشیدی جدید خود در واحد پیشران آن شدند.

مهندسان مرکز فضایی گدارد ناسا موفق شدند در اولین تلاش خود، رصدخانه پویای خورشیدی را به واحد پیشران آن ملحق کنند. به گفته گری دیویس، مدیر بخش پیشران این رصدخانه در مرکز گادارد، "برخلاف تصور مردم، این عملیات اصلا ساده نیست. همیشه مشکلاتی هستند که شما نمی­توانید پیش بینی کنید."

 

 

 

رصدخانه پویای خورشیدی (SDO) دانشمندان را در درک بهتر فعالیت­هایی چون رشته­ ها و لکه­ های خورشیدی و فوران­های ماده به وسیله تاج خورشید یاری خواهد کرد تا از این طریق، به شناخت بالاتری از چگونگی تشکیل طوفان ­های خورشیدی دست یابند. طوفان ­های خورشیدی علاوه بر اینکه می ­توانند برای فضانوردان و هواپیماهای درحال گذر از فراز قطب خطرناک باشند، انرژی الکتریکی خانه­ ها، ارتباطات ماهواره­ای و سامانه­ های ناوبری را با مشکل مواجه می ­سازند.

 

 

 

در طول یک سال گذشته، دو گروه از مهندسین به طور همزمان قسمت اصلی رصدخانه پویای خورشیدی (SDO) و واحد پیشران آن را طراحی کرده و ساختند. مواد سازنده پیشران 9 ورق تیتانیوم به قطر ورقه کاغذ است که 27 برابر وزن خود را می­تواند تحمل کند. این مجموعه یک موتور تنظیم ارتفاع اصلی و 8 موتور کوچکتر دارد که 4 تای آن­ها پشتیبان هستند. ماموریت این رصدخانه 5 ساله است، اما این مجموعه برای حداقل 10 سال سوخت دارد.

مجموعه این عملیات با تلاش مهندسین مرکز گادارد، فقط 30 دقیقه به طول انجامیده است.

 

کاوشگر فضایی کاسینی

سازمان فضایی ناسا قصد دارد ماموریت کاوشگر فضایی کاسینی را که قرار بود تیرماه امسال به پایان برسد تا دو سال دیگر تمدید نماید.

ناسا قصد دارد ماموریت کاسینی-هویگنس را تا دو سال دیگر تمدید کند. اکتشافات تاریخی این دو کاوشگر، انقلابی در دانسته‌­های ما نسبت به سیاره‌­ی زحل و قمرهایش ایجاد کردند.

 قرار بود ماموریت کاسینی در تیرماه امسال(جولای 2008) به پایان برسد. با 2 سال تمدید ماموریت کاسینی، این کاوشگر قادر خواهد بود 60 بار دیگر به دور زحل بگردد و ملاقات‌­های هیجا‌ن‌­انگیزی با قمرهایش داشته باشد. این ملاقات‌­ها شامل 26 بار ملاقات با بزرگترین قمر زحل، «تیتان»، 7 بار ملاقات با «انسلادوس»( Enceladus) و یک بار ملاقات با «رئا»( Rhea)، «دیون»(Dione) و هلن (Helene) خواهد بود. همچنین در طی این مدت کاسینی به بررسی زحل، حلقه­‌ها و مغناطیس‌کره‌ی آن خواهد پرداخت.

 

 

«جیم گرین» (Jim Green)، مدیر بخش علوم سیاره­‌ای ناسا، معتقد است:" این تمدید نه تنها برای جامعه‌ی علمی بلکه برای جهانیان نیز هیجان‌­انگیز است چرا که همگان قادر خواهند بود تا از رازهای زحل پرده بردارند. نشانه‌­ی موفقیت کاسینی کشفیات تازه­‌ی‌ آن به همراه تصاویر افسون‌­کننده­‌ا‌ی خواهد بود که کاسینی از زحل به سمت زمین می‌­فرستد".

بنابر گفته­‌های مدیر ماموریت کاسینی، «باب میشل» (Bob Mitchell)، "کاسینی به طرزی استثنایی خوب کار می‌­کند. به همین دلیل ما تصمیم گرفتیم ماموریت کاسینی را دو سال دیگر تمدید کنیم".

بر پایه‌­ی کشفیات کاسینی، دانشمندان حدس می‌­زنند که زیر سطح انسلادوس آب مایع وجود داشته باشد. به همین دلیل است که این قمر زحل، که قطرش تنها یک هفتم ماه است، یکی از اولویت‌­های ماموریت‌­های آینده­‌ی‌‌ فضایی است.

کاسینی همچنین یخ­فشان­‌هایی در سطح انسلادوس کشف کرد که مخلوط یخ و آب را با فشار زیاد تا ارتفاع سه برابر قطر انسلادوس به فضا پرتاب می‌­کنند. ذرات خارج شده از این یخ­فشان‌­ها جذب یکی از حلقه­‌های زحل می‌­شوند که بیشترین نرخ گسترش را دارد. در طی 2 سال آینده، کاسینی به ارتفاع 25 کیلومتری انسلادوس نیز خواهد رسید و از این ارتفاع آن را به دقت بررسی خواهد نمود.

مشاهدات کاسینی از تیتان، بزرگترین قمر زحل، باعث شده است تا دانشمندان به شباهت‌­های این قمر با زمین پی ببرند. زمین و تیتان هر دو دارای دریاچه، رودخانه، تل‌­های شنی، باران، برف، ابر، کوه و احتمالا آتشفشان هستند. با توجه به این شباهت‌­ها، دانشمندان گمان می‌­کنند تیتان مثال خوبی از زمین در زمان قبل از آغاز حیات باشد.

 

 

محقق مسئول ماموریت کاسینی، «دنیس ماتسون» (Dennis Matson)، می‌­گوید:" هنگامی که ما ماموریت را طراحی می‌­کردیم هرگز فکر نمی‌­کردیم چه چیزهایی خواهیم یافت، به خصوص در مورد تیتان و انسلادوس. این تمدید ماموریت نیز پاسخی است به این کشفیات جدید و به ما این امکان را خواهد داد تا بیشتر بدانیم".

بر خلاف زمین، دریاچه­‌ها، رودخانه‌­ها و باران‌­های تیتان همه از متان و اتان تشکیل می‌­شوند و دما به منفی 180 درجه سانتی­گراد می‌­رسد. اگرچه جو ضخیم تیتان امکان مشاهده مستقیم سطح آن را محدود می‌­کند اما رادار دقیق و طیف‌­نگارهای فروسرخ کاسینی این قابلیت را به دانشمندان داده است تا از ورای این جو ضخیم به بررسی سطح تیتان بپردازند.

از دیگر فعالیت‌­های تحقیقاتی کاسینی می­توان به بررسی فصل­‌های تیتان و زحل، مشاهده و بررسی حلقه­‌های زحل و مطالعه‌­ی مغناطیس‌کره‌ی زحل اشاره کرد.

کاسینی در طی چهار سال گذشته به طور پیوسته تصاویر مختلفی از زحل و قمرهایش به زمین ارسال کرده­ است به نحوی که اکنون آلبوم تصاویر ارسالی کاسینی حدود 140000 عکس را در بر می‌­گیرد.

حدود 10 سال پس از پرتاب و 4 سال پس از ورود به مدار زحل، کاسینی یک کاوشگر سالم و مقاوم است. اگرچه سه ابزارش دچار ایرادات کوچکی هستند اما این ایرادها اثر چندانی در عملکرد این فضاپیما ندارند. کاسینی همچنین سوخت کافی برای تمدید ماموریت خود دارد. نتایج به دست آمده از مشاهدات کاسینی در دو سال آتی می‌­تواند پایه‌­گذار ماموریت‌­های فضایی آینده به مقصد تیتان یا انسلادوس باشد.

کاسینی که در سال 1997 از پایگاه فضایی کیپ کاناورال به فضا پرتاب شد، در سفر هفت ساله­‌ی‌ خود به سمت زحل 5/3 میلیارد کیلومتر را در نوردید. از نظر تعداد ابزارهای تحقیقاتی، کاسینی دارای یک رکورد است. مدارگرد آن دارای 12 ابزار علمی است و کاوشگر هویگنس 6 ابزار تحقیقاتی را حمل می‌کرد. این کاوشگر که از یک موتور با سوخت هسته­‌ا‌ی برای تولید انرژی بهره می‌­برد، در خرداد ماه سال 1383 (ژوئن 2004) وارد مدار زحل شد و از آن زمان تا کنون به ارسال داده‌های علمی مشغول است.

غول خفته‌ی راه شیری

 سال پيش، با يك فوران بزرگ، سياه‌چاله‌ی مرکزی كهكشان راه شيری از خواب بيدار شد. این امر نشان می‌دهد که این سیاهچاله هم‌اکنون در دوران فعالیت کم خود است.

چرا سياه‌چاله مرکزی کهکشان ما اينچنين آرام است؟ دانشمندان دريافته‌اند که این سیاه‌چاله در گذشته فعال‌تر بوده است و شاید اکنون بعد از یک فوران بزرگ در دوران آرامش به سر می‌برد.

 

 

 داده‌هایی که از سال 1994 تا سال 2005 جمع‌آوری شده‌است، نشان می‌دهند که ابرهای گازی نزدیک سیاه‌چاله مرکزی در واکنش به تشعشع پرتو X که از محیط بیرون سیاه‌چاله می‌تابد به سرعت تابناک و سپس خاموش می‌شوند. وقتی گاز با حرکت مارپیچی به درون سیاه‌چاله فرو می‌ریزد، دمای آن تا میلیونها درجه زیاد می‌شود و شروع به تابش پرتو X‌ می‌کند. هر قدر ماده بیشتری اطراف سیاه‌چاله باشد تشعشع پرتو X شدیدتر است.

 

300 سال طول می‌کشد تا پرتو X‌ فاصله بین سیاه‌چاله‌ی مرکزی کهکشان، (*Sagittarius A­)، و ابر بزرگی که سیاه‌چاله را احاطه کرده است، ( Sagittarius B2)، را طی کند و موجب واکنش ابر شود. هنگامی ‌که پرتو X‌ به ابر می‌رسد به اتم‌های آهن برخورد کرده و الکترون‌های نزدیک هسته را برانگیخته می‌کند. با بازگشت الکترون‌ها به مدارهای اولیه، اتم‌ها پرتو X‌ تابش می‌کنند و ابر روشن می‌شود. این روشنایی به معنی تابش نور است. با عبور پالس پرتو X‌ ابر دوباره به روشنایی اولیه خود باز می‌گردد.

 

در Sagittarius B2 منطقه ای به وسعت تنها 10 سال نوری وجود دارد که ظرف پنج سال روشنایی آن به طور قابل ملاحظه‌ای زیاد شده است. دانشمندان با تجزیه خط طیفی پرتو X آهن دریافته‌اند که ذرات زیراتمی نمی‌توانند مسبب این تابش باشند. بنابراین، احتمالا سیاه‌چاله 300 سال پیش فوران عظیمی داشته است. مرکز کهکشان 26000 سال نوری از زمین فاصله دارد و این به این معنا است که ما وقایعی را می‌بینیم که 26000 سال قبل اتفاق افتاده‌اند.

 

 

سال گذشته ستاره شناسان با استفاده از مشاهدات چاندرا از انعکاس پرتو X نشان دادند که این سیاهچاله، 50 سال پیش فروان عظیمی از پرتو X داشته است. فوران 300 سال پیش در مقایسه، 10 برابر روشن‌تر از فوران 50 سال پیش بوده است. در آن هنگام این جرم یک میلیون بار درخشنده‌تر بوده است.

 

دانشمندان هنوز نمی‌دانند چرا فعالیت *Sagittarius A این‌طور زیاد تغییر می‌کند. یکی از احتمالات مطرح شده این است که انفجار یک ابرنواختر نزدیک به سیاهچاله در چند قرن پیش، باعث فرستاده شدن گاز به سمت آن شده است و فرو رفتن داخل سیاهچاله و ایجاد یک فوران موقتی قدرتمند، سیاه‌چاله را از خواب بیدار کرده است. با اين حال، انرژی که تابیده شده از اطراف سیاهچاله‌ی مذکور، هزاران میلیون بار ضعیف‌تر از سیاه‌چاله‌های مرکزی سایر کهکشان‌ها است. این‌که چرا *Sagittarius A با جرمی بیش از چهار میلیون برابر خورشید بسیار آرام است، همچنان به صورت یک راز باقی مانده است.

وقتی کهکشان‌ها سرکش می‌شوند

برخوردهای کهکشانی شگفت انگیز و زیبا هستند. امروز در جشن 18 سالگی پرتاب تلسکوپ فضایی هابل، مجموعه‌ی 59 تصویر هابل از برخوردهای کهکشانی منتشر شد.

 

در کتاب‌های ستاره‌شناسی، اغلب، کهکشان‌ها به صورت جزیره‌هایی آرام از ستارگان نشان داده می‌شوند، اما همیشه این‌طور نیست. روی دیگر سکه زمانی دیده می‌شود که دو کهکشان با هم برخورد کنند. در برخورد کهکشان‌ها، به دلیل فاصله‌ی بسیار زیاد ، معمولا ستارگان  با هم برخورد نمی‌کنند اما به دلیل گرانش بسیار زیاد کهکشان‌ها، معمولا تغییر شکل زیادی در ظاهر دو کهکشان رخ می‌دهد، ستارگان بسیاری از مدار‌های خود خارج می‌شوند و گازهای میان ستاره‌ای متلاطم می‌شوند.

 

 

پس از برخورد، ممکن است کهکشان‌ها با هم ادغام شوند یا بار دیگر از هم‌ جدا شوند. همانند دو دسته‌ی بزرگ از زنبورها که از درون یک‌دیگر عبور می‌کنند. اما به دلیل فعال شدن مناطق ستاره‌سازی، معمولا پس از این برخوردها فرآیند ستاره سازی کهکشان‌ها شتاب می‌گیرد و می‌تواند به 100 برابر مقدار اولیه خود برسد. البته مدت زمان این برخوردها می‌تواند صدها میلیون سال به طول انجامد.
 

 امروز در هجدهمین سالگرد پرتاب تلسکوپ فضایی هابل، 59 عکس از این برخوردها برای عموم منتشر شد.
 

 بیشتر این عکس‌ها حاصل کار پروژه‌‌ی GOALS است. در این پروژه تلسکوپ‌های فضایی هابل، چاندرا و اسپیتزر برای یافتن کهکشان‌هایی که در ناحیه‌ی فروسرخ درخشان هستند، با هم همکاری می‌کنند.
 

زندگي در .......

آیا حیات میکروبی در داخل انسلادوس، جایی که نور خورشید نمی‌رسد، عمل فوتوسنتز غیر ممکن است و اکسیژنی در دسترس نیست می‌تواند وجود داشته باشد؟

 

برای پاسخ به این پرسش، نیاز نیست فراتر از سیاره‌ی خود را جستجو کنیم تا مثال‌هایی از انواع اکوسیستم‌های خارجی که می‌توانند  حیات را روی قمر آبفشان زحل به وجود آورند، پیدا کنیم. پاسخ به نظر می‌رسد مثبت است، این امکان می‌تواند وجود داشته باشد.

 

در سال‌های اخیر گونه‌هایی از حیات روی زمین یافت شده است که در مکان‌هایی که خورشید نمی تابد و به دلیل رخ ندادن عمل فوتوسنتز اکسیژن نیز موجود نیست، خوب رشد می‌کنند. میکروب‌هایی کشف شده‌اند که با انرژی‌ای که از واکنش شیمیایی بین انواع متفاوت مواد معدنی به دست می‌آید، زنده می مانند و انواعی دیگر از واپاشی‌های رادیو اکتیو میان صخره‌ای انرژی لازم برای زنده ماندن را کسب می‌کنند. این اکوسیستم‌ها به طور کامل از اکسیژن یا مواد آلی که با فوتوسنتز در روی سطح زمین تولید ‌می‌شود، مستقل هستند. این اکوسیستم‌های میکروبی استثنایی نمونه‌هایی ازحیات هستند که ممکن است امروزه در داخل انسلادوس وجود داشته باشند.

 

ادامه نوشته

جان آرچیبالد ویلر

فیزیک‌دان٬ فیلسوف٬ شاعر و آینده نگر٬ جان آرچیبالد ویلر، در 25 فروردین ماه در سن 96 سالگی در‌گذشت. وی تمامی این مقام‌ها را برای پی بردن به حقیقت نهایی به کار گرفت.

«جان آرچیبالد ویلر»(John Archibald Wheeler)، در هر دو قلمروی بزرگ مقیاس گرانش و عرصه‌ی کوانتوم در کوچکترین مقیاس‌های طبیعت به راحتی کار می‌کرد. ویلر با پیشرو بودن در شاخه‌ی در حال پیشرفت گرانش کوانتومی٬ یکی از اولین فیزیک‌دانانی بود که به درستی معنای متحد شدن این دو قلمرو را بررسی کرد. وی در توسعه‌ی فرآیند شکافت هسته‌ای که به درگیری‌اش در پروژه‌ی منهتن(تولید انرژی هسته‌ای) انجامید، نقش داشت و بعد‌ها در پیشرفت بمب هیدروژنی با «نیلز بور»(Niels Bohr)٬ مشاورش٬ همکاری داشت.

 

ویلر به همراه اینشتین قدم‌زنان در خیابان‌های پرینستون به مذاکره درباره‌ی معنای نظریه‌ی کوانتومی می‌پرداخت. وی با همکاری «برایس دیویت»(Bryce Dewitt) با نشان دادن کاربرد دنیای شگفت کوانتومی در جهان، شهامت خود را نشان داد و در همان زمان به زمینه‌ی کیهان‌شناسی کوانتومی پی برد و معادله‌ای به‌نام «ویلر- دیویت» و یا به گفته‌ی دیویت «معادله‌ی لعنتی»، ثبت کرد. ویلر به کمک استعداد شاعری‌اش٬ اصطلاحات «سیاه چاله» و «کرم چاله» را برای اولین بار مطرح کرد٬ کلماتی که قدرت تخیل فیزیک‌دانان را به اندازه‌ی عموم مردم جلب می‌کند.

تاثیر ویلر بر هم‌دوره‌ها و به خصوص بر شاگردانش بی‌اندازه وسیع است. تحت مشاوره‌ی وی٬ «ریچارد فاینمن»(Richard Feynman) نظراتی را توسعه داد که سرانجام به نگرش جدیدی از مکانیک کوانتومی انجامید، «ژاکوب بکنشتاین»(Jacob Bekenstein) این ایده را که افق رویداد یک سیاه چاله مقدار آنتروپی است، پیشنهاد داد. ایده‌‌ای که منجر به کشف معروف هاوکینگ مبنی بر پرتو ساطع کردن سیاه‌چاله ها شد. و در نهایت «هیوج اورت»(Hugh Everett) تفسیر «جهان های متعدد» مکانیک کوانتومی را - که واقعیت را به مانند درختی با شاخه‌های بی‌پایان از احتمال نشان می‌دهد- فرموله کرد.

 

ویلر در عالم تئوری٬ جسورانه و با دقت سوال‌های بزرگ را دنبال می‌کرد٬ نه تنها «چه»‌ها بلکه «چرا‌»ها. وی دوست داشت بپرسد چرا کوانتوم؟ برای ویلر بیان این که مکانیک کوانتومی کار می‌کند کافی نبود٬ وی می‌خواست بداند در پس آن چیست.

 

اینشتین در رد نظریه کوانتوم گفت:"خدا تاس نمی‌اندازد". ویلر پذیرفت که خدا تاس می‌اندازد(نظریه کوانتوم را پذیرفت)، اما می‌خواست که قوانین بازی را بداند.

ویلر معتقد بود که ناظر نقش مهمی را در خلق واقعیت ایفا می‌کند و آزمایش‌های بسیار زیبایی، از قبیل آزمایش «گزینش تاخیری» را به منظور توضیح دادن تصور نامعقول و شهودی طراحی کرد.

 

وی می‌نویسد: " ما در گذشته فکر می‌کردیم که جهان جایی خارج از این جا به صورت مستقل از ما وجود دارد و ما ناظران با اطمینان در پس یک صفحه‌ی شیشه‌ای با ضخامت چند ده سانتی‌متر پنهان شده‌ایم٬ درگیر آن نیستیم و تنها مشاهده می‌کنیم. اما در این بین به این نتیجه رسیدیم که جهان به این شیوه عمل نمی‌کند.٬ در حقیقت ما باید این شیشه را خرد کنیم و به آن دست یابیم."

 

سوالی که شب‌ها ویلر را بیدار نگه می‌داشت این بود "چگونه «وجود» ایجاد می‌شود؟ " . افسانه‌ی ویلر با این سوال ادامه خواهد یافت.

مرکز یک کهکشان

دانشمندان موفق شدند به کمک سیاهچاله‌ی مرکز یک کهکشان، هسته‌ی آن را بررسی کنند. در این کهکشان، نورافشانی گازهای اطراف سیاهچاله موجب روشن شدن فضای اطراف می‌شود.  

این گروه توانست انعکاس چنین رویداد نادری را با جزئیات بسیار خوبی رصد و ثبت کند. این رویداد نه تنها می­تواند فرآیند ازهم­گسیختگی یک ستاره را  آشکار کند بلکه قادر است روش‌های جدیدی را در نقشه‌­برداری از هسته کهکشانی ارائه کند.

وقتی ستاره‌­ای در دام گرانش یک سیاهچاله‌ی ابرپرجرم اسیر می­شود، ناچار تکه تکه می‌شود و هسته‌ی سیاهچاله خرده­‌های آن را جذب می‌­کند. طی این فرآیند گازهای ستاره بسیار داغ شده و آهنگ برافزایش بیشتر می‌شود و در نتیجه تابش پرتو X به طور ناگهانی افزایش می‌یابد. این تابش در هسته کهکشان، ماده‌ی اطراف را روشن می­کند و امکان جستجو در مناطقی را که تا پیش از این اتفاق غیرقابل رصد بوده‌اند، فراهم می‌­کند.

 

استفانی کوموسا، رهبر این تحقیق از موسسه ماکس پلانک، می‌­گوید:" مطالعه هسته­‌های کهکشانی بدون حضور چنین انعکاس‌های نوری درست مانند بررسی شهر نیویورک در شبی بدون برق است. در این حالت نمی‌توانید جزئیات هیچ ساختمان  یا خیابانی را ببینید. اما اگر در همان شب تاریک نیویورک آتش­‌بازی برپا باشد وضعیت متفاوت خواهدبود. این انعکاس نوری مانند آتش­بازی عمل می‌­کند و هسته‌ی کهکشان را روشن می‌سازد. البته اخترشناسان باید سریع عمل کنند زیرا این فوران‌های اشعه  X مدت زمان کوتاهی دارند.

فیزیکدان‌ها از روی اندازه و درجه یونش خطوط طیفی می‌­توانند تعیین کنند که این انعکاس‌ها از کدام ناحیه کهکشان است. کوموسا و تیمش کهکشانی جالب را در دسامبر 2007 آشکار کردند. خطوط طیفی بسیار قوی آهن در آن، توجه تیم را به خود جلب کرد. همچنین نشانه‌­هایی از حلقه‌های مولکولی مشاهده شد که قسمت بسیار مهمی از مدل متحد کهکشان‌های فعال است . مدل متحد کهکشان‌های فعال بیان می‌­کند که همه کهکشان‌های فعال از اجزای یکسانی تشکیل شده­‌ا‌ند و تفاوت‌های دیده‌­شده ناشی از اختلاف در جهت دید ما از کهکشان‌ها است.

نکته مهم در این نوع کهکشان‌ها جمع‌­شدن مولکول‌ها در اطراف سیاهچاله و قرص برافزایشی است که به آن حلقه مولکولی می‌­گویند. این حلقه اطراف سیاهچاله را پوشانده و باعث اختلاف‌هایی وابسته به جهت دید رصدگرها می‌­شود . در حال حاضر کوموسا و تیمش یک سیگنال بسیار قوی متغیر با زمان دارند که از طرف حلقه مولکولی کهکشان فرستاده شده ­است. آنها معتقدند که با استفاده از این انعکاس می­توانند از حلقه مولکولی نقشه‌­برداری کنند و هندسه آن را آشکار کنند. 

در میان خطوط طیفی، برخی تابش‌های متغیر فرو سرخ هم دیده­ شده که دانشمندان آن را با عنوان «آخرین گریه برای کمک» از طرف حلقه‌ی مولکولی قبل از نابودی کامل آن همه گاز داغ تعبیر کرده­‌ا‌ند. همچنین خطوط بسیار عجیبی از تابش‌های هیدروژن شناسایی شده که اشاره به فعالیت‌های دیسک ماده اطراف سیاهچاله دارد .تیم تحقیقاتی در حال حاضر شرایط فیزیکی این پدیده را بررسی می‌­کند و در جستجوی رابطه­ آن با کهکشان‌های فعال و غیرفعال است.

 

بررسی این خبر از نگاهی دیگر:

 

به نظر می رسد دانشمندان موفق شده اند راه تشکیل فوران های ماده از سیاهچاله های مرکز کهکشان ها را بیابند. اخترشناسان معتقدند که این موضوع با میدان مغناطیسی سیاهچاله ها مرتبط است.

در مرکز بسیاری از کهکشان­ها، سیاهچاله های ابرپرجرم فوران­های عظیم از ذرات را با سرعت نزدیک به سرعت نور ایجاد می ­کنند. نحوه تشکیل این جت­ها مدت­ها ذهن اخترفیزیکدانان را به خود مشغول کرده بود. نظریه پیشرو در این زمینه مدعی است که این ذرات در میدان مغناطیسی نزدیک به سیاهچاله شتاب می ­گیرند. اما این نظریه معترف است که برای اثبات این ایده به بررسی دقیق فرایند داخلی این فوران­ها نیاز است. به تازگی گروهی از دانشمندان با استفاده از آرایه رادیویی خط مبنای بسیار بلند، رفتار مواد و ذرات این فوران­ها را دقیقاً به مانند پیشبینی نظریه فوق مشاهده کرده­ اند.

آلن مارچر از دانشگاه بوستون در این رابطه گفته است:"ما تاکنون دقیق­ترین نگاه ممکن را به درونی­ترین لایه­ های یک فوران داشته ­ایم. هر آنچه که ما دیدیم، این نظریه را تقویت می ­کند. این پیشرفت بزرگی در فهم ما از آن چیزی است که در جهان رخ می ­دهد."

کهکشان مورد مطالعه تیم دانشمندان به رهبری مارچر، کهکشان BL-سوسمار در فاصله 950 میلیون سال نوری از زمین بوده است. این کهکشان یک بلازار (Blazar) است. سیاهچاله­ های مرکز بلازارها نیرومندترین سیاهچاله­­ های کهکشانی هستند. سیاهچاله ­ها اجرامی بسیار چگالند که هیچ چیز، حتی نور نمی ­تواند از میدان گرانشی آن­ها بگریزد.

این دانشمندان در این تحقیقات علاوه بر  استفاده از آرایه رادیویی خط مبنای بسیار بلند از آرایه ­ای از ده تلسکوپ دیگر نیز کمک گرفته ­اند.

زمین در آینده‌ی خود امکان برخورد با عطارد یا مریخ را خواهد داشت

زندگی بر روی زمین چگونه پایان می‌یابد؟ البته پاسخ معلوم نیست٬ اما دو مطالعه‌ی جدید، برخوردی با عطارد یا مریخ را پیش‌بینی می‌کنند که می‌تواند پیش از آنکه خورشید به غولی قرمز بدل شود و سیاره را در تقریبا 5 میلیارد سال برشته کند٬ زندگی بر روی زمین را به سرنوشتی شوم دچار کند.

این مطالعات نشان می‌دهند که سیارات منظومه‌ی شمسی به چرخش حول خورشید تا حداقل 40 میلیون سال به صورت پایدار ادامه خواهند داد. ولی پس از آن احتمال کمی (غیر قابل صرف نظر) وجود دارد که اوضاع به صورتی بسیار بد پیش خواهد رفت.

 

منظومه‌ی شمسی در مقیاس زمانی انسان‌ها به نظر می‌رسد که ساعت‌وار به طور منظم در حرکت است اما آیزاک نیوتن 3 قرن پیش دریافت که جاذبه گرانشی که سیارات بر یکدیگر اعمال می‌کنند می‌تواند٬ آنها را با گذشت زمان به خارج از مدارهای خود متمایل کند.  پیش‌بینی آنچه که رخ خواهد داد به علت چند جسمی بودن مسئله بی‌اندازه مورد سوال قرار می‌گیرد. امروزه حتی خطاهای کوچک در موقعیت‌های مشاهده شده‌ی سیارات می‌تواند به عدم قطعیت‌هایی بسیار بزرگ در پیش‌بینی آینده تبدیل شود. به همین علت اخترشناسان با اطمینان تنها خبر از ثابت بودن منظومه‌ی شمسی برای 40 میلیون سال آینده را می‌دهند.

 

اگرچه هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان از آنچه که پس از آن رخ می‌دهد بگوید٬ محاسبات جدید از اطلاعات کمی در آینده‌ای دورتر خبر می‌دهند. این محاسبات نشان می‌دهند که با احتمال 1 تا 2 درصد مدار عطارد در طول 5 میلیارد سال آینده قطعا تغییرات عمده‌ای را خواهد داشت. این رویداد به متزلزل کردن سیارات درونی منظومه‌ی شمسی می‌انجامد و می‌تواند به برخوردی فاجعه‌آمیز بین زمین و مریخ یا عطارد منجر شود که حیات موجود در آن زمان را نابود کند.

 

 

  گرگوری لافلین، نویسنده‌ی مشترک یکی از این مطالعات در دانشگاه کالیفرنیا-سانتا کروز می‌گوید:"برای مثال در برخوردی سنگین با مریخ تمامی حیات فوراً نابود می‌شود و زمین با دمای یک ستاره‌ی غول سرخ در حدود 1000 سال خواهد گداخت." ژاک لاسکار از رصد‌خانه‌ی پاریس در فرانسه مطالعه‌ی دیگری را تصویب کرد. وی 1001 شبیه‌سازی کامپیوتری از منظومه‌ی شمسی را در گذر زمان با اندکی اختلاف در شرایط آغازین هر یک از سیارات برپایه‌ی عدم قطعیت در مشاهدات به اجرا درآورد.

 

در 1 تا 2 درصد موارد٬ مدار عطارد با گذشت زمان و در اثر جاذبه‌ی گرانشی مشتری بسیار کشیده شد. در این موارد٬ مدار عطارد به خروج از مرکز 0.6 یا بیشتر رسید (خروج از مرکز صفر به معنای یک دایره‌ی کامل است در حالی که خروج از مرکز 1 بیشترین کشیدگی ممکن را نشان می‌دهد). قرار گرفتن عطارد در چنین مدار کشیده‌ای٬ تاثیر متقابل بین عطارد٬ زهره٬ مریخ و زمین را افزایش می‌دهد. شیبه‌سازی‌های پیشین لاسکار نشان می‌دهد که چنین رویدادی تمامی منظومه‌ی شمسی را آشفته می‌کند. لافلین در گفتگو با نیوساینتیست گفت:" هنگامی که خروج از مرکز عطارد به حدود 0.6 افزایش می‌یابد٬ به محل تقاطع با مدار زهره نزدیک می‌شود".

 

عطارد و مریخ به هنگام متزلزل شدن منظومه‌ی شمسی به دلیل جرم‌های به‌ترتیب 6 و 11 درصد جرم زمین٬ دورتر پرتاب می‌شوند٬ زیرا نسبتاً راحت‌تر حرکت می‌کنند. به حرکت در‌آوردن زهره سخت‌تر است زیرا جرمی معادل با 82 درصد جرم زمین را داراست. در یکی از شبیه‌سازی‌های لافلین و کنستانتین بتیگین از عطارد، پس از 1.3 میلیارد سال به سمت خورشید پرتاب شد. در شبیه‌سازی دیگری مریخ پس از 820 میلیون سال از منظومه‌ی شمسی به بیرون پرت شد و 40 میلیون سال پس از آن عطارد و زهره برخورد کردند. لافلین گفت: "تعداد زیادی از فجایعی که ممکن است رخ دهد برای ما روشن شده است و در هر مورد٬ جزئیات اسف‌بار کاملا متفاوت هستند".

 

وحشتناک‌ترین فاجعه برای زمین احتمال برخورد با عطارد یا مریخی عنان گسیخته است. نسبتا مشخص است که مریخ با زمین چه می‌تواند انجام دهد. اکثر دانشمندان بر این باورند که جسمی به اندازه‌ی مریخ در ابتدای منظومه‌ی شمسی به زمین برخورد کرده است و سرانجام از بقایای این برخورد ماه به وجود آمده است. زمین با این برخورد با اقیانوسی از مذاب تا هزاران درجه گرم شده بود. لافلین افزود: "پاسخ آینده به چنین اتفاقی فاجعه‌آمیز خواهد بود٬ اما 98 تا 99 درصد احتمال حرکت ساعت‌وار منظومه‌ی شمسی در 5 میلیارد سال آینده وجود دارد." 

زندگی خانوادگی ستارگان

ستارگان دوتایی، خود، انواع مختلف دارند که در اینجا تعدادی از آنها را معرفی می کنیم:

1. دوتایی های ظاهری: این ستارگان اصلا دوتایی نیستند! بلکه فقط دوتایی به نظر می رسند. مثلاً دو ستاره ی معروف در صورت فلکی دب اکبر وجود دارد، به نامهای «عِناق» و «سُها»، که بسیار به هم نزدیک به نظر می رسند. ولی در واقع هیچ نسبتی با هم ندارند و تنها از دید ما در یک خط دید قرار گرفته اند.

 

موقعیت عناق و سها در دب اکبر

عناق و سها از نزدیک

2. دوتایی های مرئی: اینها دوتایی های واقعی هستند و بوسیله ی پیوند گرانشی بینشان به دور هم می گردند. این دوتایی ها با تلسکوپ قابل رؤیت هستند. بعضی ها را مثل بتا- دجاجة با تلسکوپهای کوچک نیز می توان دید. وبعضی ها هم به تلسکوپهای قدرتمند نیاز دارند. سرعت گردش ظاهری اینها خیلی کم است و یک دوره گردش قرنها طول می کشد.

چند نمونه از ستارگان دوتایی مرئی

دوتایی بتا-دجاجة؛ زیباتری زوج آسمانی، با درخشش طلایی و فیروزه ای در صورت فلکی دجاجة

3. دوتایی های گرفتی: این دوتایی ها برعکس دوتایی های مرئی خیلی به هم نزدیک اند و با تلسکوپ نمی توان آنها را از هم تفکیک کرد. پس چگونه آنها را می بینند؟ در واقع صفحه ی گردش مداری این نوع از دوتایی ها به گونه ایست که در هر دور گردش، یکی از ستاره ها - مثل خورشید گرفتگی - جلوی دیگری را می گیرد و مانع رسیدن نور آن به ما می شود، در نتیجه ما نمی توانیم نور یکی از ستاره ها را ببینیم و نور کل، کم و زیاد می شود. ما از روی آهنگ کم و زیاد شدن نور ستاره می فهمیم که آن در حقیقت دو ستاره است، که یکی در حال گردش به دور دیگری است.

نمودار تغییر نورانیت ظاهری یک دوتایی گرفتی

4. دوتایی های طیفی: بعضی دوتایی ها بقدری به هم نزدیک اند که امکان تفکیک آنها بوسیله ی قوی ترین تلسکوپ ها هم نیست. در این زمان می توان از روش طیف سنجی استفاده کرد. بدین ترتیب که زمانی که یکی از دو ستاره در حال چرخش، به سمت ما حرکت می کند، رنگش به علت اثر دوپلر به آبی متمایل می شود، و ستاره ی دیگر در مسیر چرخش در حال دور شدن از ما است و رنگش به سمت قرمز متمایل می گردد، به اصطلاح طیفش دچار انتقال به قرمز می شود. پس از نیم دور، همین اتفاق به صورت برعکس روی می دهد.

تاریخچه

بابلیان هنگامی که می‌خواستند مساحت دایره را حساب کنند،مربع شعاع آن را در 3 ضرب می‌کردند.البته لوح‌های قدیمی تری از بابلیان وجود دارد که مشخص می‌کند آنها مقدار تقریبی پی را برابر3.125 می‌دانستند.در مصر باستان مساحت دایره را با استفاده از فرمول محاسبه می‌کردند.( d قطر دایره در نظر گرفته می‌شد )که در نتیجه مقدار تقریبی عدد پی 3.1605 بدست می‌آید.

 

---

تقریب اعشاری عدد پی

اولین نظریه در مورد مقدار تقریبی عدد پی توسط ارشمیدس بیان شد.این نظریه بر پایه تقریب زدن مساحت دایره بوسیله یک شش ضلعی منتظم
محیطیو یک شش ضلعی منظم محاطی استوار است.
ریاضیدانان اروپایی در قرن هفدهم به مقدار واقعی عدد پی نزدیک‌تر شدند.از جمله این دانشمندان جیمز گریگوری بود که برای پیدا کردن مقدار عدد پی از فرمول زیر استفاده کرد:


یکی از مشکلاتی که در این روش وجود دارد این است که برای پیدا کردن مقدار عدد پی تا 6 رقم اعشار باید پنج میلیون جمله از سری فوق را با هم جمع کنیم.
در اوایل قرن هجدهم ریاضیدان دیگری به نام جان ماشین فرمول گریگوری را اصلاح کرد که این فرمول امروزه نیز در برنامه های رایانه ای برای محاسبه عدد پی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
این فرمول به صورت زیر است:

با استفاده از این فرمول یک انگلیسی به نام ویلیام شانکس مقدار عدد پی را تا 707 رقم اعشار محاسبه کرد،در حالیکه فقط 527رقم آن درست بود.
امروزه مقدار عدد پی با استفاده از پیشرفته ترین رایانه ها تا میلیونها رقم محاسبه شده است. و تعداد این ارقام هنوز در حال افزایش است.

حل معمای جاذبه، هدف نهایی علم فیزیک

ایزاک نیوتن نظریه جاذبه را در سال 1689 نوشت، و معادلات او تا همین امروز برای پرتاب کاوشگرها به کرانه های دوردست منظومه شمسی به کار گرفته می شود. پس درک ما از جاذبه ممکن است دچار چه اشکالی باشد؟

ایزاک نیوتن

نظریه نیوتن اشکالاتی دارد. این نظریه مدار عطارد، نزدیک ترین سیاره به خورشید، را درست توضیح نمی دهد و همانطور که نیوتن به خوبی می دانست این نظریه چیزی درباره اینکه  نیروی جاذبه چیست به ما نمی گوید. 200 سال طول کشید تا نابغه دیگری به نام آلبرت اینشتین با نظریه ای عمیق تر ظاهر شود. نظریه نسبیت عام اینشتین نیروهایی که ما به صورت قوه جاذبه می بینیم را ناشی از انحنای فضا و زمان (یا دقیقتر بگوییم "فضا-زمان") در اثر اجرام سنگین مانند زمین و خورشید می داند. (یعنی مفهوم نیرو را از گرانش حذف کرد.)

آلبرت آینشتاین

:: هاوكينگ بهار 87 به ايران مي‌آيد( من که باور نمی کنم )

رئيس پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي گفت: مقدمات سفر استفان هاوكينگ به ايران در بهار 87 انجام شده است. 

محمد جواد لاريجاني در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعي فارس گفت: پروفسور استفان هاوكينگ قرار بود از تاريخ 13 تا 22 ژوئيه (22 تا 31 تير) به ايران سفر كند اما به دليل مشكلات جسماني وي اين سفر به تعويق افتاد.
وي ادامه داد: بعد از اين كه مشكلات جسماني وي برطرف شد شرايط جوي و آب‌و هوايي ايران براي سفر وي مناسب نبود، هم اكنون مقدمات سفر اين دانشمند براي بهار 87 آماده شده است.
استفان هاوكينگ در سال 1942 در شهر اكسفورد به دنيا آمد. پس از پايان جنگ به شهر كوچكي به نام سنت آلبان در شمال لندن نقل مكان كرد و در آنجا به مدرسه رفت. پس از آن به دانشگاه آكسفورد رفت و در يونيورسيتي كالج اين دانشگاه فيزيك خواند. براي دكترا در زمينه كيهان‌شناسي به كمبريج رفت و زير نظر دنيس شاما كيهان شناس مشهور رساله خود را تدوين كرد. در سال 1973 به دپارتمان فيزيك نظري و رياضيات كاربردي دانشگاه كمبريج پيوست. از سال 1979 داراي كرسي استادي لوكاسي بوده است كه در سال 1663 به وصيت هانري لوكاس كه نماينده دانشگاه كمبريج در پارلمان انگلستان بود تأسيس گرديده بود. اين كرسي ابتدا در اختيار ايساك بارو و سپس ايساك نيوتون بوده است بعدها نيز در اختيار كسي چون ديراك قرار گرفت. كار علمي هاوكينگ بر روي قوانين اساسي طبيعت است.
وي با همكاري پنروز نشان داده است كه براساس نظريه گرانش انيشتين، كيهان (زمان و مكان) آغازي چون مهبانگ و پاياني چون سياه‌چاله دارد كه لزوم وحدت دو نظريه بزرگ قرن بيستم يعني مكانيك كوانتومي و نسبيت عام را آشكار ساخت. از كشفيات مهم او اين است كه سياه چاله چندان هم كه تصور مي شد سياه نيست و بايد به دلائل كوانتمي از خود تابش گرمايي كند و در نهايت تبخير گردد.
او داراي تعداد بسيار زيادي مقالات تخصصي است كتاب مهم او ساختار بزرگ مقايس مكان زمان است كه با همكاري ج اف آر اليس نوشته است. كتاب هاي تخصصي ديگري نيز نوشته است. به علاوه در راستاي عمومي سازي دانش نيز سه كتاب نوشته كه بسيار مورد توجه قرار گرفته است. تاريخ مختصر زمان كه جزو كتاب هاي بسيار پرفروش بود سياه چاله ها و ريزكيهانها و ساير مقالات و بالاخره جهان در پوست گردو. هاوكينگ داراي چندين درجه دكتري افتخاري و افتخارات و جوايز متعددي است عضو انجمن پادشاهي بريتانيا و آكادمي علوم ايالات متحده آمريكا است. هاوكينگ علي‌رغم مسائل و مشكلات ناشي از بيماري، زندگي نامتعارف شخصي خود را نيز دارد و داراي سه فرزند و يك نوه است. هاوكينگ در حال حاضر علاوه بر فعاليت تخصصي علمي در گسترش دانش براي عموم مردم و ايراد سخنراني فعال است. او نمادي از مقاومت در مقابل سختي‌ها و تسليم ناپذيري است. هاوكينگ 35 سال قبل به عنوان توريست براي بازديد از آثار تاريخي به ايران سفر كرد و اين نخستين سفر علمي وي به ايران است.

فراخورشیدی ها در همسایگی ما

محققان دانشگاه کالیفرنیا نشان دادند در اطراف ستاره همسایه ما به احتمال بسیار زیاد سیاراتی وجود دارد که می توانند میزبان حیات باشند !! 

تا کنون دانشمندان موفق به کشف تعداد زیادی سیاره فرا خورشیدی شده اند اما تحقیقات جدید منجمان را به کشف نسل تازه ای از فرا خورشیدی ها امیدوار کرده است . سیاراتی فراخورشیدی که کشف آن ها احتیاج به تلسکوپ های فضایی غول پیکر ندارد .

اگر سیاره ای به دور ستاره ی هماسایه ما آلفا – قنطورس (نزدیک ترین ستاره به خورشید) گردش کند ما می توانیم با تکنولوژی های معمولی  آن را آشکار کنیم. تنها با استفاده از رصد خانه های معمولی .

 

گروهی از محققان دانشگاه کالیفرنیا به تازگی با شبیه سازی های کامپیوتری نشان دادند که ستاره آلفا-قنطورسB (بزرگترین ستاره در سیستم سه تایی آلفا – قنطورس) می تواند دارای سیاره ای زمین مانند در محدوده ی حیات خود  باشد یعنی این امکان وجود دارد که سیاره ای دارای آب به گرد این ستاره چرخش کند .

این محققان بارها و بارها این شبیه سازی را انجام دادند و در هر شبیه سازی با وجود پارامترهای مختلف نتیجه یکسانی به دست آمد : چندین سیاره زمین مانند به دور ستاره شکل خواهند گرفت و در بسیاری از موارد حد اقل یک سیاره در محدوده ی حیات قرار می گرفت .

 

دلایل بسیاری زیادی می تواند وجود دارد تا بگوییم آلفا-قنطورسB کاندید مناسبی برای پیدا کردن سیارات زمین مانند باست  اما شاید مهمترین آن نزدیک بودن این ستاره به ماست ( تنها 4.3 سال نوری با ما فاصله دارد )، موقعیت آن در آسمان شب بسیار مناسب است و می توان آن را برای مدت زمان طولانی در آسمان نیمکره ی جنوبی مشاهده کرد و می توان آن را مدت زمان زیادی بدون داشتن ابزار فوق العاده ، مورد بررسی قرار داد .

 

تا کنون تمام 228 فراخورشیدی کشف شده است و در کشف تمامی آن ها از تکنیک داپلری استفاده شده . هنگامی که یک سیاره از جلوی ستاره مادر خود عبور می کند باعث ایجاد تغییر در طول موج دریافتی ما از آن ستاره می شود و با استفاده از این پدیده می توان وجود سیاره در اطراف آن ستاره را آشکار کرد و این کار تنها برای سیارات فراخورشیدی غول پیکر امکان پذیر است .

اما با وجود ستارگان نزدیکی چون آلفا-قنطورس سیارات کوچک تر هم قابل آشکار سازی هستند .

به گفته ی محققان اگر یک تلسکوپ 1.5 متری در طول یک دوره 5 ساله به رصد این ستاره اختصاص داده شود ، می توان تغییرات نور آن را آشکار کرد و به یک کشف مهم در زمینه فراخورشیدی ها دست زد

عكس

برخوردهای کهکشانی شگفت انگیز و زیبا هستند. امروز در جشن 18 سالگی پرتاب تلسکوپ فضایی هابل، مجموعه‌ی 59 تصویر هابل از برخوردهای کهکشانی منتشر شد.

 

در کتاب‌های ستاره‌شناسی، اغلب، کهکشان‌ها به صورت جزیره‌هایی آرام از ستارگان نشان داده می‌شوند، اما همیشه این‌طور نیست. روی دیگر سکه زمانی دیده می‌شود که دو کهکشان با هم برخورد کنند. در برخورد کهکشان‌ها، به دلیل فاصله‌ی بسیار زیاد ، معمولا ستارگان  با هم برخورد نمی‌کنند اما به دلیل گرانش بسیار زیاد کهکشان‌ها، معمولا تغییر شکل زیادی در ظاهر دو کهکشان رخ می‌دهد، ستارگان بسیاری از مدار‌های خود خارج می‌شوند و گازهای میان ستاره‌ای متلاطم می‌شوند.

 

 

پس از برخورد، ممکن است کهکشان‌ها با هم ادغام شوند یا بار دیگر از هم‌ جدا شوند. همانند دو دسته‌ی بزرگ از زنبورها که از درون یک‌دیگر عبور می‌کنند. اما به دلیل فعال شدن مناطق ستاره‌سازی، معمولا پس از این برخوردها فرآیند ستاره سازی کهکشان‌ها شتاب می‌گیرد و می‌تواند به 100 برابر مقدار اولیه خود برسد. البته مدت زمان این برخوردها می‌تواند صدها میلیون سال به طول انجامد.
 

 امروز در هجدهمین سالگرد پرتاب تلسکوپ فضایی هابل، 59 عکس از این برخوردها برای عموم منتشر شد.
 

 بیشتر این عکس‌ها حاصل کار پروژه‌‌ی GOALS است. در این پروژه تلسکوپ‌های فضایی هابل، چاندرا و اسپیتزر برای یافتن کهکشان‌هایی که در ناحیه‌ی فروسرخ درخشان هستند، با هم همکاری می‌کنند

بادبان خورشيدي

ممكن است يك بادبان خورشيدي كه مانند تار عنكبوت بافته و بصورت مثبت باردار شده بتواند با دفع يونهاي مثبت بادهاي خورشيدي كاوشگران آينده را در ميان فضا به جلو حركت بدهد. 

 

اين نوع بادبان جديد كه توسط گروهي از دانشمندان در فنلاند بافته شده شبيه تار عنكبوت است و بگونه اي طراحي شده تا بادهاي گاز بونيزه كه از خورشيد گسيل مي شوند را بدام انداخته و فضا پيما را به قلمروهاي بيرون از منظومه شمسي حمل كند. اين بادبان حتي به مدارگردها امكان مي دهد كه در ميان فضا به عقب و جلو تغيير موقعيت دهند.

 

اين بادبان بجاي بدام انداختن نور خورشيد (كه در نوع ديگري از بادبانهاي خورشيدي از آن  استفاده مي شود) از بادهاي خورشيدي استفاده خواهد كرد. بادهاي خورشيدي پلاسماهاي رقيقي از الكترونها و يونهاي مثبت هستند كه با سرعتهاي صدها كيلومتر در ثانيه از ميان منظومه شمسي به بيرون پرتاب مي شوند.

 

طراح اين بادبان جان هونين از موسسه هواشناسي هلسينكي است. كاوشگر سيمها را مانند قرقره آزاد مي كند و سپس بارهاي الكتريكي مثبت به درون آنها جريان داده مي شود كه يونهاي مثبت سنگين در بادهاي خورشيدي را دفع مي كنند. بدين ترتيب سيمها كه فقط چند ميكرون پهنا دارند نيروي نواره پلاسماي در حال عبور را لمس و مانند يك بادبان در فاصله چند متري كاوشگر عمل مي كنند.

 

يكي از مشكلات براي اين طرح ريز شهابسنگهاي پر شتاب هستند كه در ميان فضاي بين سياره اي حركت مي كنند و ممكن است باعث پاره شدن رشته هاي فلزي شوند.     

 

دانشمندان با استفاده از چهار رشته سيم قسمتهاي اين بادبان را به هم بافتند. بدين شكل كه دو رشته موازي با فاصله چند سانتيمتر ازهم با استفاده از دو رشته ديگر كه بصورت ضربدري بين آنها عبور مي كند به يكديگر متصل و بافته شدند.

 

جان هونين مي گويد كه گروه وي يك نمونه از اين سازه را در آزمايشگاه ساخته است. وي با استفاده از جوشكاري فراصوتي اين تارهاي عنكبوتي را به هم متصل كرد. نوارهاي دست دوز اين بادبان فقط سي سانتيمتر طول دارند كه قدم بعدي توليد ماشيني اين بخش از بادبان است.

 

وي مي گويد براي يك ماموريت آزمايشي به ده كيلومتر از اين نواز نياز است كه نمي توان آن را دست دوز كرد.

 

براي انجام يك ماموريت آزمايشي كه مطمئن شد آيا اين روش عملي است يا خير به هشت نوار حدودا يك كيلومتري نياز است تا يك سفينه كوچك حامل يك شتاب سنج را به دنبال خود بكشد.

 

به دليل اينكه باد خورشيدي رقيق است ، اين بادبانهاي خورشيدي غول آسا فقط يك نيروي نسبتا ملايم را احساس مي كنند. اما طي يك سال براي پيش رانش يك بار 200 كيلوئي تا سرعت سي كيلومتر در ثانيه كافي خواهد بود. اين سامانه هزينه و تجهيزات لازم براي پيش رانش را كاهش خواهد داد و سوخت آن (بادهاي خورشيدي) هيچ وقت به اتمام نمي رسد.

كك

ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ کک قدیمی ترین برخورد بین کهکشان ها را کشف کردند . 

ستاره شناسان موفق شدند قدیمی ترین برخورد بین کهکشان ها را در جهان کشف کنند . در این برخورد که در ابتدای خلقت جهان اتفاق افتاده ،  خوشه ای از کهکشان های اولیه در هم ادغام شدند و کهکشان بسیار بزرگی را بوجود آورده اند .

این خوشه کهکشانی اولیه LBG-2377 نام دارد و فاصله آن از زمین  11.4 میلیارد سال نوری است ، کهکشانی بسیار بسیار دور در اعماق فضا ، در مرزهای کیهان ، در گذشته .

 این کهکشان غول پیکر  شاید اکنون به این شکل نباشد  زیرا تصویری که ما از آن می بینیم به 11.4 میلیارد سال پیش تعلق دارد . این کهکشان پنجره ایست به گذشته جهان قبل از اینکه منبسط شود و ماده در سرتاسر آن پخش گردد .

ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ کک واقع در هاوایی موفق به تهیه این تصویر شدند . تصویری که برخورد کهکشان ها را در 2 میلیارد سال بعد از انفجار بزرگ نشان می دهد . این کشف قسمتی ار پروژه بزرگی است که به منظور کشف کهکشان های دور دست انجام می شود .

LBG-2377 بسیار درخشان است ، به گفته ستارشناسان برای دارا بودن این میزان از درخشندگی LBG-2377  باید جرمی معادل 10 برابر کهکشان راه شیری داشته باشد . این دورترین ادغام بین کهکشان های یک خوشه است که تاکنون کشف شده .

 

   

نجوم

 

 

سیاهچاله ها

 

 

 

 

سیاه چاله چیست؟
به طور ساده سیاه چاله قسمتی از فضا است که جرم متمرکز بسیار زیادی دارد بطوری که هیچ جسمی هیچ شانسی برای فرار از جاذبه ی اون نداره تا به امروز بهترین تئوری برای جاذبه تئوری نسبیت اینشتین است و ما باید در نتایج این نظریه به اندازه ی کافی دقیق شویم تا بتوانیم سیاه چاله ها را در جزئیات این نظریه پیدا کنیم اما بیایید قدم ها را کم کم برداریم و به جاذبه فکر کنیم.
فرض کنید شما روی سطح سیاره ای ایستاده اید و سنگی را به هوا می اندازید اگر اونو به اندازه ی کافی با شدت به بالا پرتاب نکنید اون سنگ به اندازه کمی بالا می رود اما بعد از مدتی به علت شتاب جاذبه زمین اون سنگ شروع به سقوط می کنه اگر شما به اندازه ی کافی اون سنگ رو محکم به هوا پرتاب کنید شما می توانید اون رو از دام جاذبه ی اون سیاه خارج کنید و اون تا ابد در حال اوج گیری نسبت به اون سیاره به حرکت خود ادامه می دهد به سرعتی که شما لازم دارید تا سنگ از جاذبه ی اون سیاره فرار کند '''' سرعت گریز '''' گفته می شود همان طور که حدس زده می شود سرعت گریز به جرم سیاره بستگی داره اگر سیاره به اندازه ی کافی جرم زیاد داشته باشد قاعدتا سرعت گریز بیشتری را طلب می کند البته این تنها عامل سرعت گریز نیست بلکه فاصله ما تا مرکز سیاره هم شرط دیگری است که بر سرعت گریز تاثیر می گذارد رابطه ی فاصله با سرعت گریز رابطه ی عکس است برای مثال سرعت گریز از سطح سیاره ی زمین 11/2 کیلومتر بر ثانیه است یا 25000 مایل بر ساعت در صورتی که سرعت گریز از سطح ماه فقط 2/4 کیلومتر بر ثانیه است یا 5300 مایل بر ساعت (برای تبدیل این سرعت ها از سیستمی که در پایین صفحه قرار دارد می توانید استفاده کنید (حال تصور کنید که جسمی با جرمی فوق العاده زیاد و شعاع فوق العاده کم داریم که سرعت گریز از سطح آن به اندازه ی سرعت نور است برای یادآوری عرض کنم که سرعت گریز را از رابطه ی زیر محاسبه می گردد : V^2=MG/R که در آن V سرعت گریز از مرکز ، M جرم سیاره ، G ثابت گرانش و R فاصله ما تا مرکز سیاره است که اگر ما روی سطح آن قرار گرفته باشیم برابر با شعاع آن سیاره خواهد شد.
شروع اولیه ی مطالعه ی چگالی شدید سیاه چاله ها در سده ی 18 شروع شد ، تقریبا به فاصله ی کمی از انتشار نظریه ی نسبیت اینشتین کارل شوارتسشیلد موفق به حل معادله ای شد که در مورد یک شی بحث می کرد بعد ها اشخاصی مانند اپنهایمر ، ولکف و اشنایدر در سال 1930 متوجه وجود شی ای به نام سیاه چاله در جهان شدند (البته واژه ی سیاه چاله در سال 1969 توسط دانشمندی به نام جان آرچیبالد ویلر ابداع شد) این دانشمندان نشان دادند که وقتی ستارگان پر جرم سوخت خود را به طور کامل از دست می دهند نمی توانند خود را تحمل کنند و نیروی جاذبه خودشان بر خودشان غلبه می کند و آنها را به اصطلاح رمبیده می کند به درون خود.
در جهان نسبیت گرانش خود را در لباس خمش فضا و زمان نشان می دهد . اجرام پر جرم فضا زمان را خمیده می کنند ، به این دلیل است که هندسه نمی تواند آن را توصیف کند در کنار سیاه چاله خمش فضا بسیار شدید است و به همین دلیل خصوصیتهای سیاه چاله عجیب به نظر می رسد
سیاه چاله ها دارای خصوصیتی به نام افق رویداد است این افق رویداد سطحی کروی شکل است که از آن به مرز سیاه چاله ها نام برده می شود شما می توانید داخل آن شوید اما نمی توانید از آن خارج شوید در واقع به محض آنکه شما وارد آن شوید شما محکوم شده اید که به سمت مرکز تکینگی که در مرکز سیاه چاله واقع شده است کشیده شوید .شما می توانید فکر کنید که افق رویداد مکانی است که سرعت گریز از آن برابر با سرعت نور است قاعدتا خارج است افق رویداد سرعت گریز کمتر از سرعت نور است
برای یک رصدگر وقتی که به افق رویداد نگاهی می اندازیم البته نه با امکانات رصد چشمی بلکه رادیویی و ... افق رویداد را سطحی کاملا کروی ثابت خواهیم یافت ولی اگر به آن کمی نزدیک تر شویم متوجه تندی آن می شویم در واقع اون دارد با سرعت نور حرکت می کند پس ما برای اینکه بتوانیم از سیاهچاله فرار کنیم باید سرعتی مافوق نور داشته باشیم .
هنگامی که به افق وارد شوید مختصات وضعیت فاصله شما از مرکز به طور شتابداری کم می شود ولی در عوض به خاطر هندسه ی منحصر به فرد سیاه چاله ها مختصات زمان شما به طور شتابدار به سمت جلو می رود به طوری که شما فلواقع در آینده به سر خواهید برد .

دمای سیاه چاله ها

نخست باید چند چیز را یادآوری کرد :

1- همه ی اجسام تا صفر کلوین از خود تابش می کنند.
2- تابش یعنی انتقال گرما بدون هیچ گونه واسطه ی مادی به کمک امواج الکترو مغناطیس.
3- سیاه چاله ها ( همان طور که قبلا گفته شد ) از خود امواج X ساطع می کنند.
4- امواج X جزو امواج الکترو مغناطیس است.

با درک این موارد نتیجه ی زیر بدست می آید:
سیاه چاله ها تابش دارند ( تابش اشعه ی X ) و چون تابش در اجسامی صورت می گیرد که دمایشان از صفر مطلق بیشتر باشد بنابراین دمای سیه چاله ها از صفر مطلق بیشتر است و این گمان که دمای سیاه چاله ها بسیار بسیار کم است را رد می کنم و به این نتیجه می رسم که دمای سیاه چاله ها بسیار بالاست که می توانند تابش کنند.

آنتروپی سیاه چاله ها
يك سياهچاله هيچ‌گاه نمي‌تواند كوچكتر شود زيرا سطح يك افق رويداد(شعاع-غيرقابل-بازگشت كه در آنجا سرعت، از سرعت نور فراتر مي‌رود) هرگز نمي‌تواند كاهش يابد.
يك ستاره در حال رُمبش، به شعاعي مي‌رسد كه در آنجا سرعت گريز با سرعت نور برابر است. فوتونهايي كه اين ستاره پس از رسيدن به اين شعاع، گسيل مي‌كنند، چه مي‌شوند؟ گراني در اينجا آنقدر شديد است كه امكان گريز به اين فوتونها را نمي‌دهد، ولي آنقدر شديد نيست كه آنها را به داخل سياهچاله بكشاند. فوتونها در اينجا سرگردان مي‌مانند. اين شعاع افق رويداد است. پس از آن، ستاره به منقبض شدن ادامه مي‌دهد، هر فوتون گسيل شده، به داخل ستاره بازگردانيده مي‌شود.
آنچه هاوكينگ به آن پي برد اين بود كه مسيرهاي پرتوهاي نور كه در افق رويداد سرگردان هستند نمي‌تواند مسيرهاي پرتوهاي نور باشد كه به يكديگر نزديك مي‌شوند. مسيرهاي پرتوهاي نور كه به يكديگر نزديك مي‌شوند، به شدت به هم برخورد مي‌كنند، به سياهچاله سرازير مي‌شوند و ديگر سرگردان نيستند. براي اينكه ناحيه افق رويداد كوچكتر شود (و سياهچاله كوچكتر شود)، مي‌بايد مسيرهاي پرتوهاي نور در افق رويداد به يكديگر نزديك شوند. ولي اگر اين طور شود، اين پرتوها به داخل سرازير مي‌شوند، افق رويداد باز هم درست در همان جا كه بوده است خواهد ماند و كوچكتر نخواهد شد.
يك راه ديگر انديشيدن در باره اين موضوع، آن است كه بپذ يريم سياهچاله مي‌تواند بزرگتر شود. اندازه سياهچاله به جرم آن بستگي دارد. بنابر اين، هر زمان كه چيز جديدي در سياهچاله فرود آيد، جرم آن فزوني مي‌يابد و بزرگتر مي‌شود. اگر چيزي از سياهچاله خارج شود كاهش جرم امكان ندارد، يعني سياهچاله نمي‌تواند كوچكتر شود.
اين كشف هاوكينگ به نام قانون دوم ديناميك سياهچاله شناخته شد: ناحيه افق رويداد (مرز سياهچاله) مي‌تواند ثابت بماند يا بزرگتر شود ولي هيچ‌گاه نمي‌تواند كوچكتر شود. اگر دو يا چند سياهچاله به هم برخورد كنند و يك سياهچاله تشكيل دهند، ناحيه افق رويداد جديد مساوي، يا بيشتر از جمع افق رويدادهاي قبلي خواهد بود. يك سياهچاله نمي‌تواند، هر قدر هم برخورد شديدي داشته باشد، كوچكتر شود، از بين برود يا به دو سياهچاله تقسيم شود. كشف هاوكينگ، يادآور يك «قانون دوم» ديگر در فيزيك است: قانون دوم ترموديناميك در مورد آنتروپي. آنتروپي، مقدار بي‌نظمي است كه در يك سيستم وجود دارد. مي‌دانيم كه بي‌نظمي، هميشه زيادتر مي‌شود و هيچ‌گاه كاهش نمي‌يابددرجهان ما آنتروپي (بي‌نظمي) هميشه اقزايش مي‌يابد
آنتروپي، در مورد سياهچاله و افق رويداد نيز كار برد دارد. هرگاه دو سيستم به يكديگر بپيوندند، آنتروپي سيستم به هم پيوسته، مساوي يا بزرگتر از جمع آنتروپي دو سيستم است. واقعيت اين است كه هرچه به سياهچاله اضافه شود، از جهان ما رفته است.

مرکز تکینگی
در ریاضی اگه یک تابع در یک نقطه تعریف نشده باشد یعنی درآن نقطه پیوسته نباشد می گویند که این تابع در آن نقطه تکین ( singular ) هست یا این که توی آن نقطه تکینگی ( singularity ) دارد. مثلا تابع tan(x), x=Pi/2 در نقطه x=Pi/2 تکین هست به عبارت دیگه در این نقطه تکینگی دارد.
در فیزیک و اختر فیزیک هم به مرکز یک سیاه چاله که تمام جرم سیاه چاله آن جا متراکم شده و چگالی آنجا بی نهایت هست تکینگی گفته می شود. و این هم به همون دلیل ریاضی هست. چون سیاه چاله را ستاره ای در نظر می گیریم که تمام جرم آن پس از رمبش در حجمی در حد صفر متراکم شده (یعنی به سمت صفر میل می کند) که باعث می شود چگالی بی نهایت شود و یک ناپیوستگی و تکینگی درآن نقطه از فضا بوجود بیاید.
تکینگی جایی است پایان علم است و دانشمندان تفکر در زمینه ی آن را آغاز کرده اند . در این مکان موجودیت فضا و زمان متوقف می شود و جایگزین آن جرم آشفته و خروشانی می شود که آن را اسفنج کوانتومی می نامند . دانشمندان حدس می زنند این نقطه جایی باشد که قوانین اینشتین و نسبیت و مکانیک کوانتوم شکسته می شود . این حوضه ی چیزی است که کوانتوم گرانشی نامیده می شود ، در این مکان از یافته های بسیار پیشرفته ی ریاضی استفاده می شود . با این وجود دانشمندان احتمال کمی را به این موضوع ارئه می دهند که سیاهچاله دارای سطح مشخصی باشد . ولی اگر دارای سطح مشخص باشد آن سطح کروی خواهد بود و مانند هر سطح کروی دیگر دارای قطب خواهد بود . این قطب ها ممکن است در طی فرایند ایجاد سیاهچاله پس از ابرنواختر حفره دار شوند و این حفره ها کانونی برای جذب مواد و تباهی آنها شوند . دلیل آن هم این است که بر طبق معادلات میدانی نسبیت عام این میدان های گرانشی قوی به همراه اسپین مداوم اکثرا" در قطب ها متمرکز می شوند . در ادامه ی مطلب در رابطه با حرکت ماده در اطراف سیاهچاله و اسپین این اجرام سخن به میان خواهد آمد..
رفتار تکینگی اصلا قابل توصیف و درک نیست. به همین دلیل Roger Penrose انگلیسی و همکاراش قانونی به نام قانون مراقبت کیهانی پیشنهاد دادن که بر اساس آن تکینگی عریان (تکینگی بدون افق رویداد) وجود ندارد. یعنی همه تکینگی ها باید بوسیله یک افق رویداد پوشیده شده باشند چون یک تکینگی عریان می تواند تمام جهان را به طور بی قاعده و غیرقابل پیش بینی تحت تاثیر قرار دهد.

شعاع شوارتسشیلد
بعد از مدت کمی که از انتشار نسبیت عام گذشته بود کارل شوارتسشیلد اخترشناس آلمانی با بررسی معادلات این نظریه راه حلی را یافت که فضای اطراف جسم فشرده بسیار پر جرمی را که میدان گرانشی بسیار شدیدی دارد توصیف می کرد این نکته مهم است که بگوییم نیروی گرانش نه تنها به جرم بلکه به فاصله نیز بستگی دارد شوارتسشیلد دریافت که اگر جرم یک جسم چنان متراکم شود که در واقع تمام جرم آن در مرکزش جای بگیرد آنگاه فضا-زمان در فاصله ی معینی از جسم که همان شعاع شوارتسشیلد است هندسه ی خاصی به خود می گیرد جالب است که بگوییم که هیچ چیز نمی تواند از این شعاع بگذرد و آنرا پشت سر بگذارد آنچه که در نزدیکی شعاع شوارتسشیلد روی می دهد از ۲ زاویه دید متفاوت است
۱- از بیرون : از بیرون از شعاع شوارتسشیلد اگر ما در جائی ساکن باشیم خواهیم دید که آن فضاپیمائی که به داخل سیاه چاله دارد سقوط می کند تا بینهایت باید سفر کند تا به جسم مرکزی کشیده شوند
۲- از داخل : به محض اینکه پا به داخل این شعاع مرگبار بگذارید دنیا پیش روی شما تیره و تار خواهد شد.
ببینید هر جسمی شعاع شوارتسشیلد مخصوص به خود را دارد نه اینکه بگوییم فقط سیاه چاله ها دارند ...شعاع شوارتسشیلد هر جرمی از فرمول زیر محاسبه می شود...

توجه داشته باشید که r اندازه ی شعاع G ثابت جهانی گرانش M جرم ماده ی مورد نظر و در نهایت C سرعت نور است برای جرم ۳۰ منظومه شمسی شعاع شوارتسشیلد برابر است با ۱۰۰ کیلومتر!!!

جالب اینجاست که شخصی با نام جان میشل در سال ۱۷۸۳ نکته ای جالب را کشف کرد که سرعت گریز از سطح این چنین جرمهایی (مانند سیاه چاله ها) را اگر در فرمول زیر قرار دهیم سرعت نور بدست خواهد آمد یعنی سرعت گریز از سطح برای یک همچین جرمهایی سرعت نور است:

V2/2=GM/r

(V سرعت گریز از سطح است)
همان طور که گفته شد زمان در این شعاع با زمان جهانی فرق زیادی می کند و در واقع داخل آن به چشم ناظر خارح آن صفر است و اگر شخصی را در آنجا ببیند در حالت سکون خواهد دید
این جاذبه که زمان را در واقع نگه می دارد کار دیگری را هم انجام می دهد تا به حال کلمه ی انتقال به رنگ قرمز خطوط طیفی به گوشتان خورده است وقتی جسمی آسمانی پر جرم از خود پرتو بلند قرمز ساطع می کند این پرتو به دلیل گرانش بالای جرم آسمانی و تاثیر جاذبه روی نور به رنگ قرمز متمایل می شود بله در این جاذبه ی زیاد نور یک همچین حالتی را پیدا می کند

انواع سیاهچاله:
شوارتس شیلد: ساده ترین نوع سیاهچاله‌هاست، بار و چرخش ندارد، تنها یک افق رویداد و یک فوتون کره دارد، از آن نمی توان انرژی استخراج کرد. شامل تکینگی ، نقطه‌ای است که در آن ماده تا چگالی نامحدود در هم فرو رفته است.

رایزنر- نورد شتروم: هم بار دارد وهم چرخش ، می تواند دو افق رویداد داشته باشد ، اما تنها یک فوتون کره دارد. شامل یک تکینگی نقطه ای است که وجود آن در طبیعت نامحتمل است، زیرا بارهای آن همدیگر را خنثی می کنند.

کر: چرخش دارد، اما بار ندارد. بیضی و از بیرونی حد استاتیک است. منطقه تیره میان افق رویداد و حد استاتیک ارگوسفر است، که می توان از آن انرژی استخراج کرد. می تواند دو افق رویداد و دو حد استاتیک داشته باشد. دو فوتون کره دارد. شامل یک تکینگی حلقه‌ای است.

کر- نیومان: هم بار دارد و هم چرخش ، همان سیاهچاله کر است، جز اینکه بار دارد، ساختارش شبیه ساختار سیاهچاله کر است. می‌توان از آن انرژی استخراج کرد. یک تکینگی حلقه‌ای دارد.

به نظر پژوهشگران چهارنوع سیاهچاله همچنانکه ذکر شد می تواند وجود داشته باشند. مهمترین موضوع در باب سیاه چاله آنست که، بدانیم ماده در داخل سیاهچاله‌ای که حاصل آمده است در نهایت به چه سرنوشتی دچار می شود؟ اختر فیزیکدانان می‌گویند:
اگر مقداری ماده به داخل حفره سیاه از قبیل آنچه که از یک ستاره وزین مرده بجای مانده بیندازید، نتیجه نهایی همواره الزاما یک چیز خواهد بود و تنها جرم ، بار الکتریکی و اندازه حرکت زاویه ای که جسم با خود حمل می کند باقی خواهند ماند. اما اگر کل جهان به داخل حفره سیاه خود بیفتد، یعنی به شکل سیاهچاله در آید، دیگر حتی کمیاب بنیادی (جرم) ، بار الکتریکی و اندازه حرکت زاویه ای نیز ناپدید می گردند.


اندازه ی سیاه چاله ها چقدر است ؟

برای این سوال 2 جواب وجود دارد یکی اینکه ما از دیدگاه جرم به سوال بنگریم پس بهتر است بپرسیم که جرم سیاه چاله ها چه اندازه است ؟ یا اینکه از لحاظ اشغال فضا یا همان حجم سیاه چاله ها را بررسی کنیم پس در آن صورت بهتر است بپرسیم که حجم سیاه چاله ها چه اندازه است ...
پس بیایید ابتدا در مورد جرم آنها بحث صحبت کنیم .
به طور کلی هیچ حدی برای بزرگی جرم یا کوچکی جرم یک سیاه چاله نداریم و نمی توان گفت فلان سیاه چاله پر جرم ترین یا آن یکی کم جرم ترین آنهاست .
ابتدا ما باید بدانیم که چقدر جرم لازم است تا چگالی به آن زیادی را ایجاد کند حال ما می دانیم که سیاه چاله ها سرنوشت ستارگان پر جرمی بوده اند و همچنین ما انتظار داریم وزن سیاه چاله ها بیشتر از وزن ستارگان پر جرم باشد به طور استاندارد سیاهچاله 10 برابر جرم خورشید جرم دارد یا به طور تقریبی همچنین ستاره شناسان حدس می زنند که سیاه چاله های پر جرمی در وسط کهکشان ها وجود داشته باشند که جرم آنها چیزی در حدود یعنی یک میلیون برابر جرم خورشید .
دومین برداشت ما از سوال مربوط به حجم اشغالی سیاه چاله در فضا بود ، در واقع شعاع شوارتسشیلد (منظور همان شعاع کره ی افق رویداد است) و جرم یک سیاه چاله در تناسب نسبت به هم قرار دارند اگر جرم سیاه چاله ای 10 برابر سیاه چاله ی دیگر باشد شعاع شوارتسشیلد آن هم 10 برابر آن یکی است برای مثال اگر جرم سیاه چاله ای به اندازه ی جرم خورشید باشد شعاع شوارتسشیلد آن 3 کیلومتر خواهد بود یا به ترتیب سیاه چاله هایی که 10 برابر و 1 میلیون برابر جرم منظومه ما جرم دارند(سیاه چاله ی واقع در مرکز کهکشان ما) دارای شعاع 30 کیلومتر و 3 میلیون کیلومتر هستند . 3 میلیون کیلومتر شعاع به نظر ما بسیار زیاد می آید ولی در واقع در مقابل استاندارد های موجود شعاع زیاد بزرگی هم محسوب نمی شود برای مثال خورشید ما دارای شعاع 700000 کیلومتر است و سیاه چاله های پر جرم تر شعاعی به اندازه ی 4 برابر شعاع خورشید دارند .

تبدیل ستارگان بزرگ به سیاهچاله‌
بر سر ستاره در حال مرگی که بیش از ۱.۴ برابر خورشید است چه می‌‌آید؟ حتی نیروی قوی نیز نمی‌تواند سرعت فرو پاشی درونی آن را متوقف سازد. و این ستاره کاملاً فرو می‌‌پاشد و از مرحله ستاره نوترونی فراتر رفته و حتی به یک شی کوچک‌تر و چگال تر یعنی سیاهچاله‌ تبدیل می‌‌شود.اگر هر جسم را به اندازه شعاع شوارتز شیلد منقبض کرد ان به یک سیاه چاله تبدیل میشود شعاع شوارتز شیلد زمانی ایجاد می شود که سرعت گریزه از جاذبه به سرعت نور برسد
فروپاشی کامل به معنای آن نیست که سیاهچاله‌ از روی صفحه جهان محو می‌‌شود. همان طور که به‌وسیله اینشتین توصیف شده است ساختار فضا- زمان فرو پاشی بی پایان را منتفی می‌‌کند و به جای آن یک انحنای غیر مادی، نامرئی و واقعی فضا را به وجود می‌‌آورد. یک سیاهچاله‌ را می‌‌توان به مرد نامرئی سنگین وزنی تشبیه کرد که روی یک نیمکت نشسته است. او دیده نمی‌شود ولی وزن او در نیمکت فرورفتگی ایجاد می‌‌کند.
سیاهچاله‌ برای فیزیکدانان نظری چیز تازه‌ای نیست. در سال ۱۹۳۹ج. اوپنهایمرو هارتلند و اس. اشنایدر برای نخستین بار سیاهچاله‌ها را به عنوان نتیجه‌ای از نسبیت عمومی پیشنهاد کردند ولی در آن زمان برای تشخیص آنها هیچ راه معلومی وجود نداشت. اما با پیشترفت اخیر اخترشناسی رادیویی و کشف علائم رادیویی توضیح ناپذیر از اعماق فضا، سیاهچاله‌ها به صورت موضوع بسیار مهم اختر‌شناسی درآمده اند. دانشمندان معتقدند که این اشیای نظری پدیده‌های با انرژی فوق العاده چون اختر نماها و تپ اخترها می‌‌توانند نقشی داشته باشند. سیاهچاله‌ها و ستارگان نوترونی تنها اشیای شناخته شده در فیزیک هستند که برای انجام مشاهده‌های اخترشناختی روی چنان فرستنده‌های بسیار نیرومند تشعشع، به اندازه کافی فشرده و پر جرمند.

ویژگی سیاهچاله‌ها
فیزیکدانان به یاری تجهیزات کوچک، توصیف نسبتاً جامعی از سیاهچاله‌ها به دست داده اند. به باور دکتر جان ویلر و دکتر رئو روفینی از دانشگاه پرینستون سیاهچاله‌ها اندازه و شکلی به مفهوم قراردادی آن ندارند اما آنها در محدوده یک قطر ۱۵ کیلومتری عمل می‌‌کنند. سیاهچاله‌ها جرمهای متفاوتی بین جرم خورشید و صد میلیون برابر جرم خورشید دارند. سیاهچاله‌ها مثل گرداب عمل می‌‌کنند. هر جرم با انرژی سرگردانی که به یک سیاهچاله‌ نزدیک شود (در داخل فاصله معینی که افق آن خوانده می‌‌شود) بطور مقاومت ناپدیری به درون گرداب، که همان سیاهچاله‌، است کشیده می‌‌شود. نیروهای کشندی شدید درون سیاهچاله‌ها ماده را در یک سمت می‌‌کشد و منبسط می‌‌کند و در سمت دیگر می‌‌فشرد و خرد می‌‌کند. تا آن که آن ماده به کلی تجزیه و جزء فضای خمیده و سیاهچاله‌ شود.
خواص دیگر سیاهچاله‌ها از این هم عجیب تر است. زمان و مکان خصوصیات خود را در درون ستاره کاملاً فرو پاشیده ردو بدل می‌‌کنند. هر شی در شرایط عادی اندازه خود را نگه می‌‌دارد ولی نمی‌تواند از عمر فیزیکی بگریزد. در درون سیاهچاله‌ بر اشیا عمری نمی‌گذرد، ولی مداوماً کوچک‌تر می‌‌شوند. مشاهده کنندگان سیاهچاله‌ از فاصله مطمئن و ایمنی نمی‌توانند واقعاً آن را ببیند، زیرا نور مانند شکلهای دیگر انرژی، تحت تأثیر مکش سیاهچاله‌ است. همچنانکه نور به درون آن کشیده می‌‌شود، به طور بی پایانی به انتهای قرمز طیف رنگها تغییر مکان می‌‌دهد و سیاهچاله‌ را سیاه و بنابراین نامرئی می‌‌کند. اگر سیاهچاله‌ها اندکی مرئی بودند، مشاهده کنندگان، این ستارگان را درست آن گونه که پیش از فروپاشی هزاران میلیون سال پیش رخ داده بود می‌‌دیدند. علت آن است که وقتی ستاره به سیاهچاله‌ تبدیل می‌‌شود، نسبت به ناظران بیرونی بی درنگ گذشت زمان در آن متوقف می‌‌شود. به عقیده دکتر ویلر و دکتر روفینی (علائم و اطلاعات مربوط به مرحله‌های بعدی فرو پاشی هرگز نمی‌گریزند، بلکه در فرو پاشی خود هندسه (زمانی و مکانی) درگیر می‌‌شوند.)

تعداد سیاهچاله‌ها در جهان
به عقیده ای.جی.دابلیو. کامرون از دانشگاه یشیوا ممکن است جهان پر از سیاهچاله‌ باشد. نظریه کیهان‌شناسی پیش بینی می‌‌کند که جهان شامل مقدار مشخصی ماده است. اما اخترشناسان از مشاهده هایشان استنباط کرده‌اند که تقریباً ماده به اندازه کافی وجود ندارد تا این پیش بینی‌ها را عملی سازد. ماده مشاهده شده به اندازه قابل ملاحظه‌ای کمتر از ماده پیش بینی شده است. دکتر کامرون بر آن است که ماده گمشده ممکن است به وسیله شمار زیادی سیاهچاله‌ بلعیده شده باشد.
تاریخ شیمیایی جهان نشان می‌‌دهد که نخستین ستارگانی که تشکیل شده‌اند بسیار بزرگ بوده‌اند و انتظار می‌‌رود به سیاهچاله‌ها تبدیل شوند. با قطعیت نمی‌توان گفت که همه ستارگان ناگزیر به سیاهچاله‌ها مبدل می‌‌شوند. دانشمندان نشان داده‌اند که ستارگان نا متقارن ستارگانی که تقارن کروی تقریباً کامل ندارند به این سرنوشت دچار می‌‌شوند. اما به عقیده وای. ب. زلدوویچ فیزیکدانان شوروی و گروه انگلیسی استیون هاوکینگ، راجر بن روز و روبرت چراک، عدم تقارن شکلی کوچک، یک ستاره بزرگ را نجات نخواهند داد.

آشکارسازی سیاهچاله‌ها
یک از راههای کشف سیاهچاله‌ها استفاده از امواج گرانشی است که هنگام فروپاشی گسیل می‌‌دارند. هر جرم اختری از حیث شکل نامتقارن تششع ممکن است یک منبع قابل اکتشاف مشخص به وجود آورد. جوزف وبر از دانشگاه مریلند، پیش کسوت رشته تشعشع گرانشی، رویدادهای زیادی را کشف کرده است که حاکی از ویرانی وسیع ماده در جهان، از راه فروپاشی گرانشی است. کارافزار او عبارت است از آنتن‌های آلومینیومی، ابزاری که به‌وسیله سیمهایی در داخل اتاقهای حفاظ داری آویزانند. این کار افزار او قادر به کشف سیاهچاله‌ است، اما متاسفانه این کار را نمی‌تواند به دقت انجام دهد.

سیاهچاله ماشینی برای سفر به زمان

اگر یک ستاره چند برابر خورشید باشد و همه سوختش را بسوزاند، از آنجا که یک نیروی جاذبه قوی دارد لذا جرم خودش در خودش فشرده می شود و یک حفره سیاه رنگ مثل یک قیف درست می کند که نیروی جاذبه فوق العاده زیادی دارد طوری که حتی نور هم نمی تواند از آن فرار کند. اما این حفره ها بر دو نوع هستد. یک نوعشان نمی چرخند لذا انتهای قیف یک نقطه است. در آنجا هر جسمی که به حفره مکش شده باشه نابود میشود. اما یک نوع دیگر سیاهچاله نوعی است که در حال دوران است و برای همین ته قیف یک قاعده داره که به شکل حلقه است. مثل یک قیف واقعی است که ته آن باز است. همین نوع سیاهچاله است که می تواند سکوی پرتاب به آینده یا گذشته باشد. انتهای قیف به یک قیف دیگر به اسم سفید چاله می رسد که درست عکس آن عمل می کند. یعنی هر جسمی را به شدت به بیرون پرتاب می کند. از همین جاست که می توانیم پا به
زمان ها و جهان های دیگر بگذاریم.

اگر در سیاهچاله بیفتیم چه اتفاقی می افتد؟
فرض کنید سوار بر فضا پیمای خود به طرف سیاهچاله ای که میلیون برابر خورشید جرم دارد و در مرکز کهکشان ما قرار دارد ،حرکت می کنید .(واقعا جای بحث دارد که آیا در مرکز کهکشان ما سیاهچاله وجود داشته باشد،فرض کنید چنین چیزی باشد.) در فاصله بسیار دوری از سیاهچاله موشک خود را خاموش کنید.چه اتفاقی می افتد؟ اوایل شما هیچ نیروی گرانشی احساس نمی کنید،ز یرا در حال سقوط آزاد هستید.همه اعضای بدن شما و فضا پیما به طور یکسانی کشیده می شوند. به خاطر همین احساس بی وزنی می کنید. (این واقعا همان چیزی است که برای فضا نوردان در مدار زمین اتفاق می افتد.حتی اگر نیروی گرانش فضا نورد را به طرف زمین بکشد،هیچ نیروی گرانشی احساس نمی کند.زیرا همه چیز به طور یکسانی کشیده می شود).همچنان که به مرکز سیاهچاله نزدیک می شوید احساس نیروی گرانش کشندی می کنید.فرض کنید که پا های شما نسبت به سرتان به مرکز سیاهچاله نزدیکتر باشند.با نزدیک شدن شما به مرکز سیاهچاله نیروی گرانش بیشتر وبیشتر می شود ،بنا براین پاهایتان نسبت به سرتان تحت تا ثیر نیروی گرانش بیشتری قرار می گیرند،بنابراین احساس کشیدگی می کنید.(این همان نیروی کشندی است و شبیه همان نیرویی است که باعث جزر و مد روی کره زمین می شود).همچنان که به مرکز نزدیک و نزدیکتر می شوید این نیرو قوی و قوی تر می شود،و سر انجام باعث پاره شدن بدن شما می شود.برای سیاهچاله های بزرگی مانند این سیاهچاله ای که در آن افتاده اید ،نیروی کشندی تا حدود ششصد هزار کیلومتر (km600000)دورتر از مرکز آن قابل توجه نیست. اگر در سیاهچاله کوچکتری می افتادید ،مثلا سیاهچاله ای که جرم آن در حدود جرم خورشید است ،در شش هزارکیلومتری(km6000) مرکز سیاهچاله ،نیروی جزر ومدی شما را تحت تاثیر قرار می دهد،وخیلی قبل از آنکه از افق سیاهچاله عبور کنید،بدن شما را پاره می کند.(به خاطر همین سیاهچاله بزرگی را فرض کردیم ،چون می خواستیم حد اقل تا زمانی که به داخل سیاهچاله وارد شوید زنده بمانید). شما در زمان سقوط چه چیزی را مشاهده می کنید؟با کمال تعجب چیز خاصی نمی بینید.تصویر اشیای دور ممکن است به دلایل ناشناسی کج شوند،چون گرانش سیاهچاله نور را به طرف خود می کشد؛ این درون سیاهچاله اتفاق می افتد.هنگامی که شما از پیرامون سیاهچاله عبور می کنید تصویر اشیاء خارجی را می بینید،زیرا نور اشیاءخارجی هنوز به شما می رسد.هیچ کس از بیرون نمی تواند شما را ببیند،زیرا نور پراکنده از شما نمی تواند از گرانش سیاهچاله بگریزد. این سفر شما چقدر طول می کشد؟ بستگی دارد که از کجا (چقدر دورتر)شروع کرده باشید. فرض کنید در حال سکون از جایی شروع کنید که ده برابر شعاع سیاهچاله باشد.پس برای سیاهچاله ای که میلیون برابر خورشید جرم دارد ،حدود هشت دقیقه طول می کشد تا به آنجا برسید.بعد از آنکه این فاصله را پیمودید،فقط هفت ثانیه طول می کشد که شما با نقطه تکین برخورد کنید.این زمان بستگی به اندازه سیاهچاله دارد .بنا بر این اگر در سیاهچاله کوچکتری بیفتید زمان مرگ شما زود تر فرا می رسد.بعد از آنکه از افق سیاهچاله عبور کردید در هفت ثانیه باقیمانده ممکن است وحشت کنیدو نا امیدانه تمام تلاش خود را بکنید و موشک خود را روشن کنید تا از این نقطه تکین دور شوید.متا سفانه،بی فایده است چون نقطه تکین جلوی شما قرار دارد و هیچ راهی برای دور شدن از آن وجود ندارد.در حقیقت به سختی می توانید موشکتان را روشن کنید و به زودی با نقطه تکین برخورد می کنید.تجربه خوبی است به شرطی که برگردید و از ادامه مسافرت لذت ببرید.
منابع : دانشنامه ویکی پدیا – دانشنامه رشد – parssky – مجله نجوم

 

NGC

NGC 3582

چه اتفاقی در NGC 3582 در حال وقوع است؟ ستارگانی روشن و مولکول‌هایی جذاب در حال تولید شدن هستند. این سحابی در منطقه‌ای واقع شده که به آن RCW 57 می‌گویند. در تصویر بالا، نواحی چگالی از غبار میان ستاره‌ای تاریک و ستارگان جوانی که تنها چند میلیون سال پیش متولد شده‌اند، دیده می‌شود. در کنار این مواد و ستارگان، مناطقی از گاز درخشان هیدروژن دیده می‌شود که به وسیله‌ی این ستارگان  یونیزه شده است.  همچنین حلقه‌های عظیم گازی که دیده می‌شود، از ستارگان در حال مرگ به بیرون پرتاب شده‌اند. در مطالعاتی که به تازگی و با دقت بالا روی این منطقه صورت گرفته دست کم 33 ستاره‌ی در حال تولد آشکار شدند که در مراحل پایانی تکامل خود قرار دارند. همچنین ترکیبات پیچیده‌ای از کربن به نام ترکیبات حلقوی آروماتیک هیدروکربن هم به وضوح در این مطالعه خود را نشان می‌دهند. این مولکول‌های کربن احتمالا در برخوردهای درون ستاره پدید می‌آیند. مانند آنچه 5 میلیارد سال پیش در خورشید روی داد و به نظر می‌رسد گامی مهم در تکامل و پدید آمدن حیات روی زمین بود. تصویر فوق را تلسکوپ 4 متری «بلانکو»  واقع در رصدخانه‌ی «سرو تولولو»‌ی آمریکا در شیلی تهیه کرده است.

چرا درخشان‌ترین انفجار عالم هنوز دیده می‌شود؟

قدرتمندترین انفجار عالم هنوز درخشان است. چنین انفجاراتی معمولا به سرعت كم‌نور می‌شوند. اخترشناسان به دنبال دلایل نورانی ماندن این انفجار هستند.

 

قدرتمندترین انفجاری که تاکنون در عالم رصد شده بود، حدود چهار هفته پیش به صورت «انفجار پرتو گاما» به وقوع پیوست. درخشش این انفجار در تاریخ رصد انفجارها در کیهان بی‌نظیر بود. اما آن‌چه بیش از خود انفجار عجیب است، پدیده‌ی دیگری است. این جرم هنوز در کهکشان میزبان می‌درخشد و باعث حیرت اخترشناسان شده است.

 

این پدیده به سبب متلاشی شدن ستاره‌ای پرجرم رخ داده است. احتمالا جرم ستاره مذکور معادل 50 برابر جرم خورشید بوده است. این جرم در فاصله 5/7 (هفت و نیم) میلیارد سال نوری از ما قرار دارد. برای مختصر زمانی در روز 29 اسفند، می‌توانستیم جرمی چنین دوردست را به راحتی با چشم غیر مسلح نظاره کنیم. با فاصله‌ای هزاران بار بیش‌تر از کهکشان مثلث اما با همان میزان درخشندگی.  درخشش این انفجار 5/2 (دو و نیم) میلیون بار بیش از ابرنواختر درخشانی بود که در سال 2005 روی داد. اخترشناسان بر این امید بودند که بتوانند از کهکشان میزبان این ستاره تصویر برداری کنند اما عکس هابل که در 19 فروردین منتشر شد، نشان دهنده‌ی آن بود که نور کهکشان هنوز در درخشندگی انفجار شدید چهار هفته پیش پنهان است. 

 

تصور بر این است که این‌گونه فوران‌ها زمانی رصد می‌شوند که جهت جت‌های موادی که با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کنند، مستقیم به سمت زمین باشد. همچنین دانشمندان عقیده دارند که هرچه جت‌ها باریک‌تر باشند و قطر مخروط آنها کم‌تر باشد، درخشندگی آن‌ها افزایش می‌یابد. این پرتوهای گاما در مسیر حرکت به سمت زمین نور مرئی تولید می‌کنند. یعنی جت‌ها، گازهای اطراف خود را داغ می‌کنند و باعث تابش آن‌ها می‌شوند.   برخی از اخترشناسان عقیده دارند که درخشندگی زیاد به این سبب بوده است که ما دقیقا به درون جت‌ خیره شده‌ایم و در نتیجه انرژی زیادی به سمت زمین ارسال شده است، اما اگر اینگونه باشد با عوض شدن جهت جت‌ها درخشندگی نیز کم می شوند. با توجه به درخشش زياد، اینگونه انتظار می‌رفت که انفجار به سرعت کم نور شود. اما این انفجار با بقیه تفاوت دارد و به گونه‌ای غیرمعقول درخشان مانده است و این نمی تواند نشانی برای جت‌های باریک باشد.  

اما اگر جت ها زیاد باریک نباشند انرژی آزاد شده باید بسیار زیاد باشد که بتواند نورانیت زياد را با توجه به فاصله‌ی جسم توضیح دهد. این می‌تواند نشانه‌ای باشد برای آن‌که انفجار کسر بزرگی از انرژی تابشی خود را به صورت گاما تابش كرده است و این بیشتر از آن مقداری است که در انفجارهای پرتو گاما شاهد هستیم.

 

 

تير

عطارد روی مداری بیضی شکل و به فاصله ی متوسط 57910000 کیلومتر از خورشید به گرد کانون منظومه ی شمسی گردش می کند . زمان گردش نجومی تیر برابر 969/87 روز زمینی است . زمان چرخش محوری سیاره مزبور برابر 65/58 روز زمینی است . سیاره ی تیر کوچکترین سیاره ی درونی منظومه ی شمسی است . قطر نیمگانی (استوائی) آن برابر 4878 کیلومتر و جرم آن 055/0 جرم زمین و حجم آن برابر 056/0 حجم کره ی مسکونی ما است . شب هنگام دمای سطح تیر به 90 درجه کلوین می رسد و در گرم ترین ساعات روز به 600 درجه ی کلوین بالغ می گردد و این شرایط بزرگترین اختلاف دمای موجود در منظومه ی شمسی را به عطارد اختصاص داده است . شگفت ترین ویژگی تیر ، تراکم نسبتا زیاد آن است که بالنسبه با زمین برابری می کند . با توجه به این ویژگی می توان پذیرفت که 65 تا 70 درصد وزن این کره از فلزات سنگین تشکیل یافته است .آهن که یکی از فراوانترین فلزات موجود در عطارد می باشد %، سیاره ی مزبور را در ردیف سرشارترین سیاره ی منظومه ی شمسی جای داده است . میدان مغناطیسی و همچنین وجود فعالیت های آذرین ، نشانه ی آن است که سیاره ی تیر دستخوش دگرگونیهای شیمیائی است . اگر قسمت اعظم آهن در توده ی مرکزی متمرکز شده باشد ، در این صورت قطر توده ی مزبور بایستی به 70 تا 80 درصد قطر سیاره بالغ گردد. لایه ی خارجی سیاره ی تیر همانند گوشته ی زمین از سنگهای سیلیکاته تشکیل شده است .هنگامی که سیاره در وضعیت اقتران زیرین یعنی میان خورشید وزمین قرار می گیرد ، نخستین مرحله ی اهله ی عطارد یعنی تیر نو ، آغاز می گردد وسیاره همانند کره ی ماه به مرحله ی هلال پای میگذارد و در پی آن به ترتیب به مراحل تربیع یکم ،بدر و تربیع دوم و سرانجام به محاق یا تیر کهنه وارد می شود . مدت زمان گردش اقترانی و یا حد فاصل زمانی میان دو اقتران زیرین سیاره ی تیر 9/115 روز زمینی به درازا می کشد . هنگامی که عطارد از مرحله ی تربیع یکم خارج شده و به مرحله ی بدر روی می نهد ، به درخشانترین حالت خود می رسد و پس از ورود به مرحله ی بدر ، در آن سوی خورشید قرار می گیرد و دیدار آن به دلیل غوطه ور شدن در پرتو تابناک خورشید با دشواری بسیار توام می شود . اختلاف شدید میان دمای نیمه ی روشن و تاریک سیاره ی تیر گویای آن است که چهره ی سیاره ی مزبور همانند سیمای ماه از پوسته ی غبارینی که بر اثر بمباران های شهابی به شدت آبله گون شده ، تشکیل یافته است .

جوتیر    atmosphere  :

سرعت  گریز (مقدار سرعت لازم برای خنثی کردن نیروی جاذبه و گریز از میدان جاذبه ) سیاره ی تیر 25/4 کیلومتر در ثانیه است ، به همین مناسبت این سیاره فاقد جو واقعی است . بررسی های انجام شده به کمک مارینر 10 ، نشان داده است که فشار جو در سیاره ی مزبور فقط ^12- 10میلی بار یا چیزی حدود یک بیلونیوم فشار جو در سطح زمین است . فراوانترین گازی که در این جو بسیار رقیق وجود دارد ، هلیوم است که احتمالا از تلاشی مواد رادیو اکتیویته ای چون اورانیوم و توریوم پدید آمده و یا همراه باد خورشیدی به محیط سیاره ی تیر نقل مکان یافته و در دام میدان مغناطیس سیاره ی مزبور گرفتار گردیده است .

تا پیش از سفر مارینر 10 ، معتبر ترین نقشه های سیاره ی تیر به وسیله ی شخصی به نام ای.ام.آنتونیادی تهیه شده بودند . آنتونیادی ستاره شناس فرانسوی یونانی طی سالهای 1924 تا 1929 مشاهدات و بررسی های خویش را به کمک بهترن تلسکوپ های زمان که به یک منعکس کننده ی 83 سانتی متری مجهز بود ، از رصد خانه ی مردون واقع در حومه ی پاریس انجام داد و نتیجه ی مطالعات خود را در کتابی به نام "سیاره ی تیر" در سال 1934 چاپ ومنتشر نمود . آنتونیادی عبور سیاره های تیر وناهید را از مقابل چهره ی خورشید مشاهده کرد و آن دو را با هم مقایسه نمود . او در یادداشت هایش اشاره ی میکند که سیاره ی ناهید هنگام عبور از مقابل خورشید در هاله ی درخشانی که حاکی از جو غلیظ و متراکم آن است پوشیده شده ، در خالی که عدم چنین شرایطی برای تیر حاکی از رقت بسیار زیاد جو سیاره ی مزبور است . نقشه های دیگری از سطح تیر تهیه شده که به سال های 1950 تا1960 تعلق دارند.نمونه هائی از این گونه نقشه ها که یکی به آ.دلفوس و دیگری به اچ.کمیشل متعلقند کما بیش با نقشه ی آنتونیادی مطابقت دارند . دلفوس در سال 1953 به وجود جو بسیار رقیق سیاره ی تیر پی برد و پس از وی سی.چاپمن از ایالات متحده ی آمریکا نقشه ی جامع عطارد را از روی کلیه ی مدارک موجود در گوشه و کنار جهان تهیه نمود و کارهای آنتونیادی را تایید و تکمیل کرد و وجود هر گونه جوی را در پیرامون سیاره تیر مردود دانست .

خاصیت مغناطیسی   magnetic properties   :

میدان مغناطیس در سیاره ی عطارد که به بالنسبه ناتوان بوده و از یک صدم نیروی میدان مغناطیس زمین تجاوز نمی کند ، نقشی کمابیش همانند میدان مغناطیس زمین بر عهده دارد، با این تفاوت که : میدان مغناطیس زمین ظاهرا زائیده ی دیناموی عظیمی است که به وسیله ی مکانیسم جریان آرام مواد گداخته توده مرکزی عمل کردهو تحت تاثیر چرخش زمین القا می گردد. اما تراکم سیاره ی تیر که برابر 4/5 گرم در سانتی متر مکعب است ، می رساند که سیاره ی مزبور قاعدتا بایستی از توده ی مرکزی آهنینی برخوردار باشد.اما چون عطارد به آرامی هر چه تمامتر حول محور خویش می چرخد لذا وجود یک چنین میدانی را نمی توان زائیده ی مکانیسمی چون یک دیناموی خود القا دانست.در توجیه پیدایش این نیرو ، شاید بتوان گفت که سیاره ی تیر دارای میدان مغناطیس سنگواره ای است که از روزگاران نخستین پیدایش تا کنون همچنان در سیاره به یادگار مانده است و یا اینکه نیروی مزبور بر اثر فعل و انفعالات متقابل سیاره و خورشید پدید آمده است

چرا ها و سوالات نجوم

کهکشان چیست ؟

   سال های بسیاری بعد بینگ بنگ تکه های این جهان

به هم پیوستند وکهکشان ها به وجود آمدند. کهکشان ها

از گاز گرد و غباروهزاران ستاره تشکیل شده اند.

جهان از میلیاردها کهکشان تشکیل شده است .

بعضی ها معتقدند تا زمانی که کهکشان ها به دور

شدن ادامه می دهند جهان نیز پیوسته بزرگ می شود

عده ای دیگر عقیده دارند که کهکشان ها روزی متراکم

وروی یکدیگر خرد می شوند تا یک بینگ بنگ یاانفجاربزرگ دیگر رخ دهد .

 

اخترشناس چیست ؟

اختر شنا سان دا نشمندانی هستند که درباره ی

ستا ره ها وسیاره ها مطا لعه می کنند .  

 

  

*راه شیری چیست ؟

 

راه شیری  کهکشا نی است که ما در آ ن زندگی می کنیم . این کهکشان از ستاره های بی شمار

از جمله خورشید و خانوا ده ی آن یعنی منظومه ی

شمسی تشکیل شده است .

راه شیری کهکشانی مارپیچی است .

اگر از بالا به آن نگاه کنیم شبیه به گرد بادی است

که با زوهای بلند مارپیچی شکل دارد .

اگر از نیم رخ به راه شیری نگاه کنیم این کهکشان

شبیه به دو تخم مرغ است . که از کف به یک دیگر چسبیده اند .

نام کهکشان راه شیری از آن جا آمده است که

شب ها بخشی از آن به صورت نواری سفید رنگ

در آسمان دیده می شود .ما در سیاره ای زندگی می کنیم به نام کره ی زمین که به دور ستاره ای

به نام خورشید که روی یکی از بازوهای مارپبچی

راه شیری قرار دارد می چرخد .

 

 

(شباهت انسان وستاره)

 

عنا صر تشکیل دهده ی انسان با عنا صر تشکیل دهنده ی یک ستاره یکسان است !

ما نیز از همان ماده ای که ستاره را تشکیل

می دهد به وجود آمده ایم .

 

 

 

کهکشان ما چند ستاره *دارد؟

 

در کهکشان راه شیری تقریبا هزار میلیارد ستاره وجود دارد یعنی تقریبا برای هر نفر از ساکنان امروز کره ی زمین 200 ستاره وجود دارد. با وجودی که ما نمی توانیم همه ی این ستاره ها را

ببینیم اما ستاره شناسان اندازه ی بزرگی جهان را

می دانند واز تعداد ستاره های آن باخبرند . تقریبا

100 میلیارد ستاره در 100 میلیارد کهکشان وجود دارد تصور چنین عددی بسیار مشکل است

پس سعی نکنید ستاره ها را بشمارید!

 

        (تولد ستاره ها)

 

                  

ستاره ها درهر لحظه متولد می شوند وزندگی

خود را در پرورشگاه ستاره ها که به خوشه

معروف است شروع می کنند .

  

 

 

کدام ستاره ها

منفجرمی شوند ؟

 

ستاره ها انواع گونا گونی بعضی از آن ها گاز

سوختنی بیشتری نسبت به انواع دیگر، در خود

دارند . این ستاره ها در اثر سرد شدن به آرامی

نمی میرند بلکه با نور شدیدی منفجر می شوند

این ستاره ها سوپر نوا یا ابر نواختر نام دارند .

 

 

سیاه چاله چیست ؟

 

نیروی جاذبه یا گرانش ، نیرویی است که همه چیز

را به سمت زمین می کشد وجذب میکند تمام

سیاره ها وستاره ها نیروی جاذبه دارند نیروی جاذبه ی بعضی از ستاره ها ممکن است در اواخر

عمرشان چنان شدید شود که ستاره را در هم ببرد

ومتراکم کند . وقتی ستاره ی در حال مرگ متراکم

می شود بیش از پیش کوچک می شود ، ودر نهایت ، آن چه که از آن باقی می ماند ، یک

توده ی بسیار متراکم با نیروی جاذبه ی بسیار زیاد

که نور نمی تواند از آن عبور کند. این توده سیاه

چاله نام دارد .

 

آیا ستاره ها به همان شکلی

هستند که ما آن هارا

می بینیم ؟

 

نه ستاره ها مثل توپ گردند . ما برای آن ها لبه های تیز می کشیم ، چون از روی زمین آن ها را

تقریبا به این شکل می بینیم واین شکل به سبب درخشش و چشمک زدن آن هاست .

 

 

 

 

 

چند سیاره در جهان وجود دارد ؟

 

سیاره ی ما زمین ، هشت سیاره ی همسایه دارد .

این خانواده که از نه سیاره تشکیل شده است ،

به دور خورشید در گردش هستند . خورشید به

همراه تمام اجرام آسمانی که به گرد آن می چرخند

منظومه ی شمسی را به وجود می آورند .

منظومه ی شمسی ، علاوه بر خورشید و سیاره های اطراف آن ، شامل قمرها ، سیاره های ، سیارک ها و ستاره های دنبا له دار است .

 

 

کدام سیاره بزرگ ترین قمر را دارد ؟

 

قمرها اجرامی سنگی هستند که به دور سیاره ها می چرخند . سیاره ی مشتری ، 16 قمر دارد که سه قمر آن به نام های گانیمد ، گالیستوو آیواز

کره ی ماه ، یعنی قمر سیاره ی زمین بزرگ ترند

سیاره ی عطارد و ناهید قمر ندارند . اما بقیه سیاره ها حد اقل یک قمر دارند .

 

 

کدام قمرها شبیه به سیب زمینی هستند .

 

سیاره ی مریخ دو قمر کوچک دارند که شبیه سیب زمینی چروکیده و مانده هستند . این قمرها دیموس

و فوبوس نام دارند .و بر خلاف قمر های بزرگ تر کروی نیستند .

 

 

کره ی ماه چه شکلی است؟

 

کره ی ماه قمر سیاره ی زمین ، خشک، وپر از

گرد و غبار است . و هیچ علائم حیاتی در آن دیده

نمی شود . در این کره آب و هوا وجود ندارد .

در طول روز ، آن قدر هوا گرم است که خون

انسان به جوش می آید . در شب ها نیز یخبندان

است ؛ به راستی ، چه مکان خیال انگیزی برای

گذراندن تعطیلات !

 

 

 

چرا فضا نوردان در فضا

معلق می مانند ؟

 

در فضا نیروی جاذبه بسیا ر کم است . حتی

در سفینه ی فضایی هم این حالت وجود دارد .

فضا نوردان در این حالت به اندازه ای

سبک می شوند که مثل باد کنک در فضا

معلق می مانند !

 

 

چرا خورشید در شب ناپدید

می شود .

 

کره ی زمین ، هم به دور خودش وهم به دور خورشید می چرخد . در طول این گردش ، آن سوی کره ی زمین که به سمت خورشید نیست ، در شب و تاریکی فرو می رود . یک روز و یک شب طول می کشد تا کره ی زمین یک دور کامل

به دور خود بچرخد .

 

 

 

موشک ها چه کاربردی دارند ؟

 

از موشک ها برای قرار دادن ما شین ها یی به نام ماهواره درمدار زمین استفا ده می شود . انواع ماهواره برای انجام دادن ما موریت های متفا وت به کا ر می روند .

 

موشک ها با چه سرعتی حرکت می کنند .

 

موشک ها برای این که بتوانند وارد فضا شوند

با ید بیش از 11 کیلومتر در ثانیه سرعت داشته باشند . یعنی سرعت آن ها باید تقریبا معادل 400 کیلومتر در ساعت باشد .اگر موشک ها با این سرعت پرواز نکنند ،

نمی توانند از نیروی جاذ به ی زمین بگریزند و وارد فضا شوند .

 

 

سیاره ی سرخ کدام است ؟

 

سیاره ی مریخ ، سیاره ی سرخ هم نا میده

می شود . سطح این سیا ره از گرد و غبا ر سرخ رنگی پوشیده شده است . ودر اثر وزش باد ، ابر صورتی رنگی از غبا ر در سطح این

سیا ره دیده می شود . سنگ های سطح مریخ

آهن دارند . وقتی آهن زنگ می زند ، قرمز می شود . شاید مناسب تر بود ، به این سیاره ،

سیاره ی زنگ زده گفته می شد !

 

 

لباس فضا نوردی چه کاربردی دارد؟

 

در فضا هوایی برای تنفس وجود ندارد . در مناطقی که سفینه زیر خورشید قرار می گیرد ،

هوا بسیا ر گرم ودر مناطق دیگر هوا بسیار سرد است . بدون لباس فضا نوردی ، فضا نوردان موقع خروج از سفینه محفوظ نیستند .

 

 

چگونه دور ترین سیاره ها

را می شناسیم .

 

تا زما نی که کا وش گر های سفینه ی فضا یی وایجر 2 در سال 1986 به سیاره ی اورانوس

ودر سال 1989 به نپتون سفر نکرده بود ، دانشمندان این دو سیاره را به خوبی نمی شناختند . این سیاره ها آن قدر دور هستند

که نمی توان با تلسکوپ های بسیار قوی

به وضوح از زمین آن ها را مشاهده کرد .

دوربین وایجر2 نشان داد که سیاره ی نپتون

8 قمر دارد . این در حا لی بود که

اختر شنا سان فقط دو قمر آن را با تلسکوپ

ها ی خود از زمین می دیدند .

 

 

دور ترین سیاره از خورشید کدام است ؟

سیا ره ی پلوتون دور ترین سیاره به خورشید است ، اما مدار آن به شکلی است که هر 248     

سال یکبا ر ، از نپتون ، به  خورشید نزدیک تر می شود .

 

بزرگ ترین سیاره کدام است ؟

 

سیاره ی مشتری به اندازه ای بزرگ است که می تواند تمام سیاره ها را در خودش جای دهد! روی این سیاره نقش های زیبا یی دیده می شود . که گاز های در حا ل چرخش پدید می آورند . این گاز ها ، در اثر وزش باد ها و

طو فان ها ی شدید به وجود می آیند .

 

 

گرم ترین سیاره کدام است؟

 

سیاره نا هید (زهره ) نزدیک ترین سیا ره به خورشید نیست ، اما گرم ترین سیاره ی

منظومه ی شمسی است . دما ی این سیا ره به 500 درجه ی سیلسیوس ، یعنی هشت برابر دمای صحرای آفریقا ، گرم ترین نقطه ی

کره ی زمین ، می رسد .

 

 

چرا سیاره ی زمین منحصر به فرد است ؟

 

سیاره ی زمین ، نه تنها سیاره ی منظومه ی شمسی است که دارای آب و موجودات زنده است . به همین دلیل هم منحصر به فرد است .

زمین ، سومین سیاره ی نزدیک به خورشید است . واز خورشید نور و گرمای لازم برای زندگی ما انسان ها را می گیرد . اگر زمین به

خورشید نزدیک تر بود ، دمای آ ن بسیار گرم تر ، و اگر دور تر از خورشید بود ، بسیار سرد تر می شد .

 

 

تفاوت ستاره و سیاره چیست ؟

 

سیاره ها به اندازه ی ستاره ها بزرگ و گرم نیستند . واز خود نوری ندارند . بلکه نور ستاره ها را بر می گر دا نند . سیاره ها ی منظو مه ی شمسی ، از بقا یا ی ابری از گاز و

غبا ر که خورشید را به وجود آورده است ،

تشکیل شده اند .

 

 

آیا خورشید روزی نابود خواهد شد ؟

با لا خره یک روز تمام سوخت خود را مصرف خواهد کرد . و نا بود خواهد شد اما این اتفاق 5 میلیارد سال دیگر رخ خواهد داد.

ابتدا حجم خورشید زیا د خواهد شد. و به یک غول سرخ تبدیل می شود . سپس پیش از آن که کا ملا خاموش شود تبدیل به کو توله ای سفید خواهد شد.

 

 

 

دمای خورشید چه قدر است؟

 

خورشید هم مثل تمام ستاره ها ، توده ی کروی شکل عظیمی از گاز سوزان است . مرکز خورشید بیشترین دما را دارد . و دما ی آن تقریبا 15 میلیون درجه ی سیلسیوس است.

دمای سطح  خورشید از مرکز آن کم تر است و به 6000 درجه ی سیلسیوس می رسد . ولی این دما هم 25 برابر دمای گرم ترین اجا ق های دنیا ست !

 

 

 

چرا ستاره ها چشمک میزنند ؟

 

نور ستاره ها ثابت است اما اگر از زمین به آن ها نگاه کنیم ، به نظر می رسد که چشمک

می زنند .چرا؟ زیرا در اطراف کره ی زمین

لای های هوای گرم و سرد وجود دارند نور ستاره ها برای این که به ما برسد ، باید از این

لای های در حال حرکت عبور کند به همین دلیل نور ستا ره ها منحرف می شود . و به نظر میرسد که ستاره ها چشمک می زنند .

 

 

آیا می دانید؟

 

آیا می دانید ستاره هایی که در پا یان عمرشان منفجر می شوند 8 برابر خورشید سوخت دارند !

 

 

آیا می دانید ؟

 

آیا می دانید اندازه ی اغلب لکه های خورشیدی بزرگ تر از اندازه ی کره ی زمین است!

 

 

آیا می دانید ؟

 

آیا می دانید سیاره ی مشتری یکی از چهار

سیاره ی حلقه دار است !

 

آیا می دانید ؟

 

آ یا می دانید جا ذبه ی کره ی ماه به اندازه ی نیروی جا ذ به ی کره ی زمین قوی نیست در

کره ی ماه وزن ما 6 برابر سبک تر خواهد شد

و می توانیم 6 برابر با لا تر بپریم .!

 

 آیا می دانید ؟

 

آیا می دا نید بلند ترین مو شکی که تا کنون

به فضا پرتا ب شده سا ترن 5 است این موشک

آ پولو 11 و نخستین انسان ها را به فضا برد !

 

 

آیا می دانید ؟

 

آیا می دا نید در فضا قد انسان بلند می شود فضا نوردان وقتی به زمین بر می گردند 5 سانتیمتر بلند ترند !

 

 

 آیا می دا نید ؟

 

آیا می دا نید هیچکس نمی دا ند ما ده ای که باعث تولد و به وجود آ مدن این جهان شده از کجا آمده است !

 

آیا می دا نید ؟

 

آیا می دا نید تعداد ستاره ها در مرکز را ه شیری بیش تر از با زو ها ی ما ر پیچی آ ن است !

 

 

خورشيد

خورشید

خورشید ستاره ی منظومه ی شمسی است که ۱۵۰ میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد. حدود ۶/۴ میلیارد سال عمر دارد. هر ۴/ ۲۷ روز یک بار به دور خود می چرخد. قطر آن نزدیک به ۴/۱ میلیون کیلو کتر است یعنی ۱۰۹ برابر قطر زمین (یک میلیون کره ی زمین می تواند در آن جای گیرد.). خورشید بیشتر از گازی به نام هیدروژن تشکیل شده است این گاز ذخیره ی سوخت خورشید است به تدریج در طی بیش از میلیارد ها سال هیدروژن مصرف می شود و از بین می رود دانشمندان حساب کرده اند که خورشید تاکنون کمتر از نیمی از سوخت های خود را سوزانده است.بر اثر سوختن این مواد انرژی فراوانی بوجود می آید که در سطح خورشید نزدیک به ۶۰۰۰ درجه و در مرکز آن حدود ۱۵۰۰۰درجه اندازه گیری شده است بر اثر این عمل خورشید دایماًوزن کم می کند دانشمندان می گویند در هر ثانیه حدود ۴ میلیون تن وزن کم می کند .مراحل زیر مربوط به بوجود آمدن تا نابود شدن خورشید است:
۱) خورشید ما مانند تمام ستارگان جدید زندگی اش را در ابر تیره ی سردی آغاز کرد که از گاز و غبار تشکیل شده بود و سحابی نام داشت.
۲) ستارگان بسیار دیگری نیز از انواع گوناگون ، شکل گرفته اند. آنها با هم یک خوشه یا گروه را به وجود آورده اند.
۳) خورشید از سحابی خارج شده و زندگی مستقل خید را آغاز نمود و به صورت یک ستاره ی سرد قرمز شروع به درخشیدن کرد.
۴) خورشید در بیشتر عمر خود مثل یک ستاره ی زرد عادی خواهد درخشید ولی ممکن است کمی داغت گردد.
۵) خورشید در اواخر عمرش بیش از صد برابر اندازه ی فعلی خود می شود و به صورت یک غول قرمز در می آید.
بد نیست بدانید: پیر ترین ستارگان ۱۵ میلیارد سال عمر دارند. بزرگترین ستارگان ابر غول های قرمز هستند ابر غول های قرمز ممکن است هزاران بار از خورشید ما بزرگ تر باشند . داغترین ستارگان ابر غول های آبی هستند که دمای سطح آنها حداقل ۳۰ هزار درجه است. و کوچکترین ستارگان ستارگان نوترونی هستندکه قطر آنها نزدیک به ۱۵ کیلومتر است. همچنین بد نیست بدانید کهکشان راه شیری که خورشید در آن است ازبیش از میلیارد ها میلیارد ستاره تشکیل شده است. از این طرف تا آن طرف کهکشان را شیری ۱۰۰۰۰۰۰ سال نوری فاصله است. نزدیکترین کهکشان به ما بیشتر از ۱۵۰۰۰۰سال نوری فاصله دارد که نام آن «ابر ماژلانی بزرگ »است انواع کهکشان ها عبارتند از مارپیچی ، بیضی و نا منظم.

سفر به فضا

منبع NewScientist   

شرکت ویرجین گلکتیک از مدل جدید کشتی فضایی 2 پرده برداری برداری کرد. در صورت تکمیل این مدل جدید در اواخر سال 2008، رویای سفر به فضا با پرداخت دویست هزار دلار تعبیر خواهد شد.

ریچارد برنسون (Richard Branson) موسس شرکت ویرجین گلکتیک (Virgin Galactic) اخیرا از مدل جدید یک سفینه­ی فضایی پرده­برداری کرده است که امیدوار است اولین سفینه­ای باشد که بتواند به طور منظم مسافران را به فضا انتقال دهد.

این فضاپیما، یعنی کشتی فضایی 2 (Space Ship Two)و سفینه­ی حمل­کننده­ی آن – شوالیه­ی سفید 2 (White Knight Two)- هر دو توسط برت روتان (Burt Rutan) طراحی شده­اند که کشتی فضایی 1 را نیز طراحی کرده است. او در سال 2004 موفق شد جایزه­ی انصاری ایکس (Ansari X Prize) را از آن خود کند.

سفینه­ی اصلی که به طور کامل از مواد کربنی ساخته شده است، طولی حدود 18 متر خواهد داشت و دارای باله­های عمودی بزرگی در بخش انتهایی خواهد بود. این باله­ها ورود به جو زمین را ایمن­تر خواهند ساخت. این سفینه­ قادر به حمل 6 مسافر و دو خلبان است و تا کنون حدود 60 درصد از کار ساخت آن به پایان رسیده است.

کابین این فضاپیما، که به یادبود مادر ریچارد برنسون «حوا» نام­گذاری شده است، به بزرگی کابین یک جت مسافری خصوصی خواهد بود. به علاوه در هر طرف سفینه پنجره­هایی با قطر نیم متر تعبیه شده­اند تا از طریق آن­ها بتوان به خوبی زمین را مشاهده کرد.

سفینه­ی حامل این فضاپیما، شوالیه­ی سفید 2، شبیه یک هواپیما با دو دماغه خواهد بود که طول بال­هایش برابر 43 متر است و کشتی فضایی 2 را بین دو قسمت بدنه و زیر بال­هایش حمل خواهد کرد. این سفینه پس از رسیدن به ارتفاع 15 کیلومتری در جو، فضاپیمای اصلی را رها خواهد کرد. از اینجا به بعد فضاپیما به کمک موشک­هایش به طور عمودی به فضا صعود خواهد کرد. تا این لحظه 80 درصد شوالیه­ی سفید تکمیل شده است.

پروازها

هزینه­ی هر سفر چیزی حدود دویست هزار دلار خواهد بود. سفرها از پایگاه فضایی شرکت در نیومکزیکوی آمریکا انجام می­گیرد. قرار است پروازهای آزمایشی از اواخر سال 2008 آغاز شوند.

ریچارد برنسون در کنفرانس خبری خود در رابطه با این سفرها چنین عنوان کرد: "ما می­خواهیم شرایطی را مهیا کنیم تا صدها هزار نفری که آرزوی سفر به فضا را دارند بتوانند به آرزوی خود دست ­یابند. هرچند ارزش دلار روز به روز در حال کاهش است اما دویست هزار دلار هنوز رقم بالایی ­است و اکثر افراد قادر به پرداخت آن نیستند. من امیدوارم پس از پنج سال، هزینه­ی سفرها به طرز محسوسی کاهش پیدا کند."

برنامه­ی آینده

در حال حاضر حدود 200 نفر برای سفر به فضا در شرکت ویرجین گلکتیک ثبت­نام کرده­اند و روی­ هم مبلغی حدود 30 میلیون دلار پرداخته­اند. از جمله مسافرانی که خود را برای سفر آماده می­کنند می­توان به فیزیکدان مشهور استفان هاوکینگ اشاره کرد.

پرتاب ماهواره­ها

شرکت ویرجین گلکتیک معتقد است شوالیه­ی سفید 2، بزرگترین هواپیمای کربنی جهان، ممکن است برای پرتاب سفینه­های بی­سرنشین نیز مورد استفاده قرار گیرد. این سفینه می­تواند موشک­ها را به جو زمین حمل و رها کند تا از آنجا موشک­ها به کمک موتورهای خود ماهواره­ها را در مدار زمین قرار دهند. به این ترتیب سوخت کمتری مصرف خواهد شد.

کار بر روی موتور کشتی فضایی دو در سال گذشته دچار وقفه شد. علت وقفه انفجاری بود که به هنگام آزمایش روی داد و باعث کشته شدن سه نفر گردید. به دنبال این حادثه شرکتی که برت روتان در آن کار می­کند هفته­ی گذشته به دلیل نقض  موارد ایمنی جریمه شد.

ویرجین گلکتیک تنها شرکتی نیست برای فرستادن مسافران به فضا تلاش می­کند. از دیگر اعضای این مسابقه­ی فضایی می­توان به شرکت­های EADS Astrium در اروپا،Rocketplane Kistler,، SpaceX و Blue Origin اشاره کرد که این دو شرکت اخیر توسط موسسان شرکت­های اینترنتی PayPal و آمازون تاسیس شده­اند.